Σαν σήμερα, στις 26 Ιανουαρίου 1998, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτική εκπομπή, διέψευδε κατηγορηματικά τις καταγγελίες περί σεξουαλικής σχέσης με την πρώην ασκούμενη στον Λευκό Οίκο Μόνικα Λεβίνσκι.
«I did not have sexual relations with that woman, Miss Lewinsky», δήλωσε τότε («Δεν είχα σεξουαλικές σχέσεις με εκείνη τη γυναίκα, τη Μόνικα Λεβίνσκι»), επιχειρώντας να βάλει τέλος στις αποκαλύψεις που απειλούσαν να εξελιχθούν σε μείζον πολιτικό και προσωπικό σκάνδαλο.
Λίγους μήνες αργότερα, ωστόσο, θα προχωρούσε σε δημόσια ομολογία.
Το σκάνδαλο Κλίντον-Λεβίνσκι δεν ξέσπασε ξαφνικά, ούτε αφορούσε εξαρχής μια «ιδιωτική υπόθεση» του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αποκάλυψή του εντάχθηκε στο πλαίσιο ευρύτερων ερευνών για τη συμπεριφορά του Μπιλ Κλίντον, που ξεκινούσαν από την υπόθεση Whitewater – μια παλαιότερη οικονομική έρευνα που αφορούσε την οικογένεια Κλίντον- και επεκτάθηκαν σε καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση.
Η σχέση του με τη νεαρή ασκούμενη στον Λευκό Οίκο Μόνικα Λεβίνσκι ήρθε στο φως όταν η πρώην φίλη της, Λίντα Τριπ, κατέγραψε κρυφά τηλεφωνικές συνομιλίες τους και τις παρέδωσε στους ανακριτές, οδηγώντας τον ανεξάρτητο εισαγγελέα Κένεθ Σταρ να εντάξει την υπόθεση στην έρευνά του.
Τον Αύγουστο του 1998, στο πλαίσιο της έρευνας ο Μπιλ Κλίντον κατέθεσε ενώπιον του μεγάλου σώματος ενόρκων (grand jury), παραδεχόμενος ότι είχε «ανάρμοστη σχέση» με τη Μόνικα Λεβίνσκι, αναγνωρίζοντας ότι η προηγούμενη δημόσια δήλωσή του ήταν παραπλανητική.
Έξι χρόνια μετά, το 2004, ο ίδιος ο Κλίντον επέστρεψε στο θέμα, αυτή τη φορά όχι από το Οβάλ Γραφείο ούτε στο πλαίσιο κάποιας έρευνας, αλλά μέσα από τις σελίδες της αυτοβιογραφίας του «Η ζωή μου».
Η αυτοβιογραφία
Ο Κλίντον επιχειρούσε μια διαφορετική αφήγηση, μετατοπίζοντας την ερμηνεία της υπόθεσης από το πολιτικό σφάλμα σε βαθύτερα προσωπικά τραύματα.
«ΤΟ ΒΗΜΑ», 22.6.2004, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»
«TO BHMA» της 22ης Iουνίου 2004 ανακοινώνει την κυκλοφορία του βιβλίου σημειώνοντας:
«Για πρώτη φορά με τα δικά του λόγια διηγείται τα έργα και τις ημέρες του ο Μπιλ Κλίντον στην αυτοβιογραφία του, η οποία κυκλοφορεί σήμερα με τίτλο “Η ζωή μου”. Στο βιβλίο, το οποίο αναμένεται να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα μπεστ σέλερ όλων των εποχών, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ αφηγείται το ταξίδι από μια μοναχική και δυστυχισμένη παιδική ηλικία ως τον Λευκό Οίκο και το σκάνδαλο που παραλίγο να του κοστίσει την προεδρία και τον γάμο του».
»Λέει ότι για τις συζυγικές απιστίες και τις αμαρτίες φταίνε “οι παλιοί του δαίμονες” και ζητάει πάλι συγγνώμη για το “ηθικό σφάλμα” της σχέσης του με τη Μόνικα Λιουίνσκι.
»Αποκαλύπτει ότι η Χίλαρι Κλίντον τον ανάγκασε να κοιμάται στον καναπέ επί μήνες και ότι η ομολογία του χτύπησε τη γυναίκα του “σαν χαστούκι”.
Οι «δαίμονες» της παιδικής του ηλικίας
»Σχεδόν οι 100 από τις 957 σελίδες του βιβλίου, και ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες, είναι αφιερωμένες στην παιδική του ηλικία και στους “δαίμονές” της. Ο κ. Κλίντον περιγράφει πώς ο μέθυσος και γυναικάς πατριός του έδερνε τη μητέρα του – μία φορά μάλιστα απείλησε να την πυροβολήσει.
»Λέει ότι ο νεαρός Μπιλ ήταν τόσο παχύσαρκος που δεν μπορούσε να τρέξει όταν πήγαινε στο γυμνάσιο, στο Αρκανσο.
