Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Μια γυναίκα 72 ετών (η Βάγια Νέστορα, μητέρα ενός πολιτικού στελέχους της ΝΔ) οδηγήθηκε στο θάνατο -ή δολοφονήθηκε- από τους εμπρηστικούς μηχανισμούς που είχε τοποθετήσει στην πολυκατοικία της μια ομάδα ασύλληπτων ακόμη ατόμων.
Ποια ήταν η δολοφονική ιδεολογία αυτών των ατόμων;
Κανείς ακόμη δεν γνωρίζει.
Μπορεί να ήταν θιασώτες μιας «άρρωστης ουτοπίας» για ένα δήθεν καλύτερο κόσμο, όπου το κάθε ανθρώπινο όν θα είχε τα χαρίσματα του Μιχαήλ Άγγελου και του Σαίξπηρ. Και στην επιδίωξη τέτοιων άρρωστων ονείρων- όπως μας λέει ο Τζων Γκρέι- χύθηκαν τεράστιες ποσότητες αίματος (γιατί έπρεπε να εξοντωθούν τα άτομα τα οποία δεν είχαν αυτά τα χαρίσματα).
Μπορεί επίσης οι αυτουργοί των εμπρηστικών επιθέσεων να ήταν θιασώτες της αναρχικής φιλοσοφίας του Μιχαήλ Μπακούνιν που υποστήριζε ότι «το πάθος για την καταστροφή (ενός άδικου κόσμου) είναι επίσης ένα δημιουργικό πάθος».
Ό,τι και να πίστευαν αυτά τα άτομα είναι αδιάφορο.
Αυτό το οποίο «μας πονά» όλους και αφορά και τη δημοκρατία μας είναι ένα πράγμα: Ένα άτομο οδηγήθηκε στο θάνατο από τις αναθυμιάσεις και τις εκρήξεις, επειδή έτυχε να είναι συγγενής εξ αίματος ενός στελέχους του σημερινού κυβερνητικού κόμματος της ΝΔ (της κ. Αφροδίτης Νέστορα).
Και στο σημείο αυτό ερχόμαστε στην ουσία της τραγικής τούτης υπόθεσης. Τι εννοώ;
Μπορεί ο οποιοσδήποτε να διαφωνεί πολιτικά με τις επιλογές του σημερινού Πρωθυπουργού για τα Τέμπη ή για την ανεργία των νέων ανθρώπων ή για τη φτώχεια που επικρατεί. Όμως αυτό τι σημαίνει; Ότι με τους εκρηκτικούς μηχανισμούς ή με τις δολοφονίες των ατόμων θα επιτύχουμε τη «σύνθεση των διαφορετικών απόψεων» ή την εξάλειψη της δυστυχίας;
Και στο επίπεδο τούτο θα ήθελα να κάνω και την ακόλουθη παρατήρηση: Οι αυτουργοί της ανωτέρω επίθεσης σίγουρα αποδέχονταν και το ενδεχόμενο πρόκλησης ενός θανατηφόρου αποτελέσματος, αφού ο εκρηκτικός μηχανισμός είχε τοποθετηθεί σε μια εντελώς πυκνοκατοικημένη περιοχή!
Αυτό άλλωστε δεν έκανε «από μια άποψη» και η ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάιντα, όταν τοποθετούσε βόμβες στο μετρό για να τιμωρήσει το «διεφθαρμένο δυτικό πληθυσμό»;
Και το επόμενο ερώτημα το οποίο αναφύεται είναι το ακόλουθο: Είχαν ακούσει ποτέ αυτά τα άτομα τα οποία τοποθέτησαν τους εκρηκτικούς μηχανισμούς την περίφημη άποψη της Ρόζα Λούξεμπουργκ; Δηλαδή, ότι η «ελευθερία είναι ελευθερία για εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά»;
Προφανώς πίσω από όλα αυτά υποκρυπτόταν μια εντελώς στρεβλή και επικίνδυνη αντίληψη για την έννοια των «πολιτικών αντιπάλων» στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής Δημοκρατίας.
Υπό το πρίσμα τούτο οι «πολιτικοί αντίπαλοι» γίνονταν αντιληπτοί ως «εχθροί» οι οποίοι ήταν απαραίτητο να εξοντωθούν και όχι ως ανταγωνιστές η ύπαρξη των οποίων ήταν αναγκαίο να γίνεται ανεκτή και νόμιμη.
Για το λόγο αυτό -κατά την αξιολογική μου κρίση- ήταν εντελώς εσφαλμένη η άποψη κάποιων πολιτικών αρχηγών (όπως της κ. Κωνσταντοπούλου) οι οποίοι ναι μεν καταδίκασαν τις ανωτέρω επιθέσεις, αλλά ταυτόχρονα συμπλήρωσαν ότι ήταν και ένα είδος «προβοκάτσιας» η οποία εξ αντικειμένου λειτούργησε υπέρ της σημερινής κυβέρνησης.
Θεωρώ -πάλι κατά την κρίση μου- αυτές τις σταθμίσεις πλήρως ακατανόητες, γιατί όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, οι κομματικές αντιπαλότητες είναι ίσως το πιο μικρό και το πιο χυδαίο μέγεθος.
Τέλος πιστεύω, ότι το πνευματικό επίπεδο του δημόσιου λόγου επηρεάζει και την ποιότητα μιας δυτικής δημοκρατίας, όπως έλεγε σε μια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας το 1968 και ο μετέπειτα δολοφονηθείς Ρόμπερτ Κένεντι.
Αντίθετα ένας εμπρηστικός δημόσιος λόγος από διάφορες πλευρές «οπλίζει» τα χέρια και τις ψυχές τέτοιων ομάδων που πιστεύουν ότι μέσα από τις δολοφονίες ή τις καταστροφές είναι δυνατό να γεννηθεί ένας καλύτερος κόσμος!
Το συμπέρασμα;
Ας ελπίσουμε ότι οι αυτουργοί αυτών των εμπρηστικών επιθέσεων θα λογοδοτήσουν ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Διαφορετικά μπαίνουμε σε μια σκοτεινή περίοδο. Και κανένας δεν θα είναι βέβαιος ότι θα κοιμηθεί το βράδυ και το πρωί θα ξυπνήσει σε ένα κλίμα κανονικότητας (χωρίς αναθυμιάσεις και εμπρησμούς).
Ο κ. Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ
