Το ελληνικό σκέλος του αφιερώματος έχει εξίσου ενδιαφέρον διότι αποτελείται από ταινίες με γνωστές ή λιγότερο γνωστές γυναικείες υπογραφές: λόγο έχουν το εικαστικό, «αντιαφηγηματικό» σινεμά της Αντουανέττας Αγγελίδη («Ο Γιάννης και ο δρόμος»), οι ταινίες μυθοπλασίας των Τώνιας Μαρκετάκη και Φρίντας Λιάππα (εμβληματικές σκηνοθέτριες που εκπροσώπησαν τη μεταδικτατορική γενιά), αλλά και οι ταινίες νεότερων δημιουργών, όπως η Κατερίνα Ευαγγελάκου («Ωρες κοινής ησυχίας») και η Μάρσα Μακρή («Στεγνό καθάρισμα», 2005) που με έντονα προσωπική γραφή διερευνούν άλλοτε τον γυναικείο ψυχισμό και άλλοτε την ετερότητα.
Θέση στο αφιέρωμα κρατούν και τα ελληνικά ντοκυμαντέρ με πολιτιστική ή πολιτική θεματική, όπως «Σπάτα, το στιφάδο του Αγίου Πέτρου» της Αλίντας Δημητρίου, «Φιλάνθρωπος ειρήνη» της Μαρίας ΧατζημιχάληΠαπαλιού και «Γεράσιμος Στέρης» της Γκαίης Αγγελή. Το «Νησί της σιωπής» της Λίλας Κουρκουλάκου είναι μια στοχαστική μελέτη της ζωής των λεπρών στη Σπιναλόγκα, στο «Κανείς δεν ρωτάει για την ψυχή μου» η ιστορικός τέχνης Πέπη Ρηγοπούλου διερευνά τη σχέση ανάμεσα στα αναστενάρια και τις πυροβασίες στην Ασία και στο «Πορτρέτο της Ρούλας Πατεράκη» η καθηγήτρια και ηθοποιός Μυρτώ Ρήγου παρουσιάζει το πορτρέτο της καλλιτέχνιδος του τίτλου. Από τη νεότερη γενιά δημιουργών ντοκυμαντέρ επελέγησαν οι ταινίες της Εύας Στεφανή («Γράμματα από το Αλμπατρος», «Αθήναι») και της Καλλιόπης Λεγάκη («Ηλίας Πετρόπουλος», «Η Ελλάδα μέσα από τον φακό της Βούλας Παπαϊωάννου»).
