Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Το τελετουργικό είναι γνωστό και συνηθισμένο. Πρώτα εμφανίζονται τα νέα κόμματα και ύστερα ακολουθούν οι δημοσκοπήσεις για τα νέα κόμματα.
Μετά τσακωνόμαστε όλοι μαζί και για τα νέα κόμματα και για τις δημοσκοπήσεις.
Που σπανίως (αν όχι ποτέ…) λένε άλλα πράγματα από όσα περιμέναμε να ακούσουμε πριν ακόμη τα νέα κόμματα εμφανιστούν.
Πόσο μάλλον που οι δημοσκοπήσεις αυτές μετρούν απλώς τις εντυπώσεις μιας «πρώτης εμφάνισης». Η ζωή έχει και συνέχεια.
Ούτε στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν είχαμε καμία έκπληξη. Ολοι μιλούσαν ήδη για «το ντέρμπι της δεύτερης θέσης» με δεδομένο πως δεν έχουμε καμία ένδειξη ότι αμφισβητείται η πρώτη.
Και εκεί καταλήξαμε.
Ουσιαστικά έχουμε τρία κόμματα κάπου μεταξύ 10% και 15%. Το ματσάκι έχει ενδιαφέρον και ο καθένας μπορεί να κάνει τα προγνωστικά του. Αλλά όποιος κι αν πάρει τη δεύτερη θέση δύσκολα θα αλλάξει η γενική εικόνα.
Με άλλα λόγια, το ζητούμενο των εκλογών εξακολουθεί να έχει δύο πτυχές.
Πρώτον, αν θα πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ. Στόχος που εξαρτάται από την εκλογική επίδοση της ίδιας αλλά και από το άθροισμα των ψήφων που θα μείνουν εκτός Βουλής.
Δεύτερον, ποια κυβέρνηση θα σχηματιστεί αν δεν προκύψει αυτοδυναμία της ΝΔ. Με δεδομένο ότι είναι σχεδόν ανέφικτο αριθμητικά να παρακαμφθεί κατά τον σχηματισμό κυβέρνησης το πρώτο κόμμα.
Προς το παρόν δεν έχουμε απάντηση ούτε στο ένα ερώτημα ούτε στο άλλο. Και για να είμαστε ειλικρινείς, η απάντηση θα προκύψει μόνο από τις ίδιες τις εκλογές.
Αυτό που εντυπωσιάζει όμως είναι η έλλειψη κάθε διάθεσης συνεργασίας και συνεπώς και κάθε μέτρου ρεαλισμού της πολιτικής τάξης. Ακόμη και η κυρία Καρυστιανού δήλωσε την πρόθεση να πάρει αυτοδυναμία.
Φυσικά οι συμμαχικές κυβερνήσεις έχουν συνδεθεί με μια ιδιαίτερα τραυματική περίοδο, το 2011-2019. Αλλά ο τελευταίος που ευθύνεται για τα όποια τραύματα άφησαν πίσω είναι ο συμμαχικός χαρακτήρας τους.
Κατανοώ επίσης ότι στην εκλογική ευθεία προσπαθείς να συσπειρώσεις τους δικούς σου, όχι να εξηγήσεις με ποιον προτίθεσαι να κάνεις παρέα μετά τα εκλογές.
Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι η έλλειψη επικοινωνίας και διαθεσιμότητας των πολιτικών δυνάμεων είναι μεγάλο μειονέκτημα, ακόμη και για ένα βασικά πολωτικό πολιτικό σύστημα όπως το ελληνικό.
Αν και δεν με ανησυχεί ιδιαίτερα. Ούτως ή άλλως σε όλες τις δύσκολες στιγμές της χώρας έχει αποδειχθεί πως ο μεγάλος παιδαγωγός στην πολιτική είναι ένας.
Λέγεται ρεαλισμός.
Και όπως είναι γνωστό, τις κυβερνήσεις δεν τις φτιάχνουν τελικά οι προεκλογικές διακηρύξεις. Αλλά η μετεκλογική πραγματικότητα.
