Το επταήμερο του Διόδωρου

Είναι τυχερή γιατί θα μπορούσε να είναι αυτή στη θέση του συμμαθητή της που θα κηδευτεί σε λίγο στην εκκλησία του Λίτλτον, ενός από τα 12 θύματα της συμμορίας με τις Μαύρες Γκαμπαρντίνες και τις παγωμένες σαν το χιόνι του Κολοράντο ψυχές. Μπορεί να ήταν αυτόπτης μάρτυς αλλά την απάντηση στο «γιατί;» αυτής της παράλογης σφαγής ούτε αυτή μπορεί να δώσει

* Αν δούλευα στη σερβική τηλεόραση και είχα βάρδια τη νύχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή, τούτες οι σελίδες δεν θα είχαν γραφτεί, αγαπητό ημερολόγιό μου. Θα βρισκόμουν τώρα θαμμένος δύο μέτρα κάτω από τα συντρίμμια των στούντιο, παγερά αδιάφορος για τα σωστικά συνεργεία, τις μπουλντόζες, τα κομπρεσέρ που θα προσπαθούσαν να ανοίξουν δρόμο προς το άψυχο κορμί μου ­ θα ήμουν απλώς ένας από τους είκοσι αγνοούμενους που γρήγορα θα καταμετρηθούν στις «απώλειες αμάχων» του νατοσέρβικου πολέμου.

Βέβαια, το ΝΑΤΟ ισχυρίζεται πως τηλεόραση αποτελεί το προπαγανδιστικό όπλο της στρατιωτικής μηχανής του Μιλόσεβιτς ­ αλλά, ακόμη και έτσι αν είναι, η προπαγάνδα αποτελεί λόγο και ο λόγος μόνο με τον λόγο μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί, όχι με βόμβες.

Δεν μετέδιδε διαταγές σε στρατεύματα η σερβική τηλεόραση ούτε καθοδηγούσε τις διαδικασίες εθνοκάθαρσης στο Κοσσυφοπέδιο ώστε ν’ αξίζει να τιμωρηθεί όχι μόνο με σιωπή αλλά και με καταστροφή, με θανάτους. Οπως και να το κάνουμε, όποιο κριτήριο και αν χρησιμοποιήσουμε, δεν είναι δυνατόν τηλεοπτικός σταθμός ν’ αποτελεί στρατιωτικό στόχο.

Αλλωστε, όταν η Διεθνής Ομοσπονδία είχε διαμαρτυρηθεί για την καταστροφή αναμεταδοτών τηλεόρασης, το ΝΑΤΟ είχε απαντήσει πως αυτό δεν γινόταν επίτηδες αλλά επειδή οι αναμεταδότες ήσαν στο ίδιο σημείο όπου βρίσκονταν στρατιωτικοί τηλεπικοινωνιακοί κόμβοι, που ήσαν οι πραγματικοί στόχοι.

Προς τι λοιπόν αυτός ο βομβαρδισμός που όχι μόνο έκοψε το νήμα της ζωής τόσων ανθρώπων αλλά επιπλέον ενισχύει τη σερβική προπαγάνδα, ενώ είχε για στόχο να την αποδυναμώσει; Είναι τόσο ηλίθιοι όλοι αυτοί οι αναλυτές, οι στρατηγοί, οι σχεδιαστές που υποτίθεται ότι ξέρουν τόσο καλά την τέχνη του πολέμου; Είναι τόσο αδιάφοροι για την απώλεια ανθρώπινων ζωών, τόσο ανάλγητοι για τον πόνο που προκαλούν; Τότε σε τι διαφέρουν από τον Μιλόσεβιτς και το καθεστώς του;

