Το αρχέτυπο του σκληρού ροκ
H περίπτωση των AC/DC μόνο σπάνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί στη σχεδόν πενηντάχρονη ιστορία της ροκ μουσικής. Το μόνο ίσως συγκρότημα με το οποίο θα μπορούσαν να συγκριθούν είναι οι Aerosmith και αυτό για δύο βασικούς λόγους: ο πρώτος και ουσιαστικότερος λόγος είναι ότι από το 1973, όταν τα αδέλφια Ανγκους και Μάλκομ Γιανγκ αποφάσισαν να φτιάξουν το συγκρότημα, ο σκληρός και ακατέργαστος ήχος τους ελάχιστα διαφοροποιήθηκε· ο δεύτερος λόγος, σε συνάρτηση με τον πρώτο, είναι ότι το γεγονός αυτό διόλου δεν τάραξε την ψυχική γαλήνη των θαυμαστών του ροκ, που συνεχίζουν να τους έχουν στην πρώτη γραμμή των προτιμήσεών τους.
Δεν υπάρχει σήμερα έφηβος στον πλανήτη που να μην ακούει το περίφημο «Back In Black» προκειμένου να πραγματοποιήσει την είσοδό του στον θαυμαστό κόσμο της ροκ μουσικής· ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε κάτω από τραγικές συνθήκες για το αυστραλέζικο γκρουπ το 1980. Είχαν μόλις σημειώσει πολύ μεγάλη επιτυχία με το πέμπτο άλμπουμ τους «Highway To Hell», όταν ο τραγουδιστής τους Μπον Σκοτ βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του στο Λονδίνο λόγω αναρρόφησης, έπειτα από μια βραδιά γεμάτη από αλκοόλ. Μια πορεία που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς στο Σίδνεϊ έδειχνε να φτάνει στο τέλος της. Οι αδελφοί Γιανγκ όμως δεν είχαν πει την τελευταία κουβέντα τους, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Με νέο τραγουδιστή, τον μόνο που θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στον δυνατό ήχο τους, τον Μπράιαν Τζόνσον ηχογραφούν το εξαιρετικό «μαύρο» άλμπουμ τους μπαίνοντας στο πάνθεον της σύγχρονης μουσικής.
Μόνο στις ΗΠΑ ως σήμερα έχει πουλήσει περί τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα και περίπου άλλα τόσα υπολογίζονται για τον υπόλοιπο πλανήτη. Τραγούδια όπως τα «You Shook Me All Night Long», «Hell’s Bells», καθώς και το ομώνυμο γίνονται ύμνοι και η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται με κάθε νέα κυκλοφορία τους. H συνταγή δεν εγκαταλείπεται ποτέ ούτε μπολιάζεται με δήθεν νεωτερισμούς: τέσσερα-πέντε σκληρά ριφ στην κιθάρα, κοφτά ντραμς και εκκωφαντικά φωνητικά αρκούν για το τέλειο ροκ κομμάτι. Ο πιο πρόσφατος δίσκος τους «Stiff Upper Lip» του 2000 δεν φανερώνει το παραμικρό σημάδι κόπωσης και η νέα δεκαετία μάλλον είναι πάλι στα πόδια τους. Ο κιθαρίστας Ανγκους Γιανγκ, γνωστός για την εμμονή του με τη μαθητική στολή, με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τη δημιουργία του γκρουπ αλλά και την επανακυκλοφορία όλων των δίσκων του, μιλάει στο «Βήμα της Κυριακής».
– Πώς αισθάνεται κάποιος ως μέλος ή καλύτερα αρχηγός των AC/ DC;
«Πολύ καλά (γελώντας). Αν σου αρέσει το ροκ-εν-ρολ, δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη περίπτωση από τους AC/DC. Και το ωραίο με το συγκρότημά μας είναι ότι δεν έχουμε αρχηγό».
– Πώς βλέπετε το γεγονός ότι έπειτα από τόσα χρόνια καριέρας, τόσα άλμπουμ και πωλήσεις εκατομμυρίων δεν καταφέρατε να πείσετε ένα μεγάλο μέρος των κριτικών;
«Οι κριτικοί δεν αγοράζουν δίσκους, οπότε μάλλον η γνώμη τους δεν μετρά. Γράφουμε μουσική και κυκλοφορούμε δίσκους για τον κόσμο, ο οποίος, αν κρίνω από τις πωλήσεις 30 χρόνια τώρα, μάλλον δεν δείχνει να νοιάζεται για το τι λένε οι κριτικοί».
– Δηλαδή δεν σας αφορά η γνώμη τους;
«Δεν είπα κάτι τέτοιο. Θα με ευχαριστούσε η μουσική μας να αρέσει σε όλους, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει πάντα δυστυχώς. Πάντως το “Back In Black” είναι μέσα στις προτιμήσεις τους».
– Τι θα λέγατε σε αυτούς που κατατάσσουν τη μουσική σας στο χέβι μέταλ;
«Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι παίζουμε ροκ-εν-ρολ. Οι ταμπέλες στη μουσική είναι μάλλον κάτι που δεν με ενδιέφερε ποτέ. Ξεκινήσαμε έχοντας στο μυαλό μας όλους τους μεγάλους της ροκ μουσικής, όπως ο Λιτλ Ρίτσαρντ και ο Τσακ Μπέρι, σε αυτόν τον κόσμο προσπαθήσαμε να μπούμε και νομίζω ότι τα καταφέραμε».
