Κάτω τα χέρια από τα περιστέρια! Διότι ποια σημασία μπορεί να έχουν μερικές αθώες(!) κουτσουλιές μπροστά στις μνήμες χιλιάδων Ελληνόπουλων; Υπάρχει μήπως κανένα αγοράκι με κοντά παντελονάκια ­ τότε ­ και κάποιο κοριτσάκι με φιόγκο στα μαλλιά που να μην έχει φωτογραφηθεί στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη ταΐζοντας περιστεράκια; Ισως γι’ αυτό, από το πολύ φαγητό δηλαδή, τα πετούμενα του ουρανού της περιοχής πλατείας Συντάγματος – Βουλής – Αγνωστου Στρατιώτη πλήθυναν τόσο ώστε έχουν κατακυριεύσει τη γη όπου πατούν οι τσολιάδες, οι επίσημοι και οι κοινοί θνητοί. Ομως ουδεμία πρόθεσις υπήρξε. Το βεβαιώνω κι εγώ, που «συνετέλεσα» άθελά μου στον πολλαπλασιασμό τους. Ωστόσο το Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού αντιμετωπίζει το ζήτημα πολύ σοβαρά. Αλλά πώς θα βρεθεί η λύση; Η φόλα αποκλείεται ως κατάπτυστη. Εκείνες οι συστοιχίες από ακίδες που έχουν τοποθετηθεί σε παράθυρα και μπαλκόνια διαφόρων κτιρίων δεν προσφέρονται στη συγκεκριμένη περίπτωση. Να ζητηθεί από όσους τα ταΐζουν, να προβαίνουν εν συνεχεία στον καθαρισμό των περιττωμάτων; Δεν μπορώ να φανταστώ τόσο πολιτισμό. Τότε; Καινοτόμος είναι η λύση των αρπακτικών πτηνών, τα οποία διώχνουν τα περιστέρια. Τέλος πάντων ό,τι κι αν αποφασίσουν, ένα είναι το αίτημά μας: Τα περιστεράκια να παραμείνουν και να καθαρίζουμε τακτικότερα. Απλό.