Γνώμες

Η τραγωδία της Ανατολικής Αττικής, η εκατόμβη των αδικοχαμένων συμπολιτών μας, αφήνει βαριά σκιά σε ολόκληρη τη χώρα.

Ο λογαριασμός για 2.528.000 φορολογουμένους βαρύς και ασήκωτος από την εκκαθάριση της εφετινής φορολογικής τους δήλωσης.

Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που μπήκε σε μνημόνια και η τελευταία που βγαίνει.

Οι εκθέσεις των ξένων οίκων και οι προβλέψεις των δανειστών για την Ελλάδα εντοπίζουν ως το πιο σημαντικό πρόσκομμα για την ανάπτυξη το θηριώδες ποσοστό της ανεργίας, που κυμαίνεται στο 21%.

Είναι η εθελοδουλία το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των μαζών, όπως υποστηρίζει ο γάλλος διανοούμενος Ετιέν ντε λα Μποεσί;

Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι η πιο πρόσφατη, εξαγγελμένη στο άψε σβήσε, χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά πόσους αφορά. Είναι η «κοινωνική πολιτική» από σπόντα, ασκούμενη ουσιαστικά εις βάρος της κοινωνίας αλλά υπέρ της επικοινωνίας.

Πριν από αρκετά χρόνια, επί εποχής Λαλιώτη, ανέκυψε ένα ζήτημα που πυροδότησε τις αντιδράσεις των αρχιτεκτόνων. Επρόκειτο για το συγκρότημα Φιξ επί της Συγγρού στην Αθήνα.

Για μια ακόμα φορά ένα βασικό θέμα λειτουργίας και διεύρυνσης της δημοκρατίας στον τόπο μας, το μέγεθος των εκλογικών περιφερειών, τίθεται συγκυριακά με προφανείς στόχους πελατειακής εξυπηρέτησης απ' όλες τις ηγεσίες.

Στις 25 Ιουλίου η Ευρωπαϊκή Ενωση δρομολόγησε με επιτυχία τέσσερις νέους δορυφόρους για το σύστημα πλοήγησης Galileo.

Αναμνήσεις: Χωματόδρομοι με λεπτό κοκκινόχωμα όπου άφηναν τα ίχνη τους τα λάστιχα του ποδηλάτου μου. Πρωινό ξύπνημα για ψάρεμα με πετονιά, ή (άκαρπο) κυνήγι στο δάσος. Βουτιές στο Κόκκινο Λιμανάκι και, τα βράδια, τραγούδι στα βραχάκια κάτω στη θάλασσα.

Η εκατόμβη στο Μάτι μπορούσε να αποφευχθεί. Είναι κοινή πεποίθηση πια, που κάθε μέρα ενισχύεται. Χάθηκε μια μάχη που δεν δόθηκε, όχι γιατί έλειπε το θάρρος στο πεδίο ή η διάθεση των εμπλεκομένων, αλλά γιατί δεν υπήρχαν σχέδιο, συντονισμός, επιχειρησιακή ετοιμότητα.

Είχα υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο μου στο «Βήμα» (8.7.2018) ότι η απουσία του πνεύματος του φιλελευθερισμού στο πολιτικό μας σύστημα γέννησε μικρούς πολίτες και πολιτικούς

Τα μηνύματα από τον ευρωπαϊκό χώρο είναι εντελώς αντιφατικά. Από τη μια μεριά, υπάρχουν ενδείξεις για τη δυνητική επιστροφή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στο πολιτικό προσκήνιο ως κυβερνητική δύναμη.

Υποτίθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δημοσκοπικά καθημαγμένος, βρίσκεται οριστικά σε φάση αποδρομής με τη χορωδιακή υπόκρουση ενός πανελλήνιου «φύγετε!» - φυσικά, πλην «Λακεδαιμονίων».

Ας αφήσουν λοιπόν οι πολιτικοί τον χώρο στους επιστήμονες να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά, κι ας κάνουν οι ίδιοι (οι πολιτικοί) τη δουλειά που πρέπει να κάνουν, έστω και κρυπτόμενοι.

Το 2003, σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη μεταλλωρύχων στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, βρέθηκε ένας παράξενος μουμιοποιημένος σκελετός: είχε μήκος 15 εκατοστά και έμοιαζε με ανθρώπινο έμβρυο αλλά τα χαρακτηριστικά του ήταν «αλλόκοτα».

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό της μητρότητας που είναι παγκόσμιο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης: πρόκειται για τα νανουρίσματα.

Θυμάμαι όλες τις μελλοθάνατες κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν το ίδιο κλισέ. Να ελπίζουν σε μια αντεπίθεση που δεν ήλθε ποτέ.

Ο πρόεδρος της ΝΔ ήταν οργισμένος και για τον λόγο ότι η μεταγωγή γινόταν στα μουλωχτά και την ώρα που η Ελλάδα, όπως έλεγε, θρηνεί και οι πολίτες επιρρίπτουν προσωπικές ευθύνες στον Αλέξη Τσίπρα.

Το έσχατο σημείο αυτοδιασυρμού αυτής της ανεκδιήγητης κυβέρνησης είναι, ότι αμέσως μετά το Βατερλό της αντιπαλότητάς της με τους ανεμομύλους και τα ξωτικά του Δον Κιχώτη (εξαπατημένες εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων, media, αντιπολίτευση), τώρα ανεκάλυψε τους… εχθρούς νεκρούς στο Νέο Βουτζά και στο Μάτι της Ανατολικής Αττικής.