»Μιλάει με θλίψη για τον θάνατο του 28χρονου πατέρα του – σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα λίγο προτού γεννηθεί ο Μπιλ – και λέει ότι αυτή η τραγωδία τον παρακίνησε να ζει κάθε στιγμή της δικής του ζωής όσο πιο έντονα γίνεται […]
Τα σκοτεινά μυστικά της ιδιωτικής του ζωής
Ο πρώην πρόεδρος αποδίδει το προσωπικό και πολιτικό του ατόπημα σε ένα ψυχολογικό μοτίβο που, όπως λέει, τον ακολουθούσε από την παιδική του ηλικία. Περιγράφει έναν εσωτερικό διχασμό ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της επιτυχίας και σε μια σκοτεινή ιδιωτική ζωή, γεμάτη ενοχές και αυτοκαταστροφή:
»Η οικογενειακή του ζωή ήταν μαύρη. Το βίαιο ταμπεραμέντο του αλκοολικού πατριού του, του Ρότζερ Κλίντον, κυριαρχούσε στα παιδικά του χρόνια. Γράφει πως έκανε μεγάλες προσπάθειες να φέρεται φυσιολογικά στο σχολείο κάθε πρωί, ενώ το προηγούμενο βράδυ είχε ζήσει την αγριότητα μέσα στο σπίτι του:
“Στην οικογένειά μας ίσχυε το ‘μη ρωτάς, μη λες’ και έμαθα από πολύ μικρός να κρατάω βαθιά μέσα μου τα σκοτεινά μυστικά”.
»Ένα από αυτά τα μυστικά ήταν και η σχέση του με την 21χρονη Μόνικα Λιουίνσκι. Στο βιβλίο εκφράζει και πάλι τη μεταμέλειά του και αποδίδει την “ανάρμοστη σχέση” στις σκοτεινές δυνάμεις της προσωπικότητάς του και στους “παλιούς δαίμονες” του χαρακτήρα του.
»Λέει ότι αυτή η σχέση «αποκάλυψε το πιο σκοτεινό μέρος της εσωτερικής ζωής μου” και ότι “η Χίλάρι αντέδρασε σαν να την είχα χαστουκίσει”.
»Σε συνέντευξη που μεταδόθηκε χθες από την εκπομπή “60 λεπτά” του CBS ο κ. Κλίντον αποκάλεσε την υπόθεση Λιουίνσκι “ένα τρομακτικό ηθικό σφάλμα”:
“Έκανα κάτι για τον χειρότερο λόγο που υπάρχει. Απλώς και μόνο επειδή μπορούσα να το κάνω”.
»Στο περιοδικό “Time” είπε ότι «είχα συνηθίσει από μικρός να έχω δύο παράλληλες ζωές: μία με δημόσια επιτεύγματα και μία άλλη στην οποία πάλευα με τους παλιούς μου δαίμονες που με έσερναν στην αυτοκαταστροφή”».
Παρά τη δημόσια μεταμέλεια μέσα από την αυτοβιογραφία του ο Κλίντον δεν απέφυγε τις πολιτικές αιχμές, κατηγορώντας εκ νέου τον ανεξάρτητο εισαγγελέα Κένεθ Σταρ «για υπερβάλλοντα ζήλο» και τη «συνωμοσία της Δεξιάς» για «πολιτική εκμετάλλευση» του σκανδάλου.
Οι «ψυχολογικές σαπουνόφουσκες»
Πέρα από τις αποκαλύψεις και την αυτοκριτική, η αυτοβιογραφία του Μπιλ Κλίντον βρέθηκε στο μικροσκόπιο των κριτικών, με αρκετούς να επισημαίνουν ότι το προσωπικό στοιχείο επισκίαζε την πολιτική αφήγηση:
»Ανάμεσα στις αυτοκατηγορίες και στις μάχες με τους “παλιούς του δαίμονες” ο κ. Κλίντον επιχειρεί να γράψει και ένα σοβαρό πολιτικό βιβλίο. Φαίνεται όμως ότι δεν τα καταφέρνει τόσο καλά.
»Οι “New York Times” λένε ότι “ο Κλίντον περιγράφει μεγάλες περιόδους της προεδρίας του σαν να ήταν ταξιδιωτικές εντυπώσεις: εξαντλείται σε καταλόγους των πόλεων που επισκέφθηκε στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό, των ομιλιών που εκφώνησε και των γευμάτων που έφαγε…” […]
»Οι κριτικοί γράφουν ότι το προσωπικό δράμα και οι ψυχολογικές δοκιμασίες επισκιάζουν την πολιτική. Ένας μάλιστα στους “New York Times” επισήμανε ότι το βιβλίο είναι γεμάτο “ψυχολογικές σαπουνόφουσκες και mea culpa”».
