Μια συναυλία αφιερωμένη στην ευαισθησία αλλά και στον δυναμισμό της γυναικείας μουσικής γραφής κι ερμηνείας θα δώσει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 7 Μαρτίου, παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Την ΚΟΑ θα διευθύνει η Λίζα Ξανθοπούλου ενώ σολίστ είναι η πιανίστρια Ναταλία Μιχαηλίδου. Οσο για το πρόγραμμα, αποτελεί αμιγώς γυναικεία υπόθεση. Θα ακουστεί το νέο έργο με τίτλο «Τα έξι γράμματα για την Κάλλας: ΑΠΟΛΛΩΝ» της Κωνσταντίας Γουρζή (παραγγελία της ΚΟΑ), το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα της Κλάρα Βικ-Σούμαν καθώς και η Πέμπτη Συμφωνία της Αιμιλίας Μάγιερ, γνωστής στην εποχή της ως ο «θηλυκός Μπετόβεν».
Αρχιμουσικός και συνθέτις η οποία από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ζει στην Γερμανία, η Κωνσταντία Γουρζή αφιερώνει το νέο της έργο στη μνήμη της αείμνηστης ντίβας της όπερας. Κι αυτό όχι τυχαία. Τα «Εξι γράμματα για την Κάλλας: ΑΠΟΛΛΩΝ», είναι έξι μινιατούρες, εμπνευσμένες από ισάριθμα χαρακτικά του Γερμανού καλλιτέχνη Αλεξάντερ Πόλτσιν ο οποίος αποτυπώνει το κεφάλι της Μαρίας Κάλλας, χωρίς στόμα, μπροστά από την Πορτάρα της Νάξου, σε έξι διαφορετικές χρωματικές παραλλαγές.
Κόρη του Φρίντριχ Βικ, μετέπειτα σύζυγος του Ρόμπερτ Σούμαν και μητέρα επτά παιδιών, η Κλάρα Βικ-Σούμαν υπήρξε λαμπρή πιανίστρια ενώ ασχολήθηκε από πολύ νέα και με την σύνθεση. Το Κοντσέρτο για πιάνο για παράδειγμα, άρχισε να το συνθέτει σε ηλικία 14, μόλις, ετών το 1833. Δυο χρόνια αργότερα, έγινε η επίσημη πρεμιέρα στην Λειψία με την ορχήστρα Gewandhaus υπό τον Φέλιξ Μέντελσον. Παρότι έργο μιας έφηβης, το Κοντσέρτο εντυπωσιάζει με τον βαθύ λυρισμό και την δραματικότητά του.
Κληρονόμος της διόλου ευκαταφρόνητης περιουσίας του φαρμακοποιού πατέρα της, η Αιμιλία Μάγιερ προτίμησε να “παντρευτεί” τις τέχνες. Αφοσιώθηκε στην γλυπτική και στην μουσική, και υπήρξε η πολυγραφότερη γερμανίδα συνθέτις του 19ου αιώνα. Εγραψε πάμπολλα έργα, ασχολούμενη κατά κύριο λόγο με μεγάλες φόρμες. Καθώς μετά τον θάνατό της το έργο της περιήλθε σε αφάνεια και μόλις τα τελευταία 20 χρόνια έχει αρχίσει να επανέρχεται σποραδικά στο προσκήνιο, παραμένει άγνωστο το πότε ακριβώς γράφτηκε η Πέμπτη Συμφωνία της. Το ύφος της, πάντως, προσομοιάζει γενικά σε αυτό των συμφωνικών έργων του Μέντελσον.
