ΒΡΕΘΗΚΑ προχθές στη μακριά υπομονετική ουρά του ταχυδρομείου της Κυψέλης για πολλοστή φορά: τα ΕΛΤΑ δεν παραδίνουν γράμματα ή δέματα που το βάρος τους ξεπερνά το ένα κιλό, ο παραλήπτης είναι υποχρεωμένος να πάει να τα πάρει ο ίδιος. Και για πολλοστή φορά διαπίστωσα ότι 8-9 στους 10 από όσους περίμεναν ήταν εκεί για να εξοφλήσουν λογαριασμούς του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ.


Το ταχυδρομικό γραφείο μας έχει εκσυγχρονιστεί τους τελευταίους μήνες, οι θυρίδες και οι ευγενικές υπάλληλοι που καθισμένες πίσω τους εξυπηρετούν το κοινό έχουν γίνει έξι αλλά, προφανώς, στην πραγματικότητα μόνο μία από αυτές εργάζεται για να αντιμετωπίσει τις επικοινωνιακές ανάγκες του κοινού, για τις οποίες υποτίθεται ότι υπάρχουν τα ταχυδρομεία. Οι υπόλοιπες ασχολούνται με την είσπραξη λογαριασμών. Επομένως, πώς να περισσέψει προσωπικό για να μοιράζει τα δέματα στα σπίτια;


Από την άλλη πλευρά ο ΟΤΕ δεν διαθέτει μεν αρκετό προσωπικό ώστε να έχει αρκετές θυρίδες για να εισπράττει ο ίδιος τους λογαριασμούς του και να μην τρέχουν οι πελάτες του στα ταχυδρομεία, του περισσεύει όμως προσωπικό για να ανοίξει στα γραφεία του θυρίδες αγοραπωλησίας συναλλάγματος. Ούτε η ΔΕΗ έχει αρκετό προσωπικό για αυτή τη δουλειά ­ συζητείται όμως στο υπουργείο Βιομηχανίας η ηλεκτροπαραγωγός επιχείρηση να ανταγωνιστεί τα ΕΛΤΑ και τον ΟΤΕ στην παροχή επικοινωνιακών υπηρεσιών προς το κοινό, ενώ και για τους δύο αυτούς οργανισμούς διατυπώθηκε στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο η φαεινή ιδέα ότι θα μπορούσαν να ιδρύσουν ιδιωτικά ΤΕΙ!


Την ίδια ιδέα, ίδρυσης ΑΕΙ και ΤΕΙ με δίδακτρα, την είχε και η Νομαρχία Βοιωτίας, διότι έτσι θα μειωνόταν «στο ήμισυ το κόστος των σπουδών των βοιωτών φοιτητών που σπουδάζουν εκτός του νομού τους» και επομένως δεν θα υπήρχε πλέον «οικονομική αιμορραγία» προς άλλους νομούς της χώρας που διαθέτουν (δημόσια) πανεπιστήμια.


Και ενώ λοιπόν, σύμφωνα με ορισμένους, οι νομαρχίες και οι δήμοι θα μπορούσαν να ιδρύσουν πανεπιστήμια, ορισμένοι από αυτούς με τη σειρά αρχίζουν να εκχωρούν σε ιδιώτες την υποχρέωσή τους να συλλέγουν τα απορρίμματα των δημοτών τους και το δικαίωμά τους να εισπράττουν τέλη ή πρόστιμα στάθμευσης των ΙΧ. Τα οποία ΙΧ σταθμεύουν παράνομα επειδή είναι υποχρεωμένοι οι ιδιοκτήτες τους να κατεβαίνουν με αυτά στο κέντρο των πόλεων, διότι είναι άθλιες οι δημόσιες συγκοινωνίες. Οι οποίες, στην Αθήνα τουλάχιστον, αποκλείεται να βελτιωθούν όσο όλο τον ζωτικό κυκλοφοριακό χώρο τον καταλαμβάνουν τα 17.000 ρυπαρά και ρυπογόνα ταξί. Τα οποία αποδίδουν στον ιδιοκτήτη τους, πέρα από την αμοιβή του οδηγού, περισσότερα από 6 εκατ. δραχμές τον χρόνο ­ ήτοι όλοι μαζί οι ιδιοκτήτες αθηναϊκών ταξί έχουν ετήσια πρόσοδο της τάξεως των 100 δισ., ποσό πολλαπλάσιο, αν δεν απατώμαι, του ετήσιου λειτουργικού ελλείμματος των λεωφορείων – τρόλεϊ.


Μήπως ένα απαραίτητο βήμα «εκσυγχρονισμού» είναι να ξεκαθαριστεί ποιος κάνει τι, ώστε να μη γίνονται τα ΕΛΤΑ εισπρακτικός οργανισμός, να μην ιδρύουν η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ και οι δήμοι πανεπιστήμια, να μην καταλήγουν μέσα μαζικής μεταφοράς τα ταξί ­ και γενικώς καθείς να ασχοληθεί με αυτό εφ’ ω ετάχθη; Ή μήπως ελπίζουμε ότι διά της πολυπραγμοσύνης θα αντιμετωπίσουμε τις πολυεθνικές;