Εναλλαγές δράσεως Ουίλιαμ Γκίμπσον «Το παιχνίδι της μοναξιάς» Θέατρο «Αλφα» Μετάφραση: Γιάννης Ιορδανίδης – Δάνης Κατρανίδης. Σκηνοθεσία: Γιάννης Ιορδανίδης. Σκηνικά – κοστούμια: Μιχάλης Σδούγκος. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Παίζουν: Δάνης Κατρανίδης και Φιλαρέτη Κομνηνού.


Παράσταση ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις «Το παιχνίδι της μοναξιάς» στο θέατρο «Αλφα» κατατάσσεται μεταξύ των προσεγμένων παραγωγών του φετινού θεατρικού χειμώνα. Το έργο, μαζί με το βασικό μοτίβο της μοναξιάς, προβάλλει επιμέρους προβληματισμούς που σχετίζονται τόσο με την ιδιοσυγκρασία των ηρώων όσο και με τον κοινωνικό περίγυρο που «περιγράφει» ο συγγραφέας.


Ο κ. Γιάννης Ιορδανίδης που σκηνοθετεί την παράσταση στο θέατρο «Αλφα» δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις εναλλαγές δράσεως και σιωπής, κατορθώνοντας έτσι να αναδείξει τον «σκεπτικισμό» των ηρώων καθώς και την αγωνία τους να «γαντζωθούν» από την παρουσία του άλλου.


Ο κ. Δάνης Κατρανίδης, στο ρόλο του Τζέρι, ζωντανεύει στη σκηνή τις αμήχανες αντιστάσεις του ξεκομμένου από το «φυσικό» του περιβάλλον ήρωα.


Ο κ. Κατρανίδης, αισθαντικός ηθοποιός, εισδύει στις μύχιες πτυχές του χαρακτήρα του Τζέρι, δείχνοντας στο κοινό έναν άνθρωπο κατατρεγμένο από τον ίδιο του τον εαυτό, μια εξόριστη ανθρώπινη ύπαρξη που ψάχνει να βρει τη λύτρωση μέσα από διανθρώπινες διαδικασίες. Ο κ. Κατρανίδης παίζει ήρεμα, χωρίς περιττές εξάρσεις, προσδίδοντας την αρμόζουσα βαρύτητα στον ρόλο του.


Αντίθετα, η κυρία Φιλαρέτη Κομνηνού δεν ανταποκρίνεται παρά σε ελάχιστες στιγμές στις απαιτήσεις ενός ρόλου (Γκίτελ) που φαίνεται εύκολος. Η κυρία Κομνηνού έπεσε στην παγίδα της επίφασης της ευκολίας και μόνο ακροθιγώς «έπιασε» την ηρωίδα του Γκίμπσον, με αποτέλεσμα την καταστροφή του ρόλου. Η Γκίτελ της κυρίας Κομνηνού δεν έχει τίποτα από την πολωνέζα – εβραία χορεύτρια που μεταναστεύει στη «Γη της Επαγγελίας», στη Νέα Υόρκη, που γνωρίζει την ανέχεια και τη μοναξιά και που ξέρει πια ότι το «αμερικανικό όνειρο» κορόιδεψε τα όνειρά της. Η κυρία Κομνηνού έπαιξε αυτόν τον ρόλο με την ελαφράδα ψεύτικης σουμπρέτας.


Το σκηνικό του κ. Μιχάλη Σδούγκου καλύπτει βέβαια τις ανάγκες της πλοκής. Ωστόσο, στο διαμέρισμα του Τζέρι λείπει η αίσθηση του αυθεντικού, κυριαρχεί η σύμβαση κυρίως μέσω του «ξεκάρφωτα» κολλημένου στη σκηνή ξύλινου κρασπέδου. Σατιρική έμπνευση Θ. Παπαθανασίου –


Μ. Ρέππα «Μπαμπάδες


με ρούμι»


Θέατρο «Βεάκη» Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Νένες. Παίζουν: Σταμάτης Φασουλής, Ελένη Γερασιμίδου, Χρύσα Ρώπα, Μαίρη Καβογιάννη, Κατιάνα Μπαλανίκα, Απόστολος Γκλέτσος.


Αρτιας δομής έργο, οι «Μπαμπάδες με ρούμι» των Θ. Παπαθανασίου – Μ. Ρέππα, είναι κωμωδία υψηλών σατιρικών τόνων και έντονα χρωματισμένων καταστάσεων, μέσα στις οποίες ολοκληρώνεται η σκιαγράφηση χαρακτήρων – τύπων που διεκδικούν την πραγματικότητα, την υπερβαίνουν και καταγγέλλουν στη συνέχεια το τραγελαφικό της καθημερινότητάς τους. Ενταγμένοι στο κοινωνικό γίγνεσθαι, οι ήρωες του έργου βιώνουν αλυσιδωτές εκπλήξεις εκτός κανονικού. Ετσι, η κωμική θεατρικότητα του έργου ακροβατεί μεταξύ του διαχρονικού και του επίκαιρου στην πλέον πρόσφατη καταγραφή του. Μπορούμε να πούμε ότι η κωμωδία των Θ. Παπαθανασίου – Μ. Ρέππα δίνει ένα ηχηρό χαστούκι σε όσους ισχυρίζονται με μπλαζέ διάθεση ότι το σύγχρονο ελληνικό έργο είναι καταδικασμένο σε διαρκή αναζήτηση θεμάτων, σε κρίση ταυτότητας, δομής και υποδομής.


