1971
Πρόεδρος: Μισέλ Μοργκάν (τρίτη lady των Καννών μετά τις Ντε Χάβιλαντ και Σοφία Λόρεν)
Μεγάλο βραβείο: «Ο μεσάζων» του Τζόζεφ Λόουζι
Γυναικείας ερμηνείας: Κίτι Γουίν («Πανικός στο Νιντλ Παρκ»)
Ανδρικής ερμηνείας: Ρικάρντο Κούτσιολα («Σάκο και Βαντσέτι»)
Ρεκόρ! Οι Κάννες αναγορεύουν ως ύψιστη ερμηνεύτρια την… άγνωστη Κίτι Γουίν και αγνοούν τον Αλ Πατσίνο, πρωταγωνιστή της ίδιας ταινίας, δηλαδή του «Πανικού στο Νιντλ Παρκ» του Τζέρι Σάτζμπεργκ (φωτογραφία από την ταινία). Πάντως η Κρουαζέτ ανακαλύπτει πρόβλημα ναρκωτικών εντός της νεολαίας. Την ίδια χρονιά ο θρυλικός Σαρλό-Τσάρλι Τσάπλιν εκτοπίζει το σύμπαν.
1972
Πρόεδρος: Τζόζεφ Λόουζι (ο… περσινός βραβευμένος με τον «Μεσάζοντα»)
Μεγάλο βραβείο: «Η εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο» του Ελιο Πέτρι
Μεγάλο ειδικό βραβείο: «Σολάρις» του Αντρέι Ταρκόφσκι
Βραβεία ερμηνείας: Σουζάνα Γιορκ και Ζαν Γιαν
Σκηνοθεσίας: Μίκλος Γιάντσο («Κόκκινος ψαλμός»)
Οι κοσμικές Κάννες εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την επήρεια της επανάστασης (εδώ που τα λέμε και ποιος δεν ήταν). Ως εκ τούτου κερδίζει η ιταλική εργατική τάξη (αργότερα ο ηγέτης της, ο Μπερλινγκουέρ, κατηγορήθηκε ως αναθεωρητής και οπορτουνιστής). Ανάμεσα στις διακριθείσες παρέες (όχι… ταινίες): Λίνο Βεντούρα (από αριστερά), Κλοντ Λελούς, Νικό Κουρσέν, Ζακ Μπρελ και Σαρλ Ζεράρντ
1973
Πρόεδρος: Ινγκμαρ Μπέργκμαν
Μεγάλο βραβείο: «Το σκιάχτρο» του Τζέρι Σάτζμπεργκ «Η λαίδη και ο σοφέρ» του Αλαν Μπρίτζες (εξ ημισείας)
Βραβεία ερμηνειών: Τζόαν Γούντγουορντ Τζιανκάρλο Τζιανίνι
Ειδικό βραβείο: «Η μαμά και η πουτάνα» του Ζαν Οστας
Η… επανάσταση υποχωρεί. Οχι ατάκτως αλλά πάντως υποχωρεί. Ο (πρόεδρος) Ινγκμαρ Μπέργκμαν τολμάει και δίνει μεγάλο ειδικό βραβείο σε τρίωρη γαλλική «φλυαρία» που απομυθοποιεί την επαναστατικότητα των άτακτων παιδιών. «Η μαμά και η πουτάνα» προβάλλεται στην Αθήνα το 1999, δηλαδή 26 χρόνια μετά! (Στη μεγάλη φωτογραφία στιγμιότυππο από την ταινία με τον Ζαν Πιερ Λεό). Εστω! Πάντως η Ντενέβ εξακολουθεί (τότε) να είναι ερωτευμένη και παντρεμένη με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (ιδού και η φωτογραφική απόδειξη, παρέα με τον εκκεντρικό Μάρκο Φερέρι και τη Ζυλιέτ Γκρεκό)
1974
Πρόεδρος: Ρενέ Κλερ
Μεγάλο βραβείο: «Η συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα
Βραβεία ερμηνειών: Τζακ Νίκολσον και Μαρί Ζοσέ Νατ
Ειδικό βραβείο: «Χίλιες και μία νύχτες» του Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ε, τώρα θέλει και ρώτημα; Τζακ Νίκολσον και πάνω τούρλα. Ο θηλυκός πληθυσμός από απλές κορασίδες ως τις… μπουτικατζούδες (εκ της μπουτίκ προερχόμενος ο χαρακτηρισμός) να παραληρεί υπό το σατανικό βλέμμα του ανδρός και πρωταγωνιστή της ταινίας «Το τελευταίο απόσπασμα» του Χαλ Ασμπι (μικρή φωτογραφία). Στο μεταξύ η Τζέιν Μπίρκιν συνοδεύει το… σκυλάκι της (μεγάλη φωτογραφία). Το of-Χόλιγουντ επικρατεί διά μέσου Κόπολα και Χαλ Ασμπι. Το 1976 να δείτε τι έγινε με τον «Ταξιτζή»
1975
Πρόεδρος: Ζαν Μορό (η τέταρτη lady των Καννών, θα την ξαναβρούμε το 1995 ως διαιτητή της μονομαχίας Κουστουρίτσα -Αγγελόπουλου)
Χρυσός Φοίνικας (επανέρχεται και παραμένει): «Τα χρονικό των χρόνων της φωτιάς» του Μοχάμεντ Χαμίνα (Αλγερία)
Βραβεία ερμηνειών: Βαλερί Περίν («Λένι ο βρωμόστομος») και Βιτόριο Γκάσμαν («Αρωμα γυναίκας»)
Λόγω Αλγερίας και ένοχου παρελθόντος το βραβείο δίδεται στην Αλγερία (μια ταινία σαν τον «Θίασο» «σαν», έτσι;). Κερδίζει και η συμπρωταγωνίστρια του Ντάστιν Χόφμαν στο «Λένι ο βρωμόστομος» αλλά ο Χόφμαν χάνει από τον Γκάσμαν (εδώ χαιρετάει τα πλήθη). Μέγα γεγονός των Καννών «Ο θίασος» του Αγγελόπουλου. Η κυβέρνηση του (μακαρίτη) εθνάρχη Καραμανλή στερεί από την ταινία ένα μεγάλο βραβείο, διότι δεν της χορηγεί «διαβατήριο» επίσημης εκπροσώπησης. Αγγελόπουλος και «Θίασος» συμμετέχουν στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών», όπου και σκίζουν
1976
Πρόεδρος: Τενεσί Γουίλιαμς (ο… ίδιος)
Χρυσός Φοίνικας: «Ταξιτζής» (ονόματα περιττεύουν)
Βραβεία ερμηνειών: Μαρί Τόροσικ (Ουγγαρία), Ντομινίκ Σαντά και Χοσέ Λουίζ Γκομέζ
Σκηνοθεσίας: Ετορε Σκόλα
Η Ευρώπη (μέσω Καννών) χάνει τη μεγάλη ευκαιρία να ανακαλύψει και να βραβεύσει πριν από την Αμερική τον Ρόμπερτ ντε Νίρο (στη μεγάλη φωτογραφία στιγμιότυπο από τον «Ταξιτζή). Ο Τενεσί Γουίλιαμς δεν τολμάει να δώσει το βραβείο σκηνοθεσίας στον Μάρτιν Σκορσέζε για τον ίδιο… «Ταξιτζή».
Κρίμα. Μία ακόμη ευκαιρία χάθηκε. Any way, που λένε και οι Αγγλοσάξονες, ο Χοσέ Λουίζ Γκομέζ… ποιος είναι; Πάντως οι δύο κύριοι της άλλης φωτογραφίας ξέρουμε ποιοι είναι. Μα φυσικά οι χορευταράδες Φρεντ Αστέρ και Τζιν Κέλι
1977
Πρόεδρος: Ρομπέρτο Ροσελίνι
Χρυσός Φοίνικας: «Πατέρας αφέντης» των Ταβιάνι
Βραβεία ερμηνειών: Σέλεϊ Ντιβάλ, Μονίκι Μερκίρ και Φερνάντο Ρέι
Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου: Ρίντλεϊ Σκοτ («Οι μονομάχοι»)
Η «Ιφιγένεια» πήγε, είδε και απήλθε. Το ίδιο και οι συντελεστές της, Μιχάλης Κακογιάννης, Ειρήνη Παπά, Κώστας Καζάκος (στη φωτογραφία με τα καλά τους). Ο Ροσελίνι ήταν Ιταλός, ως εκ τούτου… ανθέλλην. Πάλι αδικηθήκαμε από τη διαιτησία
Πάλι κέρδισαν οι… μακαρονάδες Ταβιάνι (στη φωτογραφία, κάτω, ο ένας αδελφός, ο Πάολο, αριστερά, και ο έτερος, ο Βιτόριο, δεύτερος από τα δεξιά)
1978
Πρόεδρος: Αλαν Πάκουλα («Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου», για να καταλαβαινόμαστε)
Χρυσός Φοίνικας: «Το δέντρο με τα τσόκαρα»
Βραβεία ερμηνειών: Τζιλ Κλέιμπουργκ, Ιζαμπέλ Υπέρ και Γιον Βόιτ
Σκηνοθεσίας: Ναγκίσα Οσίμα («Η αυτοκρατορία του πάθους»)
Και άλλη συνύπαρξη. Χριστιανισμός και σεξουαλικός παγανισμός. Ο καθολικός Ερμάνο Ολμι κερδίζει τον Φοίνικα και ο σεξουαλικός παροξυσμός του Ιάπωνα Οσίμα το βραβείο σκηνοθεσίας. Η Ρόμι Σνάιντερ χαμογελάει στον φακό αλλά στην ζωή της περνάει μέσα από κόλαση
1979
Πρόεδρος: Φρανσουά Σαγκάν (η πέμπτη lady των Επιτροπών των Καννών)
Χρυσός Φοίνικας: «Ταμπούρλο» του Σλέντορφ και «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα
Μεγάλο ειδικό βραβείο: «Σιβηριάδα» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι (αδελφού του Μιχάλκοφ)
Βραβεία ερμηνειών: Σάλι Φιλντ Τζακ Λέμον
Σκηνοθεσίας: Τέρενς Μάλικ («Μέρες ευτυχίας»)
Σλέντορφ και Κόπολα ίσα κι όμοια; Τι μας λέτε, μαντάμ Σαγκάν; Ευτυχής πάντως ο Τζακ Λέμον με το βραβείο ερμηνείας για το «Σύνδρομο της Κίνας», παρέα με τον συμπρωταγωνιστή του και συμπαραγωγό Μάικλ Ντάγκλας. Σε αυτό το φεστιβάλ οι Γάλλοι με τη βοήθεια των Αμερικανών έβγαλαν τα άπλυτα της Αμερικής στη φόρα. Βιετνάμ, ανθρωποφαγία, Μάρλον Μπράντο, μόλυνση από… έκθετα πυρηνικά. Ασε το άλλο! Βράβευσαν τον Τέρενς Μάλικ της «Λεπτής κόκκινης γραμμής»
1980
Πρόεδρος: Κερκ Ντάγκλας
Χρυσός Φοίνικας: «Καγκεμούσα» του Ακίρα Κουροσάβα και «Η παράσταση αρχίζει» του Μπομπ Φόσι (εξ ημισείας)
Μεγάλο ειδικό βραβείο: «Ο θείος μου από την Αμερική» του Αλέν Ρενέ
Βραβεία ερμηνειών: Ανούκ Εμέ Μισέλ Πικολί
Οι Αμερικανοί του Χόλιγουντ «ψαρώνουν» με την κουλτούρα. Αγαπάω αυτό που μου λείπει. Γνωστή φράση στους κύκλους της ψυχιατρικής. Ετσι ο πιστολέρο Κερκ Ντάγκλας απονέμει τον Χρυσό Φοίνικα στον Ιάπωνα Ακίρα Κουροσάβα, «μετανάστη» εντός της χώρας του