– Είναι γεγονός ότι μέσα σε τρεις δεκαετίες ελάχιστα διαφοροποιήθηκε ο ήχος σας. Μάλιστα παρά τη μόδα που επικράτησε, να εισάγουν δηλαδή πολλά ροκ συγκροτήματα στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής ή χιπ-χοπ, εσείς κρατηθήκατε έξω από αυτήν. Πώς αντισταθήκατε;
«Είναι ζήτημα άποψης και γούστου. Δεν πηγαίνεις στον χασάπη να ζητήσεις μια μπίρα. Μπορεί να του πεις να σου κόψει λίγο διαφορετικά το κρέας, αλλά πάντα κρέας θα ζητήσεις. Ο κόσμος ξέρει τι του αρέσει και του αρέσει αυτό που ξέρει. Προσπαθήσαμε πολύ από την αρχή να έχουμε αυτόν τον “ακραίο” ροκ ήχο και καταφέραμε να έχουμε τη δική μας ταυτότητα. Ακούγοντας κάποιος ένα τραγούδι μας ξέρει αμέσως ότι ακούει AC/DC. Αυτοί είναι οι AC/DC και πάντα έβρισκα περίεργη την εμμονή να ακολουθήσουμε τις μόδες».
– Είναι εύκολη υπόθεση σήμερα να ηχογραφήσετε ένα νέο άλμπουμ;
«Οχι, και αυτό νομίζω είναι φανερό από τη συχνότητα με την οποία κυκλοφορούμε πλέον τους δίσκους μας. Οταν είσαι νέος, είσαι γεμάτος ενέργεια και φρέσκες ιδέες, κάτι που δεν συμβαίνει όταν περνούν τα χρόνια. Μεγαλώνοντας όμως ξέρεις πολύ καλύτερα τι θέλεις, έστω και αν δεν είσαι τόσο αυθόρμητος πλέον».
– Είναι γνωστό ότι στις συναυλίες σας δεν χαλάτε το χατίρι των θαυμαστών σας παίζοντας όλες σχεδόν τις μεγάλες επιτυχίες σας. Δεν σας έχει κουράσει ποτέ αυτό;
«Παίζαμε και συνεχίζουμε να παίζουμε πάντα αυτό που περιμένει ο κόσμος. Οταν ήμουν μικρότερος και πήγαινα σε συναυλίες, π.χ., των Ρόλινγκ Στόουνς, ήθελα να ακούσω τα τραγούδια που αγαπούσα. Ποτέ δεν κατάλαβα τα συγκροτήματα των δύο και τριών δίσκων που παίζουν στις συναυλίες ολόκληρο σχεδόν το νέο άλμπουμ τους, αφήνοντας αυτή την πικρή γεύση στο στόμα των θαυμαστών τους. Τι αξία έχει μα συναυλία χωρίς τις επιτυχίες…».
– Παρακολουθείτε την εξέλιξη της ροκ μουσικής;
«H αλήθεια είναι ότι δεν προσπαθώ ιδιαιτέρως, η συλλογή μου έχει σταματήσει στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Πιστεύω ότι ένας μουσικός έχει τη μουσική στο μυαλό του, άσχετα από το τι ακούγεται γύρω του, και αυτό σπάνια αλλάζει, εκτός και αν μιλούμε για κατασκευάσματα μουσικής βιομηχανίας, οπότε η κατάσταση είναι διαφορετική».
– Είναι εύκολο να επιζήσεις στον κόσμο της ροκ;
«Οπως βλέπεις, είμαι μια χαρά (γελώντας). (αλλάζοντας ύφος) Δεν είναι πάντα εύκολο, αν κρίνουμε από την ιστορία των AC/DC» (σ.σ.: εννοεί βεβαίως τον θάνατο του Μπον Σκοτ).
– Ποιο πιστεύετε ότι θα ήταν το μέλλον των AC/ DC χωρίς το άλμπουμ «Back In Black»;
«Δύσκολο να απαντήσει κανείς. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι το προηγούμενο άλμπουμ μας “Highway To Hell” είναι εξίσου καλό και σύμφωνα με κάποιους και καλύτερο. Ηταν μάλλον θέμα συγκυριών. Ημασταν συναισθηματικά φορτισμένοι από τον θάνατο του Μπον, ήλθε ένα καινούργιο μέλος και προσπαθήσαμε να ξορκίσουμε το παρελθόν».
– Το να φτιάξεις το αριστούργημά σου θεωρείτε ότι είναι κάτι τυχαίο;
«Αναμφίβολα. Εχεις τα υλικά και ξάφνου διαπιστώνεις ότι όλες οι συνιστώσες οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν λες σε καμία περίπτωση “σήμερα θα φτιάξω το αριστούργημα της ζωής μου”».
– Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε έναν σόλο δίσκο, όπως έκανε, π.χ., ο Μικ Τζάγκερ;
«Οχι, ό,τι έχω να πω το λέω με τους AC/DC και ακούγοντας κανείς το τελευταίο άλμπουμ “Stiff Upper Lip” τα λέμε καλά».
– Γιατί συνεχίζετε να φοράτε σορτς επί σκηνής;
«Γιατί είναι το σήμα κατατεθέν του γκρουπ και αρέσει στους θαυμαστές μας, δεν έχω άλλη επιλογή».
– Ως πότε θα συνεχίζετε να παίζετε τόσο δυνατά;
«Φαντάζομαι ώσπου να με μαζέψουν από τη σκηνή με φορείο» (γελώντας).
