Γίνεται να είναι μέρος του ροκ βασιλείου και να μην ξέρουμε τα ονόματά τους; Μπορεί για 30 ολόκληρα χρόνια κάποιος κύριος Χάρντι Φοξ να μιλάει για λογαριασμό τους και να μη γνωρίζουμε αν είναι ένας από αυτούς; Με ποιο δικαίωμα αρπάζουν τη μουσική που αγαπήσαμε και τη… διαστρεβλώνουν κατά τέτοιον τρόπο; Και το χειρότερο: Γιατί το αποτέλεσμα των… διεστραμμένων προσπαθειών τους μας αρέσει περισσότερο από την πρωτότυπη εκτέλεση;
Αυτοί είναι οι Residents, τέσσερις Αμερικανοί για τους οποίους από το 1972 που «φημολογείται» ότι δημιουργήθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο κανένας δεν ξέρει ούτε ποιοι είναι ούτε, κατά συνέπεια, πώς είναι. Σε μια περίοδο μάλιστα της ανθρώπινης δραστηριότητας που η λέξη «ίματζ» έχει γίνει απαραίτητη παράμετρος για την επιτυχία, εκείνοι επιμένουν να εμφανίζονται ακέφαλοι ή απρόσωποι. Στις λακωνικές απαντήσεις που έδωσαν στο «Βήμα» μέσω e-mail βρίσκουν αναλογίες ανάμεσα στο γκρουπ τους και στις επαναστατικές οργανώσεις. «Μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να είναι καλλιτεχνικά δημιουργική χωρίς να εμπλέκονται τα τεράστια εγώ των μελών της. Πάρτε για παράδειγμα τον αρχηγό των Ζαπατίστας, τον Μάρκος, που κρύβει το πρόσωπό του με μια μάσκα ώστε κάποια ημέρα ένας άλλος, νεότερος Ζαπατίστα να τη φορέσει και να συνεχίσει τον αγώνα». Οι τέσσερις υπερφίαλοι λάτρεις της αμερικανικής μουσικής παράδοσης, που θα έκαναν τα κόκαλα του Χανκ Γουίλιαμς να τρίζουν, αποτελούν ταυτόχρονα τον χειρότερο εφιάλτη του Τζέιμς Μπράουν. Είναι οι μουσικοί που πιστεύουν ότι αδίκως δεν έχουν γίνει το εμπορικότερο συγκρότημα του πλανήτη και δεν θα αργήσει η ημέρα που το «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» των Μπιτλς δεν θα αποτελεί παρά εφηβικό καπρίτσιο κάποιων ατάλαντων μουσικών.
Αυτοί είναι οι Residents που για τρίτη φορά επισκέπτονται τη χώρα μας έπειτα από 10 χρόνια. Τότε που στις μοναδικές συναυλίες τους κατέστρεψαν εξ ολοκλήρου τη φόρμα της αμερικανικής μουσικής και την ανασύνθεσαν μπροστά στα μάτια ενός εμβρόντητου κοινού που αδυνατούσε να αντιληφθεί πλήρως την έξω από χρονικά όρια μυσταγωγία του συγκροτήματος. Τέσσερις αυθάδεις μουσικοί που αναπαρήγαγαν την άνοδο και την πτώση του αμερικανικού ονείρου μέσα από τις διαστρεβλωμένες διασκευές τραγουδιών του βασιλιά του ροκ Ελβις Πρίσλεϊ, με παραστάσεις που με την τόλμη τους έκαναν τις τελευταίες εμφανίσεις του Ελβις στο Λας Βέγκας να μοιάζουν με σχολικά σκετς. Στην τωρινή περιοδεία τους διαστρεβλώνουν τις ιστορίες της Βίβλου αφού, όπως μας είπε ο Χάρντι Φοξ, «έπειτα από το τέλειο άλμπουμ που δημιούργησαν (“Wormwood”) αποφάσισαν ότι η τέλεια παράσταση πρέπει να βασίζεται στο μεγαλύτερο μπεστ-σέλερ όλων των εποχών». Θα εμφανιστούν για άλλη μία φορά με τους βολβούς ματιών με τους οποίους συνηθίζουν να καλύπτουν τα πρόσωπά τους ενώ αρνούνται να αποκαλύψουν λεπτομέρειες από το πρόγραμμα γιατί τους αρέσει να κρατούν πάντα το κοινό σε εγρήγορση κάτι που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια με δίσκους που στιγμάτισαν την αμερικανική αβάν-γκαρντ.
Από το πρώτο σινγκλ τους «Santa Dog», που κυκλοφόρησε σε μορφή χριστουγεννιάτικης κάρτας, ως το άλμπουμ «Eskimo», την εξ ολοκλήρου διασκευή του θρυλικού «Live At The Apollo» του Τζέιμς Μπράουν, και τα τελευταία τους πονήματα «Gingerbread Man» και «Freak Show», που έχουν μορφή CD-ROM, ο κόσμος των Residents είναι οδυνηρός. Δεν έχει επιστροφή και εν ολίγοις αποτελεί το αντι-πρότυπο του αμερικανικού τρόπου ζωής. Το πλησίασμά τους όμως διαθέτει μια νωχελική γλυκύτητα που δεν έχει από μόνο του ούτε το ροκ ούτε η ποπ αλλά ούτε και η αφιλόξενη και στείρα πολλές φορές πειραματική μουσική. Εχουν ιδέες και οράματα και τα δύσμορφα πλάσματα που παρελαύνουν στη δισκογραφία τους, θέλουμε δεν θέλουμε, είμαστε εμείς.
Οι Residents θα εμφανιστούν την Τρίτη στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης στις 9.30 μ.μ. και την Τετάρτη στον Λυκαβηττό στις 9.30 μ.μ. Τιμή εισιτηρίου: 7.000 δρχ.
