Εκείνη ήταν 31 ετών κι εκείνος 25 όταν συναντήθηκαν στην Αθήνα το 1946. Η Εντίτ Πιάφ και ο Δημήτρης Χορν γνωρίστηκαν μεταπολεμικά, όταν η γαλλίδα τραγουδίστρια ήρθε για εμφανίσεις στη σκηνή του Κοτοπούλη, στα μέσα Σεπτεμβρίου. Λίγο αργότερα η Πιάφ με ημερομηνία 20.9.1946 έστειλε στον νεαρό τότε έλληνα ηθοποιό ένα μακροσκελές γράμμα, μια ερωτική επιστολή, αποκαλυπτική για τα συναισθήματά της. Τον καλούσε να τη συναντήσει στο Παρίσι, λέγοντάς του ότι «θα σε περιμένω όσο καιρό χρειαστεί», μια που, όπως η ίδια έγραφε, «δεν έχω αγαπήσει άλλον άνθρωπο όσο εσένα.Σ΄ αγαπώ όσο δεν αγάπησα ποτέ κανέναν,Τάκη,μη μου πληγώσεις την καρδιά!». Στη συνέχεια, και συγκεκριμένα στις 13 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, του έστειλε ένα τηλεγράφημα: «Αν μπορείς γράψε μου στο όνομα κυρία Μπιγκάρ,στην οδό Μπερί 26.Μη βάλεις το όνομά μου στη διεύθυνση». Παραμένει άγνωστο αν ο Χορν απάντησε στην πρώτη επιστολή της Πιαφ – και αν το τηλεγράφημα που ακολούθησε υπονοεί ότι είχαν επικοινωνήσει ενδιαμέσως.
Σύμφωνα με τον Ζάχο Χατζηφωτίου η Εντίτ Πιάφ, «που τραγουδούσε τότε στο κέντρο “Μαϊάμι” της Κυψέλης,γνώρισε στα διαλείμματα τον Χορν, στο μπαρ του κέντρου» . Ωραίος και ευγενικός, γνώστης της γαλλικής και της αγγλικής γλώσσας, ο Χορν μπορούσε με άνεση να συναναστραφεί την Πιάφ. «Τότε», συνεχίζει, «η Πιάφ είχε γνωρίσει και τον Γιάννη Φλερύ με τη Λίντα Αλμα για τους οποίους έκλεισε δουλειάμε εξάμηνο συμβόλαιοστο κέντρο Μονσενιέρ,στο Παρίσι ». Το γράμμα και το τηλεγράφημα με τους φακέλους τους δημοπρατούνται από τον οίκο «Πέτρος Βέργος», την προσεχή Παρασκευή, στις 16 Ιανουαρίου το απόγευμακατά σύμπτωση την ίδια ακριβώς ημερομηνία που πέθανε πριν από έντεκα χρόνια ο Δημήτρης Χορν. Η εκτίμηση κινείται γύρω στα 1.000-
1.500 ευρώ και η τιμή εκκίνησης ορίστηκε στα 1.000 ευρώ. Η δημοπρασία θα γίνει στο ξενοδοχείο «Αthens Ρlaza» στις 18.00.
Την εποχή που ο Χορν έλαβε την ερωτική αυτή επιστολή ήταν ήδη, από το 1942, παντρεμένος με τη Ρίτα Φιλίππου. Μετά τον χωρισμό τους εκείνος προφανώς δεν την αναζήτησε, οπότε εικάζεται ότι παρέμεινε στην πρώτη του γυναίκα, ανάμεσα σε άλλα ενθυμήματα. Μετά τον θάνατό της το συγκεκριμένο γράμμα καθώς και άλλα προσωπικά αντικείμενα της εποχής πρέπει να πέρασαν στα χέρια της οικογενείας της και κυρίως στην αδελφή της Ρίτας, τη Λέλα (η οποία πέθανε προσφάτως). Το γράμμα πουλήθηκε σε ιδιώτη συλλέκτη, ο οποίος με τη σειρά του το έδωσε στον δημοπράτη.
Υποσχόμενος νέος
Το 1946 ο Χορν μετρούσε μόλις πέντε χρόνια ως επαγγελματίας ηθοποιός και με τους ρόλους του είχε ήδη ξεχωρίσει: οι κριτικές μιλούσαν γι΄ αυτόν τον πολλά υποσχόμενο νέο και μπριλάντε καλλιτέχνη, ο οποίος είχε αφήσει να διαφανεί ότι διέθετε το χάρισμα του πρωταγωνιστή. Είχε ήδη παίξει στον θίασο της Κοτοπούλη, είχε συνεργασθεί με την Κατερίνα, είχε ιδρύσει θίασο με την Αρώνη. Εκείνη τη χρονιά είχε παίξει σε τρία έρ γα: στην αρχή της σεζόν ήταν το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Οσκαρ Γουάιλντ σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζίσκου με τη Μελίνα Μερκούρη και τους Στέλιο Βόκοβιτς, Ανδρέα Φιλιππίδη (στο θέατρο Κατερίνα). Τον Σεπτέμβριο έπαιζε στον «Κύριο Ντε Φαλεντόρ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσαρούχη με την Ελένη Χαλκούση και τον Λυκούργο Καλλέργη στο θέατρο Κοτοπούλη, ενώ τον Νοέμβριο έκανε πρεμιέρα με το «Πολύ κακό για το τίποτα» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Ροντήρη στο Εθνικό μαζί με τους Βόκοβιτς,Κατράκη – έπαιζε τον ρόλο του Βενέδικτου.
Για την Εντίτ Πιάφ το 1946 ήταν μια καθοριστική χρονιά: το τραγούδι «La vie en rose», που η ίδια είχε γράψει έναν χρόνο νωρίτερα, είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Οι στίχοι του τη σημάδεψαν για όλη της τη ζωή- και ας μην ήταν η ζωή της τριανταφυλλένια… Τότε ήταν που ερωτεύθηκε τον Υβ Μοντάν, του οποίου και ανέλαβε την καριέρα. Μετά τις εμφανίσεις της στην Αθήνα επέστρεψε στο Παρίσι και στη συνέχεια έφυγε για τη μεγάλη περιοδεία στην Αμερική, απ΄ όπου γύρισε πραγματική σταρ. Εκεί γνώρισε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον βασιλιά του μποξ Μαρσέλ Σερντάν , ο οποίος και σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1949 πηγαίνοντας να τη συναντήσει. Ποτέ της δεν το ξεπέρασε. Ακολούθησαν πολλοί άνδρες στη ζωή της, πολλές και μεγάλες επιτυχίες, αλλά και περίοδοι όπου ήθελε να μένει κλεισμένη στο σπίτι της και να μη βλέπει κανέναν. Το ΄60 είναι η χρονιά του «Νon, je ne regrette rien», ενός τραγουδιού που ταυτίστηκε με την ίδια, σαν αυτοβιογραφία της. Εναν χρόνο αργότερα, ένας άλλος έλληνας- Αιγυπτιώτης-, ο Θεοφάνης Λαμπουκάς, πήρε θέση στην καρδιά της. Ο κατά πολύ νεότερός της, επονομαζόμενος από την ίδια Τεό Σαγαπό, ήταν και ο τελευταίος της έρωτας. Η Πιάφ πέθανε το 1963-ήταν μόλις 48 ετών.
Αν και ο Χορν δεν μίλησε ποτέ για τη γνωριμία του με την Πιάφ φαίνεται ότι πολύ αργότερα συζητώντας με φίλους αναφέρθηκε χαμογελώντας στο περιστατικό: Θυμήθηκε ότι είχε δεχθεί ένα τηλεφώνημα από τον Υβ Μοντάν, ο οποίος και τον προειδοποιούσε να μην κάνει σχέση με την Πιάφ«για να μη σε βρουν σε κανέναν υπόνομο…».
Η Πιάφ και ο… Απόλλων της
«Αι γαλλικαί εφημερίδες και τα περιοδικά δημοσιεύουν τελευταίως πολλά άρθρα αφιερωμένα εις την περίφημη Εντίθ Πιάφ και διά τις περιοδείες που έκανε εσχάτως εις διάφορες πρωτεύουσες.Ιδιαιτέρως αναφέρουν για την περιοδεία της εις την Αθήνα, όπου και ετραγούδησε με πολλήν επιτυχίαν τις γνωστές παριζιάνικες καντσονέτες της. Η Εντίθ Πιάφ, γράφουν τα παρισινά φύλλα,ανεκάλυψε στην πρωτεύουσα της Ελλάδος και έναν… Απόλλωνα. Εναν ηθοποιό του θεάτρου της πρόζας και του ελληνικού κινηματογράφου.Τον είδε ένα βράδυ να παίζη σε μια κομεντί,στον “Κύριο Φαλεντόρ”- πρόκειται ασφαλώς περί του κ. Δ.Χορν-, και τον άκουσε ύστερα σ΄ ένα κλασσικό έργο. (…)του επρότεινε να παίξη μαζί της τον “Ωραίο Αδιάφορο” και θα ζητήση παραλλήλως από τον Ζαν Κοκτώ να γράψη ένα έργο με πρωταγωνιστάς αυτήν και τον Απόλλωνα. (…) Ο μόνος ίσως που έμεινεν αδιάφορος υπήρξεν ο Υβ Μοντάν,ο οποίος διέκοψεν από πολλού τας ερωτικάς σχέσεις του με την Πιάφ διά να ζητήση τον έρωτα στην νεαρά Ζιζέλλα Πασκάλ με την οποίαν εθεάθη συχνά». Το απόσπασμα από την εφημερίδα «Τα Νέα», με τίτλο «Η Εντίθ Πιάφ ανεκάλυψε στην Αθήνα έναν…Απόλλωνα» και υπότιτλο «Θα πρωταγω νιστήσουν μαζί».Το άρθρο, με ημερομηνία 24 Οκτωβρίου 1946,έρχεται να επιβεβαιώσει τη φημολογούμενη «σχέση» της γαλλίδας σταρ με τον νεαρό τότε ηθοποιό. Και αν η Πιάφ «δεν κατάλαβε τη γλώσσα εις την οποίαν έπαιζε ο ανακαλυφθείς παρ΄ αυτής καινούργιος Απόλλων,αντελήφθη όμως ότι ήταν ωραίος,με κυπαρισσένιο ανάστημα,και ότι είχε μεγάλο ταλέντο».
Η Εντίτ Πιάφ με τις εμφανίσεις της τόσο στο θέατρο Ρεξ (για φιλανθρωπικούς σκοπούς) όσο στη συνέχεια και στο κέντρο Μαϊάμι κέρδισε τις ελληνικές εντυπώσεις.Ο Τύπος τής αφιέρωσε διθυραμβικές κριτικές και σχόλια για «θαυμασμό και βαθύτατη συγκίνηση» που προκάλεσε με τα τραγούδια και τη φωνή της. Οσο για την «ιστορία» της με τον Δημήτρη Χορν, έγινε αντικείμενο συζήτησης στα κοσμικά στέκια της εποχής, χωρίς να μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει τα πραγματικά γεγονότα. Ισως τα γράμματά της…
