Γνώμες

Μίσος, μίσος, μίσος - λέβητας με μίσος υπό πίεση είναι η χώρα και αρκεί μια χαραμάδα να ανοίξει για να ξεχυθεί

Η κατάσταση στη χώρα μας βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Σε όποιον τομέα της ζωής κι αν

Ηταν μία από τις σειρές που ξεχώρισαν μέσα σε ένα θολό τοπίο μυθοπλασίας όπως το περυσινό.

Δεν χάνει ευκαιρία ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής Γιουνκέρ να δηλώνει «φίλος της Ελλάδος». Ισως δεν ξέρει το ρητό αυτού του τόπου «αν έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς»…

Κάθε 9 Νοεμβρίου θυμόμαστε το 1989 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου ως ένα κορυφαίο γεωπολιτικό ορόσημο που άλλαξε την πορεία της Ευρώπης και σηματοδότησε την μετάβαση από τα ολοκληρωτικά συστήματα προς την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Ξεχάστε τις αρχές και την ηθική. Ξεχάστε, ή προσπαθείστε να ξεχάσετε τους 250.000 θανάτους για τους οποίους ευθύνεται ο Μπασάρ αλ-Ασαντ, άμεσα ή έμμεσα, αφότου διάλεξε να απαντήσει με την βία σε μια ειρηνική εξέγερση του λαού της Συρίας.

Η τεράστια εισροή αιτούντων άσυλο στην ΕΕ πυροδότησε μια επίδειξη αλληλεγγύης τόσο προς τους πρόσφυγες όσο και ανάμεσα στα κράτη-μέλη αλλά ήγειρε και σημαντικά ερωτήματα για την ικανότητά μας να εξασφαλίζουμε τον αποτελεσματικό έλεγχο αυτών που σήμερα αποτελούν τα κοινά εξωτερικά μας σύνορα.

Υπάρχουν κάποια πλάνα της ΕΡΤ που δεν πρόκειται ποτέ να δείτε...

Όχι αγαπητέ, δεν μπορεί ο Τσίπρας να σε σώσει. Όπως δεν μπόρεσε και ο “γερμανοτσολιάς” Σαμαράς με τον Βενιζέλο, όπως δεν μπόρεσε και ο Παπανδρέου. Kaι ο λόγος είναι απλός. Αυτό που εννοείς σαν Σωτηρία δεν έχει καμία σχέση με τη Ζωή και το Δικαίωμα σε αυτή. Ζωή είναι να αγωνίζεσαι, να παλεύεις, να εργάζεσαι […]

Ας γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου πίσω στο 2011. Ας θυμηθούμε τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», τις μούντζες στη Βουλή, τους προπηλακισμούς πολιτικών, τα συνθήματα «να καεί το…η Βουλή», «αλήτες προδότες, πολιτικοί», κ.α.

Στη χριστιανική φιλολογία θεωρείται ως η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου το ότι έχει πείσει τους ανθρώπους πως τάχα δεν υπάρχει, με επακόλουθο να κάνει έτσι πιο αποτελεσματικά το έργο του.

Χθες, η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφίες, υποτίθεται «αυθόρμητα» παρμένες, από το πρωθυπουργικό αεροσκάφος το οποίο αντί να το πουλήσει ο Τσίπρας τελικά το έχει τόσο πολύ αγαπήσει και δεν κάνει πια χωρίς αυτό… Ισως να νόμιζε ότι είναι ο Ομπάμα, ποιος ξέρει τι παθαίνει τελικά ο άνθρωπος από την εξουσία…

Η επίθεση κατά Κουμουτσάκου από χρυσαυγίτες και οργισμένους υπερπατριώτες, δεν είναι δυστυχώς κεραυνός εν αιθρία

Νύκτωρ και ενώ στη Βουλή συζητούσαν το νομοσχέδιο για την εξοικονόμηση ενέργειας κατατέθηκε

Την ώρα που η κυβέρνηση Τσίπρα εφαρμόζει το σκληρότερο μνημόνιο της πενταετίας της κρίσης, που εκχωρεί με μία υπογραφή όλα τα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας στη Γερμανία (χαιρετισμούς και στον κ. Καμένο!) και που ετοιμάζεται πιθανότατα να κάνει το ίδιο και με κάποιες μεγάλες τράπεζες, όλη η Ελλάδα, σαν να έχει πέσει με τα μούτρα στη λούμπα ενός αντιπερισπασμού ασχολείται με τα καμώματα του υπουργού Παιδείας Φίλη.

Την Τετάρτη μια ακόμα κοινωνική «βόμβα» προερχόμενη από το Πεντάγωνο έσκασε πάνω από το Μαξίμου.

Μπορεί κυβερνητικά στελέχη να εκδηλώνουν υπέρμετρη αισιοδοξία για τα αποτελέσματα των επισκέψεων των κ.κ.Μοσκοβισί και Σούλτς στην Αθήνα και τη συμπαράσταση που υποτίθεται ότι εξέφρασαν για τις ελληνικές διεκδικήσεις, αλλά η πραγματικότητα δεν φαίνεται τόσο ρόδινη.

Η επιθετικότητα της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας είναι μια από τις μεγάλες τραγωδίες της εποχής μας, όχι μόνο λόγω του τεράστιου ανθρώπινου κόστους, αλλά και επειδή είναι εντελώς άσκοπη. Πράγματι, οι ηγέτες της Ρωσίας υποτίμησαν ουσιαστικά τις προθέσεις της Δύσης και δημιούργησαν μια εντελώς περιττή αντιπαράθεση που υπονομεύει τα συμφέροντα και των δύο πλευρών.

Ο εν εξελίξει φορολογικός «Αρμαγεδδών» αποτελεί συνέχεια της πεπατημένης. Για να αντιληφθεί κανείς το που βρισκόμαστε, αρκεί μία επίσκεψη στην ιστοσελίδα της KPMG: kpmg.com/taxrates η οποία συλλέγει φορολογικά στοιχεία για όλες τις χώρες του κόσμου από το 2009 και μετά.

Ο αγαπητός συνάδελφος, μέχρι πρότινος διευθυντής της «Αυγής» και σήμερα υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, μόλις προχτές, έγραψε ένα προσωπικό χρονικό αυτοκαταδίκης αλλά και αισχύνης, που νομοτελειακά πρέπει να τον οδηγήσει για λόγους ευθιξίας στη διπλή απόφαση: