ΤΙΣ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΕΣ ύμνησαν ποιητές (ο Λόρκα στο ποίημα «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας»), μουσικοί (ο Μπιζέ στην όπερα «Κάρμεν») και κινηματογραφιστές (ο Αλμοδόβαρ στην ταινία «Μίλα της»).Ή μάλλον ύμνησαν τους ταυρομάχους. Γιατί το να υπερασπίζεται κάποιος το δικαίωμα των δύσμοιρων ταύρων να μην ξεψυχούν καταματωμένοι,σε άνισο αγώνα με τους ανθρώπους στην αρένα, ελάχιστοι το υπερασπίζονται, τουλάχιστον στην Ισπανία. Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν οι Καταλανοί, καθώς στη Βαρκελώνη η τοπική Βουλή απαγόρευσε τη διενέργεια ταυρομαχιών (και) ως ένδειξη της «όχι και τόσο ισπανικής» εθνοτικής τους ταυτότητας. Ωστόσο οι βουλευτικές εκλογές της 20ής Νοεμβρίου όλο και πλησιάζουν και ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο βλέπει το κόμμα του στις δημοσκοπήσεις να καταρρέει. Ετσι,πήρε τη μεγάλη απόφαση:Η κυβέρνηση αναγνώρισε επισήμως προ ημερών τις ταυρομαχίες ως « καλλιτεχνικό δρώμενο, έργο τέχνης και πολιτιστικό προϊόν». Πολλοί ισπανοί πατριώτες ενθουσιάστηκαν. Ψήφοι και αίμα έγιναν ένα στην αρένα, έσπευσαν να καταγγείλουν όσοι θεωρούν το «άθλημα» βάρβαρο και απαιτούν να καταργηθεί, κι ας αποτελεί προσοδοφόρο θέαμα για Ισπανούς και τουρίστες. Η απόφαση ότι οι ταυρομαχίες είναι «έργο τέχνης» αποκατέστησε την «τάξη» για όσους τις θεωρούν αναπόσπαστο τμήμα του ισπανικού πολιτισμού. Προηγήθηκε μια μεγάλη εκστρατεία υπέρ της συνέχισης των ταυρομαχιών από τους αρμόδιους φορείς και διοργανωτές των αγώνων που έβλεπαν τα έσοδά τους να μειώνονται δραματικά, ενώ ο Θαπατέρο βρήκε έναν ανέλπιστο σύμμαχο στο πρόσωπο του Μαριάνο Ραχόι, ηγέτη του δεξιού αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Κόμματος και πιθανόν μελλοντικού διαδόχου του στην πρωθυπουργία.
Εξοργίστηκαν, όπως ήταν εύλογο, όχι μόνο οι οργανώσεις για την προστασία των ζώων, αλλά και γενικά αρκετοί (κυρίως νέοι) Ισπανοί που θεωρούν ότι η ταυρομαχία είναι μια εθνική παράδοση που πλέον πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, αποδίδοντας την απόφαση αυτή σε μια ξεδιάντροπη τακτική ψηφοθηρίας (από τους μεσήλικους και ηλικιωμένους Ισπανούς) εκ μέρους των δύο μεγάλων κομμάτων εν όψει των επικείμενων εκλογών. Οχι πως τα επιχειρήματά τους στερούνται φιλοζωικών κινήτρων.
«Η τέχνη της ταυρομαχίας συνίσταται στο να μετατραπεί ένα όμορφο ζώο μέσα σε είκοσι λεπτά σε μια σάρκινη μπάλα που αιμορραγεί μπροστά σε ένα κοινό που νιώθει αγαλλίαση» έχει πει ο γνωστός, στη χώρα του, ισπανός δημοσιογράφος Μανουέλ Βιθέντ , προσθέτοντας σαρκαστικά: «Θα παραδεχθώ ότι η ταυρομαχία είναι τέχνη αν αναγνωριστεί και ο κανιβαλισμός ως γαστρονομία». Κάπως έτσι σκέφτηκαν πολλοί στην Καταλωνία. Με νόμο που ψηφίστηκε έπειτα από υποβολή αίτησης που υπέγραψαν 180.000 πολίτες αποφασίστηκε ότι εντός των διοικητικών ορίων της Καταλωνίας οι ταυρομαχίες θα σταματήσουν οριστικά από 1ης Ιανουαρίου 2012, οπότε θα κλείσει η τελευταία αρένα στη Βαρκελώνη, η θρυλική «La Μonumental».
Οι φιλοζωικές οργανώσεις ελπίζουν τώρα το μέτρο αυτό να επεκταθεί σύντομα και στις υπόλοιπες ισπανικές επαρχίες, ακολουθώντας το παράδειγμα της κρατικής τηλεόρασης ΤVΕ, η οποία από το 2007 σταμάτησε να μεταδίδει ζωντανά ταυρομαχίες με τη λογική ότι «μικρά παιδιά εκτίθενται σε ένα βίαιο θέαμα».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ακόμη και αν οι αρένες κλείσουν στην Ισπανία, ταυρομαχίες διεξάγονται και στην Πορτογαλία (μάλιστα με τους ταυρομάχους πάνω σε άλογα, οπότε οι φιλόζωοι έχουν δύο ζώα που καλούνται να προστατεύσουν), καθώς και, κυρίως, στη Λατινική Αμερική, όπου συνιστούν βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία λαϊκό θέαμα με εκατομμύρια οπαδούς.
Σύμφωνα με στοιχεία της Ηumane Society Ιnternational,μιας βρετανικής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ζώων,κατά τη διάρκεια των ταυρομαχιών στην Ιβηρική Χερσόνησο και στη Λατινική Αμερική θανατώνονται ετησίως 250.000 ταύροι.
Ως τις αρχές του 20ού αιώνα το πανί που κρατούσαν οι ταυρομάχοι ώστε να ερεθίσουν τον ταύρο (η «μουλέτα») ήταν λευκού χρώματος,αλλά επειδή ούτως ή άλλως γέμιζε με τα αίματα του ταύρου και κοκκίνιζε,τελικά καθιερώθηκε το κόκκινο.
Το 1879 στην Κόρδοβα ο ανθεκτικότατος ταύρος «Μurcielago» («Νυχτερίδα») άντεξε σε 28(!) χτυπήματα,με αποτέλεσμα ο ταυρομάχος να του χαρίσει τη ζωή.Δεκαετίες αργότερα η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lamborghini ονόμασε Μurcielago ένα από τα μοντέλα της.
Στα τέλη του 18ου αιώνα αντιπαρατέθηκαν δύο στυλ ταυρομαχίας: το «αιματηρό» βασκικό (που βασιζόταν στις λόγχες «μπαντερίγιας») και το πιο «ανάλαφρο» ανδαλουσιανό (με τις κάπες,τα υφάσματα και τις περίτεχνες φιγούρες των ταυρομάχων).Νίκησε η Ανδαλουσία.
Η πιο διάσημη αρένα ταυρομαχιών είναι αυτή της Σεβίλλης,γνωστή και ως «Μαεστράνθα»,η μοναδική αρένα στον κόσμο με ωοειδές σχήμα.Ενα ετήσιο εισιτήριο διαρκείας στη χωρητικότητας 14.000 θεατών αρένα ξεκινάει από τα 750 και φθάνει ως και τις 3.000 ευρώ.
«Οι εκλογές πλησιάζουν και οι ταυρομαχίες δίνουν ψήφους σε όσους είναι υπέρ της διατήρησής τους» λέει μιλώντας στο «Βήμα» η Ισπανίδα Μαρία Λόπες, διευθύντρια της οργάνωσης Διεθνές Κίνημα Εναντίον των Ταυρομαχιών (ΙΜΑΒ) – Κάποια στιγμή νομίσαμε ότι σιγάσιγά το θέμα «ταυρομαχίες» θα λυνόταν υπέρ των… ταύρων. Τελικά ήρθε ξανά στη δημοσιότητα, και όχι με τρόπο που να σας ικανοποιεί. «Τον περασμένο Μάρτιο η ισπανική κυβέρνηση έλαβε την απόφαση να μεταφέρει το χαρτοφυλάκιο των ταυρομαχιών από το υπουργείο Εσωτερικών στο υπουργείο Πολιτισμού,μια απόφαση που πέρασε ως νομοσχέδιο πριν από μερικές ημέρες.Οι εκλογές πλησιάζουν και οι ταυρομαχίες δίνουν πολλές ψήφους σε όσους πολιτικούς είναι υπέρ της διατήρησής τους.Το λόμπι των πολιτικών που τίθενται υπέρ των ταυρομαχιών προσανατολίζεται στο να άρει την υπάρχουσα απαγόρευση,από το 2007, της μετάδοσης των ταυρομαχιών από το ΤVΕ,την κρατική τηλεόραση της χώρας!».
– Πόσο ισχυρό είναι το λόμπι των υποστηρικτών των ταυρομαχιών;
«Αρκετά ισχυρό ώστε να επηρεάζει ακόμη και τα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης.Οι ταυρομαχίες είναι μια αιματοβαμμένη βιομηχανία, κάπως σαν την αντίστοιχη με τα διαμάντια στην Αφρική, μόνο που εδώ οι ζωές που χάνονται είναι ζώων και όχι ανθρώπων.Οι λομπίστες αυτοί κινούνται μέσα σε πολιτικούς κύκλους όχι μόνο της Ισπανίας αλλά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης,προσπαθώντας να εξασφαλίσουν με κάθε τρόπο τη συνέχιση αυτής της βάρβαρης πρακτικής.Μιλάμε για μια βιομηχανία που, αποδεδειγμένα,κάθε χρόνο λαμβάνει μεγάλες χρηματικές δωρεές από αυτόνομες ισπανικές κυβερνήσεις και δημαρχεία μεγάλων ισπανικών πόλεωνγια να μη μιλήσουμε για τους χορηγούς».
– Ποιοι άλλοι φορείς χρησιμοποιούν τις ταυρομαχίες προς ίδιον όφελος;
«Θα έλεγα η Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας, η οποία ουδέποτε βγήκε, έστω για τα “μάτια του κόσμου”, να το καταδικάσει ως αποτρόπαια πρακτική.Το πιο αστείο απ΄ όλα είναι όταν βαφτίζουν μια ταυρομαχία ως γεγονός “φιλανθρωπικού χαρακτήρα” με σκοπό να συγκεντρώσουν χρήματα για άπορα παιδιά,προκειμένου να δώσουν έναν αέρα αξιοπιστίας και κοινωνικής ευαισθησίας σε ένα άθλημα που είναι συνώνυμο της βαρβαρότητας».
* Η κυρία Λόπες μάς παρακάλεσε,αντί για δική της φωτογραφία,να μπει η φωτογραφία ενός ματωμένου ταύρου.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
