Η Ελλάδα παραμένει στην ατζέντα της. Ομως η Ανγκελα Μέρκελ έχει προς το παρόν άλλες, σοβαρότερες έγνοιες, όπως το Προσφυγικό. Η πλημμυρίδα των προσφύγων στη Γερμανία έχει εκτοπίσει κάθε άλλο θέμα. Η φιλική υποδοχή τους από την ίδια έχει προκαλέσει τον ενθουσιασμό των φιλελεύθερων κύκλων της χώρας. Τα μέσα ενημέρωσης –ακόμη και το ξενοφοβικό ταμπλόιντ «Bild»! –επευφημούν τη στάση της. Πολλοί παρατηρητές ωστόσο εκφράζουν την άποψη ότι αυτό δεν θα κρατήσει πολύ –με την αύξηση των καθημερινών προβλημάτων, λένε, θα αυξηθεί και η ξενοφοβία. Και αυτό δεν θα μείνει χωρίς συνέπειες για την ίδια.
Η «μη ανάμειξη»
Για τις ελληνικές εκλογές, αντίθετα, δεν γίνεται, υπό το πρόσχημα της «μη ανάμειξης», κανένας λόγος. «Δεν είναι καλό να αναμειγνύεται κανείς σε προεκλογικούς αγώνες άλλων χωρών» τόνισε την περασμένη Τετάρτη ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Γκέοργκ Στράιτερ. «Εν όψει της βαριάς κρίσης που διέρχονται οι ελληνογερμανικές σχέσεις κάθε ανάμειξη θα ήταν καταστροφική» προσθέτει και επαυξάνει ο βουλευτής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Κλάους-Πέτερ Βιλς.
Το Βερολίνο δίνει στο τρίτο Μνημόνιο τη σημασία μιας «κατηγορικής επιταγής» που πρέπει να εφαρμόσει οποιαδήποτε κυβέρνηση προέλθει από τις κάλπες. Για τη νέα κυβέρνηση «ισχύει αυτό που ίσχυε και για τις προκατόχους της» δήλωσε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών Μάρτιν Γέγκερ. «Ο,τι συμφωνήθηκε είναι υποχρεωτικό. Το Μνημόνιο ισχύει έτσι όπως το διαπραγματεύθηκε και το συμφώνησε ο κ. Τσίπρας. Πρέπει να υλοποιηθεί. Δεν μπορεί να αλλαχθεί από μια νέα κυβέρνηση –παραμένουμε στον συμφωνηθέντα δρόμο».
Με δεδομένο αυτή την απαράβατη «σταθερά», η Καγκελαρία επικεντρώνει την προσοχή της σε τρία κυρίως σενάρια για τη συγκρότηση ενός κυβερνητικού συνασπισμού. Το κύριο ζητούμενο, όπως είπε ο κ. Γέγκερ, είναι μια «αποτελεσματική κυβέρνηση» –η πολιτική «απόκλιση» θεωρείται από το Βερολίνο δευτερεύον θέμα.
Πρώτον, κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ με συμμετοχή του ΠαΣοΚ και του Ποταμιού. Το σενάριο αυτό έχει τη γοητεία ότι φορτώνει στον Αλέξη Τσίπρα το βάρος της υλοποίησης του τρίτου προγράμματος –αναγκάζοντάς τον να κάνει εκείνο που με τίποτε δεν θα ήθελε. «Είναι μια μικρή ρεβάνς για εμάς» λέει χαιρέκακα κυβερνητική πηγή. Το μεγάλο προσόν αυτής της κυβέρνησης, κατά την ίδια πηγή: «Και τα τρία κόμματα είναι πεινασμένα για επιτυχία και θέλουν να δείξουν ότι κάνουν τη διαφορά». Η αχίλλειος πτέρνα της: «Η μεγάλη διαφορά πολιτικής κουλτούρας μεταξύ τους, που θα κάνει δύσκολη τη συγκυβέρνηση».
