” Το ταλέντο μια ευκολία είναι ”



Ξεκίνησε στα 23 του χρόνια την τραγουδιστική του περιπέτεια και σήμερα απολαμβάνει με σεμνότητα την εκτίμηση του κοινού και των συναδέλφων του γράφοντας πια ο ίδιος τα τραγούδια του και παρουσιάζοντάς τα με τρόπο λιτό και ουσιαστικό σε συναυλίες στην Ελλάδα και στον κόσμο.


Επέστρεψε από το Λονδίνο, έκανε μια στάση στην Αστυπάλαια, μετά άλλη μία στου Παπάγου, σε λίγο φεύγει για τη Νέα Υόρκη και έπεται συνέχεια. Ταξίδια με μουσική ή για την ακρίβεια μουσική που πρέπει να ταξιδέψει. Η θερινή μίνι περιοδεία του Αλκίνοου Ιωαννίδη έχει ξεκινήσει ήδη και η χαρά του δεν κρύβεται γατί είναι πάλι μαζί με την παλιοπαρέα του, τους μουσικούς που πρωταγωνιστούν πάντα στα προγράμματά του, τους οποίους όμως αποχωρίστηκε στις εφετινές εμφανίσεις του στο Μετρό, σε ένα πρόγραμμα που απέδειξε περίτρανα την αυτάρκειά του ως καλλιτέχνη.


– Οι εμφανίσεις σας, όπως και οι δίσκοι σας, είναι με φειδώ. Αυτή είναι η καριέρα που εσείς έχετε οραματιστεί; Οταν οι άλλοι τρέχουν να προλάβουν εσείς έχετε πολύ μετρημένο βηματισμό…


«Εξαρτάται τι εννοείτε καριέρα. Εγώ αισθάνομαι μια χαρά έτσι. Νομίζω, μάλιστα, ότι δεν θα μπορέσω να αποτραβηχθώ εύκολα από αυτή την ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια όποιος με ρωτούσε τι θα γίνει, ας πούμε, άμα δεν πάνε καλά οι δουλειές, έλεγα ότι θα βάλω μελίσσια ή ότι θα κάνω καμιά καλλιέργεια. Τώρα όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο δυσκολεύομαι να δω τον εαυτό μου έξω από το τραγούδι και αυτό είναι επικίνδυνο και τρομακτικό. Ελπίζω βέβαια ότι ο κάθε άνθρωπος είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι νομίζει πως είναι, οπότε αν έρθουν και δύσκολες στιγμές κάτι καινούργιο θα μάθω για τον εαυτό μου».


– Πώς ξορκίζετε τις ανασφάλειές σας;


«Οταν μπαίνω στο στούντιο και έχω αποφασίσει ότι έχω 12 καλά τραγούδια που μπορούν να αποτελέσουν ένα συμπαγές σύνολο τότε πια οι ανασφάλειες φεύγουν. Εντάξει, τα τελευταία χρόνια γράφω λιγότερο, πιο σπάνια, παρ’ όλα αυτά έχω ένα υλικό, δεν έχω χρόνο να μπω στο στούντιο ακόμη, θα δούμε. Το πιθανότερο είναι τον Φεβρουάριο να κυκλοφορήσω δίσκο με καινούργια τραγούδια».


– Αλλος ένας δίσκος, λοιπόν, εν μέσω δισκογραφικής κρίσης. Πώς την ερμηνεύετε εσείς;


«Δεν παρακολουθώ τις πωλήσεις και δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει. Αισθάνομαι πάντως ότι βγαίνουν πολύ καλά πράγματα. Από την άλλη δεν είναι δυνατόν μια τέτοια απίστευτη ακμή να κρατάει τόσα πολλά χρόνια χωρίς τις μικρές υφέσεις της. Δεν με ανησυχεί κάτι τέτοιο. Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος που ζω και δημιουργώ στην Ελλάδα. Είναι φαινόμενο το ελληνικό τραγούδι, ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνει, ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα πράγματα και εισχωρεί στη ζωή των κατοίκων αυτής της χώρας. Εχει επιζήσει χιλιάδες χρόνια, μια κρισούλα της δισκογραφίας νομίζω ότι δεν θα μας βλάψει ιδιαίτερα. Εμένα η ανησυχία μου είναι γιατί δεν γράφω τα τρία τελευταία χρόνια και όχι γιατί δεν πουλάνε οι δίσκοι τα τρία τελευταία χρόνια».


– Γιατί δεν γράφετε; Δεν έχετε έμπνευση;


«Εχω. Δεν γράφω όμως με τους ρυθμούς που έγραφα παλιά, 40 τραγούδια το δίμηνο ή το τρίμηνο, δηλαδή. Είχα πιο πολύ χρόνο, λιγότερα πράγματα απασχολούσαν το μυαλό μου. Τώρα με απασχολούν πολλά, μεγαλώνω, αρχίζω να βλέπω τι γίνεται γύρω μου, με απασχολεί η πολιτική… Πλέον γράφω όταν δεν αντέχω πια, όταν πρέπει οπωσδήποτε. Παλιά έγραφα και όταν δεν είχα τι να κάνω».


– Η πολιτική δεν απασχολεί τους ανθρώπους της ηλικίας σας.


«Μα τώρα είναι η καλύτερη ηλικία για πολιτική, όχι με την έννοια των κομμάτων βεβαίως. Ετσι όπως αλλάζει ο κόσμος, η πολιτική σκέψη εξελίσσεται, δεν είναι αυτή των προηγούμενων δεκαετιών. Οι προσωπικοί αγώνες, οι μικρές μας επαναστάσεις απευθύνονται αλλού, έχουν άλλους στόχους. Σήμερα οι άνθρωποι που σκέφτονται πρώτα προσπαθούν να κάνουν καλύτερο τον εαυτό τους και μετά να αλλάξουν τον υπόλοιπο κόσμο».


– Το υλικό του καινούργιου σας δίσκου πού κινείται;


«Είναι ένα υλικό που το μαζεύω σταγόνα σταγόνα με τραγούδια που για μένα έχουν τεράστια σημασία. Μου αρέσει ανά πάσα στιγμή να εκφράζω αυτό που πραγματικά συμβαίνει στη ζωή μου, όχι να το περιγράφω, να το εκφράζω, που σημαίνει και να το δημιουργώ καμιά φορά».


– Σας ενοχλεί που στο τραγούδι πια, όπως και σε άλλους τομείς, το να εξελιχθείς επαγγελματικά δεν είναι ζήτημα ταλέντου ή δυνατοτήτων αλλά του πώς πλασάρει κανείς τον εαυτό του;


«Ακόμη και το να πλασάρεις τον εαυτό σου με έναν τρόπο είναι ένα ταλέντο. Ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τα εφόδια που έχει και τις ανάγκες του, διαμορφώνει και το έργο του. Αν έχεις χαλαρές ηθικές αντιστάσεις, άρα την ικανότητα να κάνεις πράγματα που άλλοι δεν μπορούν, βγαίνεις και τα κάνεις δημοσίως. Πιστεύω ότι το ταλέντο είναι μια ευκολία. Από εκεί και πέρα εκατομμύρια άλλα πράγματα επηρεάζουν την πορεία μας. Βλέπω ανθρώπους να έχουν συμπεριφορές που εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να έχω, θα θεωρούσα ότι εξευτελίζομαι. Αυτό μπορεί να είναι και ένας άκρατος εγωισμός από τη μια μεριά, από την άλλη μπορεί να είναι και μια διαφύλαξη των πραγμάτων που αγαπώ».


– Το μεγάλο σας όνειρο αυτή τη στιγμή ποιο είναι;


«Να μπορέσω να δουλέψω περισσότερο στο ουσιαστικότερο μέρος και όχι στο επιφανειακό. Να μπορέσω να κλειστώ σε ένα σπίτι, να μελετήσω πραγματικά, να μάθω ένα-δυο όργανα που αγαπάω πολύ…».


– Ποια είναι αυτά;


«Το βιολοντσέλο οπωσδήποτε, που χρόνια το παλεύω, αλλά μια φορά κάθε έξι μήνες, και η κιθάρα. Από μικρός έχω το απωθημένο του καλού μουσικού, όχι του βιρτουόζου, αλλά του καλού οργανοπαίκτη. Το να γίνω τραγουδιστής δεν ήταν πάντα το μεγάλο μου όνειρο. Θέλω ακόμη να μελετήσω μουσική περισσότερο, να προχωρήσω τα θεωρητικά. Ενα μεγάλο μου όνειρο είναι να πάω στην Αγία Πετρούπολη για σύγχρονη σύνθεση. Τώρα γιατί στην Πετρούπολη; Δεν ξέρω, έτσι μου έχει κολλήσει, μου αρέσουν και οι λευκές νύχτες, αγαπάω και τον Ντοστογέφσκι πολύ».