Γνώμες

Η εθνική μας λατρεία είναι τα παραμύθια.

Επιτέλους μάθαμε ποιοι πολεμούν και υπονομεύουν λαοπρόβλητους ηγέτες όπως ο Τσίπρας

Η οικονομία είναι προπάντων κλίμα και εμπιστοσύνη.

Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από την ημέρα εκείνη. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης

Σήμερα είναι ιστορία. Ο ΔΟΛ βρίσκεται υπό εκποίηση, τον λόγο τον έχουν οι τράπεζες και οι επενδυτές. Οι εργαζόμενοι κρατούνται μακριά, στη γωνία. Οι δυνατότητες παρέμβασής τους είναι ελάχιστες – νομικά τουλάχιστον.

Αν και το να αποκαλέσεις κάποιον πολιτικό δημαγωγό είναι βαρύς χαρακτηρισμός, εν τούτοις έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία.

Τι κι αν είσαι βουλευτής...

Παρότι η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα δείχνει να έχει προβλήματα (τουλάχιστον)

Οι συμφωνίες της ΕΕ με τη Νότια Αφρική (SADC) και τον Καναδά (CETA)

Συχνά ακούμε σήμερα να τίθεται το ερώτημα γιατί καμία κυβέρνηση στο παρελθόν δεν έκανε τίποτα για να σώσει το ασφαλιστικό σύστημα.

Πριν από δύο εβδομάδες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αποπειράθηκε να φέρει σε πρώτο πλάνο της επικαιρότητας το σχέδιο της κυβέρνησής του για την ανάπτυξη της οικονομίας.

Η κομματική εξάρτηση του συνδικαλιστικού κινήματος ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα των επί μέρους λειτουργιών επέτρεψε βαθμιαία

Τα 60 χρόνια της Ε.Ε μας διασφάλισαν Ειρήνη, Ανάπτυξη και Δικαιώματα. Υπήρξε η μακροβιότερη περίοδος

Το χειρότερο είναι όταν...

Όταν ο Πυθαγόρας ο Σάμιος δήλωνε «Πάντα κατ’ αριθμόν γίγνονται», σίγουρα δεν είχε υπόψιν του ότι οι Δραχμοφρουροί θα βασίζονταν στην παραπάνω ρήση έτσι ώστε

Ο Αλέξης Τσίπρας ίσως είναι ο πρωθυπουργός που είναι πιο γνωστός στον Πάπα Φραγκίσκο

Ηέλλειψη visibility των βιβλίων ήταν η αφορμή για τη δημιουργία της αμερικανικής επιθεώρησης «The New York Review of Books».

«Δεν πιστεύω να είσαι φεμινίστρια!» λέει ο Παύλος Ταξόπουλος (Γρηγόρης Βαλτινός) στη γοητευτική σύζυγό του, αντιδρώντας στις απόψεις της περί ισότητας των δύο φύλων - οι οποίες δεν διεκδικούσαν δάφνες πρωτοτυπίας.

Ακέφαλο παραμένει το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος

Πέρασαν πολλές δεκαετίες έως ότου εντάξω στα αυτονόητα της ελληνικής διανόησης τον Barthes και τον Foucault.