Γνώμες

Ο ΣΑΛΟΣ και ο ορυμαγδός που προκλήθηκαν - δυστυχώς και διεθνώς για τη χώρα μας - από το «σύνδρομο Σαββίδη» που έβαλε φωτιά στα φρύγανα του εδάφους του μόνιμα πάσχοντος επαγγελματικού ποδοσφαίρου είχαν χρονικά και ουσιαστικά μια αντίθετη ροπή.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η κοινή γνώμη υπήρξε αμέτοχη της πορείας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Οι «ελίτ» πραγματοποιούσαν βήματα ολοκλήρωσης δίνοντας ελάχιστη προσοχή στις απόψεις της κοινής γνώμης (εκτός αν υπήρχαν δημοψηφίσματα).

Τέσσερις ολόκληρες ώρες συνεδρίασε την περασμένη Τετάρτη το πανίσχυρο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας στην Τουρκία, για να καταλήξει στις γνωστές απειλητικές και συνεχώς επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνον για το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και κατά των Αμερικανών για την υποστήριξή τους στους Κούρδους, καθώς και των Ευρωπαίων για τη στάση τους στη Βάρνα.

Ουδείς από το Μέγαρο Μαξίμου έκανε τον κόπο να απαντήσει σε μια διαχρονική ερώτηση που υποβάλλεται συνεχώς από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκη προς τον Αλέξη Τσίπρα (φωτογραφία):

Ενα από τα γνωστά πουλάκια που κατοικοεδρεύουν στην Ηρώδου Αττικού

Υστερα από καιρό ο Καμμένος συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό. Στη συνέχεια (και σε δύο περιπτώσεις) δήλωσε τα εξής:

Από τον Σεπτέμβριο 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει το ίδιο παιχνίδι: πασχίζει να μοιραστεί το κόστος της διακυβέρνησης με την αντιπολίτευση.

Το προδιαγεγραμμένο φιάσκο με τις παραπομπές δέκα πολιτικών της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο της Novartis δεν ολοκληρώνει απλώς μια μικρή περίοδο κατά την οποία η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα χτύπησε «κόκκινο».

Αν επιχειρούσε κάποιος να ανιχνεύσει τι αλλαγές έχουν επέλθει στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια της κρίσης και της κατάθλιψης, τα συμπεράσματά του θα ήταν μάλλον απογοητευτικά.

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρώτα τα έβαλε με την αμερικανική ελίτ, πολιτική, οικονομική, καλλιτεχνική και επιστημονική, θεωρώντας την υπεύθυνη για τον μαρασμό των μεσοδυτικών Πολιτειών.

Ο Αλέξης Τσίπρας εισέβαλε στην κεντρική πολιτική σκηνή στις αρχές του 2008, σχεδόν ταυτόχρονα με την έλευση της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Μέχρι τότε η πολιτική του παρουσία ήταν σχεδόν περιθωριακή, εντός των στενών ορίων που μικρού κόμματός του.

Χωρίς αφήγημα για την ανάπτυξη της Βόρειας Ελλάδας, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο 11ο Περιφερειακό Συνέδριο Κεντρικής Μακεδονίας την περασμένη Τετάρτη πιάστηκε από τις εργασίες του μετρό, που όντως προχωρούν με ικανοποιητικούς ρυθμούς, λέγοντας το αμίμητο:

Κάλλιο αργά…

Τώρα που φτάσαμε στο παρά πέντε της ολοκλήρωσης του Μνημονίου, η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα δεν χρειάζεται, δα, να ανακαλύψει και την... Αμερική για να έρθει σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους προκειμένου να διασφαλίσει τη σταθερότητα της οικονομίας για τα επόμενα χρόνια.

Είναι πολλοί που εκτιμούν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να έρθουν σημαντικές επενδύσεις στην Ελλάδα, όταν ήδη πολλές εταιρείες έχουν αποχωρήσει από τη χώρα.

Συχνά ακούμε από επενδυτές και επιχειρηματίες ότι το κράτος είναι ο ισχυρότερος ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθειά τους να επενδύσουν, να παραγάγουν και να δημιουργήσουν αξία. Και αυτό κυρίως εξαιτίας της γραφειοκρατίας.

Πολύ σημαντικές απόψεις για την προσεχή(;) αναθεώρηση του Συντάγματος ανέδειξε σε συνέντευξή του στα «Νέα» (23.3.2018) ο διακεκριμένος καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, αγαπητός φίλος από την εποχή της χούντας (τότε ακόμα φοιτητής). Αυτά που κυρίως πρέπει να διορθωθούν είναι:

Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας

Την περασμένη Τρίτη ένα 13χρονο κορίτσι αφήνει άναυδο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Κέντρου Yγείας Λαυρίου, προσερχόμενο με προχωρημένες ωδίνες τοκετού.

Η λέξη «sanctimonious» που ο πρόεδρος Τραμπ χρησιμοποίησε στο τουίτ με το οποίο απέλυσε τον αξιωματούχο του FBI Αντριου Μακ Κέιμπ, πριν από λίγες ημέρες, έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν το τουίτ το έγραψε ο ίδιος ο πρόεδρος ή κάποιος συνεργάτης του.