Ως παράσταση οι «Μπαμπάδες με ρούμι» «βγάζουν» άφθονο και γενναιόδωρο γέλιο, που υπογραμμίζει τη σατιρική έμπνευση των δημιουργών τους. Ο σκηνοθέτης της παράστασης κ. Σταμάτης Φασουλής ρυθμίζει με τέχνη τις ταχύρρυθμες μεταβάσεις από τη μία εικόνα στην άλλη. Το αποτέλεσμα κρατάει σε αδιάπτωτο ενδιαφέρον το κοινό που απολαμβάνει το κάθε στιγμιότυπο, στο οποίο βάζει βέβαια τη σφραγίδα του ο ηθοποιός.


Ο κ. Σταμάτης Φασουλής υποδύεται άνετα τον πρωτότοκο γιο Παναγιώτη, χωρίς ούτε δευτερόλεπτο να χαλαρώνει τους αρμούς του ρόλου του.


Εξοχη κωμική ηθοποιός η κυρία Χρύσα Ρώπα (Ρόη) εντυπωσιάζει όχι μόνο με την ερμηνεία της αλλά κυρίως με την απόδοση των σιωπών της όταν παρακολουθεί το περιεχόμενο των διαλόγων των συμπαικτών της. Η κυρία Ρώπα διακρίνεται για την αίσθηση της ομαδικότητας που αναδίδει η συμμετοχή της στο παιχνίδι, στο οποίο προσηλώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης θυμίζοντας κάποιες μεγάλες προσωπικότητες που δόξασαν το κωμικό είδος στην Ελλάδα και αλλού.


Γλυκιά και εύστοχη στην ερμηνεία της η κυρία Μαίρη Καβογιάννη (Τζένη) εντάσσεται στο πνεύμα του συνόλου όπου όλοι είναι πρωταγωνιστές. Κάπως «μονόπαντος» ο κ. Απόστολος Γκλέτσος (Χρήστος), δεν δημιουργεί εντούτοις κανενός είδους παραφωνία.


Οπως πάντα πληθωρική και εντός κλίματος η κυρία Ελένη Γερασιμίδου (Βάσω) «παίζει» στη σωστή δοσολογία του γέλιου, «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Η κυρία Κατιάνα Μπαλανίκα (Βέσκα) ερμηνεύει μια σπαρταριστή φιγούρα – καρικατούρα βουλγάρας υπηρέτριας, υιοθετώντας μάλιστα ιδιωματική εκφορά του λόγου η οποία δημιουργεί ιδιαίτερο αισθητικό «χώρο» φτιαγμένο από υπερρεαλιστικά στοιχεία.


Πολύ προσεκτικός στην επιμέλεια του σκηνικού και των κοστουμιών ο κ. Γιώργος Ασημακόπουλος καταχειροκροτείται από τους θεατές για το σκηνικό του δεύτερου μέρους του έργου. Το εν λόγω σκηνικό παρουσιάζει ένα ρεαλιστικότατο «τοπίο» νεκροταφείου που αναδεικνύει μια μεταφυσική του κωμικού αρκετά ιδιότυπη στη σκηνική της εγγραφή και εμφάνιση.


Αξίζει επίσης να γίνει ξεχωριστή μνεία στους φωτισμούς της ταλαντούχου κυρίας Ελευθερίας Ντεκώ σε συνδυασμό με τις ευθύβολες ηχητικές αναφορές που επιμελήθηκε ο κ. Γιάννης Νένες.


Οι «Μπαμπάδες με ρούμι» συστήνονται σε όλους τους θεατρόφιλους και μη Ελληνες. Για να δουν όλοι, τέλος πάντων, τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα όταν σκέφτεται… Της…απελπισίας Νελ Νταν «Χαμάμ γυναικών» Θέατρο «Μπρόντγουαιη» Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Γιάννης Καρύδης. Κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη. Παίζουν: Μάρθα Καραγιάννη, Τασσώ Καββαδία, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Τατιάνα Παπαμόσχου, Αννα Παϊτατζή, Ελισάβετ Ναζλίδου.


Εργο ανιαρό μέχρις απελπισίας το «Χαμάμ γυναικών», ως παράσταση, δεν έχει να δείξει σχεδόν τίποτα, εκτός από την αξιοπρόσεκτη ερμηνεία της κυρίας Μάρθας Καραγιάννη στον ρόλο της Τζόσι.


Αξίζει μόνο την προσοχή μας η εντυπωσιακή σκηνογραφία του κ. Γιάννη Καρύδη, σε συνδυασμό μάλιστα με τους φωτισμούς των Α. Αναστασίου – Β. Μυλωνόπουλου.