«Οι αλήθειες έξω από την τηλεόραση»



Μια ιδέα της Ελένης Κούρκουλα στάθηκε αφορμή για να γράψει ο Παναγιώτης Μέντης το θεατρικό έργο «Reality και Show», που θα παρουσιασθεί στο τέλος Οκτωβρίου στο θέατρο «Μελίνα». «Οταν την περασμένη άνοιξη ψάχναμε για έργο», λέει ο σκηνοθέτης Διαγόρας Χρονόπουλος, «δεν μπορούσαμε εύκολα να καταλήξουμε σε μια επιλογή. Τότε η Ελένη σκέφθηκε κάτι και το πρότεινε στον Μέντη. Εκείνος αντέδρασε πολύ θετικά και μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα μας έφερε τις δύο από τις τρεις πράξεις του έργου. Αυτό ήταν». Περί τίνος πρόκειται; Θέμα του έργου είναι τα τηλεοπτικά reality shows αλλά και οι επιπτώσεις που έχουν στη ζωή των ανθρώπων που διηγούνται τα προβλήματά τους μπροστά στις κάμερες.


Το έργο παρακολουθεί τη ζωή μιας μικροαστικής οικογένειας προτού εμφανισθεί στη μικρή οθόνη, κατά τη διάρκεια της εκπομπής και μετά την προβολή της. «Ετσι», σημειώνει ο κ. Χρονόπουλος, «βλέπουμε τις αλήθειες, έτσι όπως συνήθως δεν βγαίνουν στην τηλεόραση. Γιατί κάθε ιστορία κρύβει πολλές και διαφορετικές αλήθειες. Το έργο επισημαίνει την επίδραση των ΜΜΕ στη ζωή μας και τις δραματικές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν».


«Πάντα με ενδιέφερε το ελληνικό έργο, από τότε που συνεργαζόμουν με το Θεσσαλικό Θέατρο και ανεβάζαμε Καμπανέλλη και Κεχαΐδη», λέει ο σκηνοθέτης. «Σαφώς και υπάρχει μια μόδα ή μια τάση και φέτος το ελληνικό έργο επιστέφει, αλλά το ερώτημα είναι αν υπάρχει και μια νέα γενιά. Ωστόσο ποτέ δεν επιλέγουμε ένα έργο σκεπτόμενοι τη μόδα. Σκεφτόμαστε τι μας αρέσει και αν το έργο ταιριάζει στο κοινό. Οταν όμως κάποιος τολμήσει και επιτύχει σε μια επιλογή του, τότε επηρεάζει και άλλους». Ο ίδιος πιστεύει ότι το έργο των Κεχαΐδη – Χαβιαρά «Με δύναμη από την Κηφισιά», που ανέβασε ο Λευτέρης Βογιατζής, και οι παραστάσεις με ελληνικά έργα του Σταμάτη Φασουλή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξάπλωση του ελληνικού έργου τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα τη φετινή χρονιά.


«Σαφώς και σκέφτεται κανείς την εμπορική πλευρά μιας παράστασης», απαντά στο σχετικό ερώτημα ο κ. Χρονόπουλος. «Οταν δεν πετύχει εμπορικά μια παράσταση, η καλλιτεχνική επιτυχία είναι η παρηγοριά. Ολοι όμως ξεκινάμε μια δουλειά για να αρέσει και για να έρθουν θεατές. Αλλιώς δεν υπάρχει θέατρο». Πιστεύει πάντως ότι μετά τη γενιά των καταξιωμένων θεατρικών συγγραφέων θα ανατείλει η γενιά των τριαντάρηδων συγγραφέων, φέρνοντας τους δικούς της προβληματισμούς. Συμφωνεί πάντως με τη διαπίστωση ότι «δεν γράφεται ελληνική κωμωδία, ίσως γιατί πέρα από όλα τα άλλα απαιτεί ιδιαίτερα έξυπνο διάλογο και χιούμορ για την ίδια τη ζωή».