Δεύτερον, κυβέρνηση με κορμό τη Νέα Δημοκρατία σε συνεργασία με το ΠαΣοΚ και το Ποτάμι. Το πλεονέκτημά της, σύμφωνα με την πηγή: «Και τα τρία κόμματα ανήκουν στο αστικό στρατόπεδο, κάτι που επιτρέπει καλύτερη συνεννόηση και μεταξύ τους και με τους δανειστές» –δεν θα συνοδεύεται δηλαδή από τους αιώνιους «αστερίσκους» του ΣΥΡΙΖΑ. Το μειονέκτημα: Με εξαίρεση το Ποτάμι, τα άλλα δύο κόμματα έδειξαν ότι δεν είναι «οι καλύτεροι δυνατοί διαχειριστές. Το αντίθετο μάλλον».
Τρίτον, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Δημοκρατίας. Παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Τσίπρα ότι δεν θα συναινέσει ποτέ σε τέτοιο σχήμα, οι επιτελείς της κυρίας Μέρκελ δεν αποκλείουν την «παρά φύσιν» συνεργασία σε περίπτωση που το επιβάλει το εκλογικό αποτέλεσμα. «Με τη σύμπραξή του με τους ΑΝΕΛ, ένα κόμμα πολύ πιο δεξιό από τη Νέα Δημοκρατία, ο Τσίπρας έδειξε ότι δεν έχει ιδεολογικές αναστολές» εκτιμά η πηγή. «Μπορεί να υπήρχε πραγματικό εμπόδιο τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κατά του Μνημονίου. Τώρα όμως που είναι υπέρ, το εμπόδιο αυτό έχει παραμεριστεί».
Οι αντιδράσεις
Ομως και τα τρία σενάρια έχουν ένα κοινό «κουσούρι»: δεν συνεκτιμούν την αντίδραση των ψηφοφόρων αφότου αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μνημονιακά μέτρα. Σε αυτό παραπέμπουν ανεξάρτητοι αναλυτές. «Με το πρώτο κύμα περικοπών θα έχουμε αντιδράσεις από τα κάτω» υπολογίζει ο πολιτικολόγος Σεμπάστιαν Γκ. Αυτές, προσθέτει, ίσως να μην είναι αρχικά τόσο σφοδρές στην περίπτωση μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ΠαΣοΚ και Ποταμιού, που θα προσπαθεί να εξουδετερώσει τις αρνητικές επιπτώσεις με κάποια φιλολαϊκά προγράμματα. Από ένα σημείο και μετά όμως το κίνημα αγανάκτησης θα διογκωθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αρχίσει πάλι να διασπάται. «Το κόμμα αυτό δεν είναι πλασμένο για μνημόνια» λέει. «Οσο τα εφαρμόζει λοιπόν, η διάσπασή του είναι προδιαγεγραμμένη».
Ο «Αλέξης» δεν είναι πια ήρωας της Αριστεράς
Την πρακτική της αποχής από τον ελληνικό προεκλογικό αγώνα έχουν επιλέξει, δίπλα στους Χριστιανοδημοκράτες, και οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες, καθώς και οι Πράσινοι, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Το μοναδικό γερμανικό κοινοβουλευτικό κόμμα που κάνει την εξαίρεση είναι η Linke (Αριστερά). Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής της ομάδας Γκρέγκορ Γκίζι συμμετείχε στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο, όπως είπε, όχι απλώς να επιδείξει διεθνιστική αλληλεγγύη, αλλά και «να επηρεάσει ενεργά το εκλογικό αποτέλεσμα».
Το αν το καταφέρει είναι μάλλον αμφίβολο. Σίγουρο είναι όμως ότι οι βουλευτές του κόμματός του δεν τον ακολουθούν. Οι περισσότεροι από αυτούς παραμένουν «παγωμένοι» μετά τη συνθηκολόγηση του πάλαι ποτέ ειδώλου τους: του «Αλέξη».
Τούτων δοθέντων λοιπόν σίγησαν λίγο ή πολύ κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα. Αναυδοι μάρτυρες μιας συνθηκολόγησης που, όπως λένε, είναι καταστροφική, όχι μόνο για το ελληνικό, αλλά και για ολόκληρο το αριστερό κίνημα στην Ευρώπη.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ



