ΓΝΩΜΗ

Η ώρα της ευρωπαϊκής τόλμης

Και τώρα; Μια επικίνδυνη συζήτηση άρχισε για το αν πρέπει ή όχι να ψάξουμε λύσεις και έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Βγήκαν από τα λημέρια τους διάφοροι παραδοσιακοί δικοί μας ευρωσκεπτικιστές, εκμεταλλεύονται τη συστηματική, είναι αλήθεια, καχυποψία (και υπεροπτική νοοτροπία) πολλών παραγόντων στις Βρυξέλλες, και προτείνουν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (προφανώς ξέχασαν την Αργεντινή), Μόσχα (που μας σύστησε το ίδιο Ταμείο!) και Πεκίνο που σιωπά. Το πρόβλημά μας είναι σήμερα το ποιος και με ποιους όρους θα μας δανείσει για απαραίτητα με το μικρότερο οικονομικό και εθνικό κόστος.

Και τώρα; Μια επικίνδυνη συζήτηση άρχισε για το αν πρέπει ή όχι να ψάξουμε λύσεις και έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Βγήκαν από τα λημέρια τους διάφοροι παραδοσιακοί δικοί μας ευρωσκεπτικιστές, εκμεταλλεύονται τη συστηματική, είναι αλήθεια, καχυποψία (και υπεροπτική νοοτροπία) πολλών παραγόντων στις Βρυξέλλες, και προτείνουν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (προφανώς ξέχασαν την Αργεντινή), Μόσχα (που μας σύστησε το ίδιο Ταμείο!) και Πεκίνο που σιωπά.

Το πρόβλημά μας είναι σήμερα το ποιος και με ποιους όρους θα μας δανείσει για απαραίτητα με το μικρότερο οικονομικό και εθνικό κόστος. Εθνικό κόστος με την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν υπάρχει: είναι το «σπίτι» μας και έχουμε αποδεχτεί, μαζί με όλους τους συγκάτοικους, τους ίδιους κοινούς κανόνες που ο καθένας τους περιορίζει φυσικά για όλους την εθνική κυριαρχία. Και η τόσο έκδηλη συνεχής καχυποψία τους απέναντί μας; Η απάντηση (μεταφορική) είναι ότι ως ένα βαθμό δικαιολογείται γιατί, συστηματικά, κυρίως τα τελευταία χρόνια, κάναμε χοντρές ζαβολιές με τα κοινόχρηστα παρά τα «πακέτα», τα «προγράμματα» και τις «επιδοτήσεις». Τόσο που πολύ δύσκολα μπορεί η κυρία Μέρκελ να πείσει τους συμπολίτες της, σε περίοδο μεγάλης ύφεσης και παγώματος των μισθών, να δώσουν κι άλλα για «να συνεχίσουμε τα μεσογειακά γλέντια μας» (αλλά λέξη για τις πολεμικές παραγγελίες). Λένε ότι είναι καλύτερο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Φοβάμαι ότι χάσαμε και τα δύο.

Δεν δικαιολογείται όμως η καχυποψία πέρα από αυτό. Διότι οι πουριτανοί και άψογοι των Βρυξελλών, ως τις 4 του περασμένου Οχτώβρη, προσποιούνταν ότι δεν είχαν πρόβλημα με τα ελλείμματα και τα χρέη της χώρας μας, ότι δεν «ήξεραν», δεν «άκουσαν», δεν «είδαν». Ναι, κάναμε λάθη, ομολόγησε πολύ πρόσφατα ο αυστηρός πρόεδρος του Γιούρογκρουπ κ. Γιούνκερ· ναι, οι μεγάλες εταιρείες που παίζουν με τα κεφάλαια (και τα κεφάλια μας) το παράκαναν κερδοσκοπώντας, λένε ότι εξομολογήθηκε η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών σε κλειστή συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Ναι, και γιατί οι ευρωπαίοι υπουργοί κάθε φορά που τους έβλεπε ο κ. Παπακωνσταντίνου μάς τον έστελναν πίσω σαν να έβγαινε από το ΕΑΤ-ΕΣΑ;

Η ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημά μας, πρόκριμα εξάλλου ενός πιθανού αυριανού ιταλικού, ισπανικού ή και άλλης χώρας προβλήματος και αποφασιστικό για το ευρώ, είναι πάντως μονόδρομος. Για όλους. Για μας. Για εκείνους. Προϋποθέτει πολιτικές και τόλμη. Οχι εδώ και αλλού λαϊκισμούς δήθεν πατριωτικούς και όχι μόνο κοινωνική αναλγησία. Αν οι κυβερνήσεις (η δική μας και των άλλων) ενδώσουν σε τέτοια, γιατί σπάνε τα νεύρα τους, μας περιμένουν τα χειρότερα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk