Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Να ζει κανείς (όταν ο βίος του έχει γίνει αβίωτος) ή (με τη βοήθεια της ιατρικής) να μη ζει; Ιδού το ερώτημα που εδώ και τρία χρόνια ταλάνισε γιατρούς και κοινωνία στη Γαλλία, η οποία από την περασμένη Τέταρτη, με τη νέα νομοθεσία που ενέκρινε η Εθνοσυνέλευση, επέλεξε τη δεύτερη εκδοχή και συγκεκριμένα αυτή του «υποβοηθούμενου θανάτου».
Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ένας ασθενής που πάσχει από σοβαρή και ανίατη ασθένεια, σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο, και του οποίου οι ταλαιπωρίες είναι μη αντιμετωπίσιμες θα έχει το δικαίωμα, στο εγγύς μέλλον, να ζητήσει από τον γιατρό του να του συνταγογραφήσει μια θανατηφόρα ουσία. Μετά την υποβολή του αιτήματος ο γιατρός έχει προθεσμία δύο εβδομάδων για να απαντήσει. Το αίτημα του ασθενούς θα πρέπει να είναι σαφές και ελεύθερο (δηλαδή χωρίς πίεση ή εξαναγκασμό). Επίσης θα πρέπει να είναι σαφές ότι ο ασθενής έχει πλήρη γνώση της κατάστασής του.
Η νέα γαλλική νομοθεσία δεν ισχύει για ανηλίκους ούτε για άτομα με ανίατη ασθένεια (καρκίνο, νευροεκφυλιστικές ασθένειες κ.λπ.) που δεν βρίσκονται σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο της κατάστασής τους ούτε για ασθενείς σε προχωρημένα στάδια νευρογνωστικής διαταραχής των οποίων η κρίση είναι μειωμένη. Επιπλέον, μόνο άτομα που αναμένεται να πεθάνουν τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες, και αφού έχουν καταβληθεί όλες οι αναγκαίες προσπάθειες για την ανακούφιση του πόνου και της ταλαιπωρίας τους, μπορούν να υποβάλουν αίτημα ιατρικής βοήθειας για να πεθάνουν.
Οι ασθενείς, των οποίων το αίτημα πρέπει προηγουμένως να εγκριθεί από ιατρικό συμβούλιο, οφείλουν να λαμβάνουν οι ίδιοι το θανατηφόρο προϊόν, παρουσία γιατρού ή νοσηλευτή: μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου οι ασθενείς δεν είναι σωματικά σε θέση να το πράξουν (για παράδειγμα, σε περίπτωση ολικής παράλυσης), ένας επαγγελματίας υγείας θα μπορεί να τους χορηγήσει το προϊόν, κατόπιν σχετικού αιτήματός τους. Οι επαγγελματίες υγείας που, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν σε διαδικασίες υποβοηθούμενου θανάτου θα μπορούν να επικαλεστούν ρήτρα συνειδήσεως. Η γαλλική επιλογή του «υποβοηθούμενου θανάτου» διαφέρει από την «ευθανασία» που ασκείται στο Βέλγιο, όπου σχεδόν πάντα ένας γιατρός χορηγεί τη θανατηφόρα ουσία. Διαφέρει επίσης από την «υποβοηθούμενη αυτοκτονία», η οποία είναι νόμιμη στην Ελβετία. Τέλος, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάλογες προβλέψεις με αυτές που υιοθετεί η Γαλλία έχουν άλλες πέντε χώρες και συγκεκριμένα το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία και η Πορτογαλία.