* Αλλά όχι, το βρήκα μου φαίνεται: αν είναι ηλιθιότητα, δεν είναι λάθος, δεν ήταν κομπλεξική ενέργεια στρατηγού που μισεί τους δημοσιογράφους ­ απλώς, ήθελαν να εμποδίσουν την αναμετάδοση της γελοίας τελετής για τα πενηντάχρονα του ΝΑΤΟ. Αυτό το καραγκιοζιλίκι, που είχαν φτιάξει, ν’ ανεβαίνουν οι πρωθυπουργοί και οι πρόεδροι σαν μανεκέν στην πασαρέλα ένας από αριστερά, ένας από δεξιά ­ κατά τα πολιτικά φρονήματα μάλλον. Να ανταλλάσσουν χειραψίες, να υποκλίνονται και από κάτω το νοήμον κοινό να χειροκροτεί τον άψογο βηματισμό, το ευθυτενές παράστημα, τα καλοραμμένα κοστούμια, τα καλοζωισμένα κορμιά των ανθρώπων που διαφεντεύουν, υποτίθεται, τις τύχες του κόσμου. Οι οποίοι και κάτι έγραφαν σ’ ένα βιβλίο, αφού προηγουμένως απήγγελλαν κι ένα ποιηματάκι ­ το βιβλίο πρέπει να ήταν λεύκωμα μαθητικό με την ερώτηση «Τι εστί ΝΑΤΟ;».

Θα την έβλεπαν οι Σέρβοι την τελετή, που ήταν κάτι μεταξύ σχολικής γιορτής, επίδειξης μόδας, απονομής Οσκαρ και θα σκέφτονταν: «Μα καλά, αυτοί οι τύποι που ψοφάνε για πόζα και χειροκρότημα θα σώσουν τους Κοσοβάρους και θα εμποδίσουν την αλλαγή των συνόρων στα Βαλκάνια;». Θα γέλαγαν και θα συσπειρώνονταν ακόμη περισσότερο γύρω από τον λυκάνθρωπο Μιλόσεβιτς ­ ε, για να εμποδίσουν αυτό το ολέθριο αποτέλεσμα τι άλλο μπορούσαν να κάνουν οι στρατηγοί ­ ή μάλλον, τι άλλο ήξεραν να κάνουν; Βομβάρδισαν.

*Και μια που ήρθε η κουβέντα στους λύκους, όλα τα είχαμε, το να συμμετέχουν οι Γκρίζοι Λύκοι στην τουρκική κυβέρνηση, αυτό μας έλειπε. Δεύτερο στις εκλογές, με 18,5% και 130 βουλευτές, αυτό μου φαίνεται ούτε καν θα το είχε ονειρευτεί ο μακαρίτης Αρπασλάν Τουρκές, ο ιδρυτής του Κόμματος Εθνικής Δράσης. Τους ισλαμιστές φοβόμασταν, όμως από τους ακροδεξιούς εθνικιστές μπορεί να προκύψουν πολύ χειρότερα και στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

* Μπορεί να ήταν και πράκτορας του Μιλόσεβιτς αυτός που έδωσε τη διαταγή να βομβαρδιστεί η σερβική τηλεόραση. Διότι όταν έχει συμβεί τέτοιο φρικτό γεγονός, πώς να τολμήσεις να καταγγείλεις την αναισχυντία αυτών που παρουσίασαν ως ναζιστικές τις φιλανθρωπικές οργανώσεις, επειδή έγραφαν πάνω στα χέρια των προσφύγων τα στοιχεία τους, αφού όλα τους τα «χαρτιά» τα είχαν κατασχέσει οι Σέρβοι; Πώς να ειρωνευτείς το απαράδεκτο να παρουσιάζεται διάλογος στα σέρβικα ως η αυθεντική συζήτηση συμμάχων πιλότων; Πώς να ζητήσεις εξηγήσεις από την ΕΣΗΕΑ που δεν έβγαλε έστω μια τυπική ανακοίνωση για να καταδικάσει τη δολοφονία στο Βελιγράδι, ανήμερα το Πάσχα, του αντικαθεστωτικού σέρβου δημοσιογράφου Σ. Κουρουβίγια; Πώς να την ερωτήσεις, επίσης, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών, για το πώς αντέδρασε στη γραπτή έκθεση του αντιπροέδρου της, αυτόπτη μάρτυρα Χρ. Τελλίδη, που δημοσιεύεται στο «Κλικ», για όσα έγιναν στην Πρίστινα τις πρώτες ημέρες των βομβαρδισμών; Δηλαδή, για τους εμπρησμούς καταστημάτων, σπιτιών και ιατρείων Αλβανών από τη σερβική αστυνομία, που τα ελληνικά κανάλια τα παρουσίαζαν ως έργο βομβαρδισμών ­ μεταξύ αυτών και την καταστροφή του τυπογραφείου της αλβανικής εφημερίδας «Κόσοβο Σήμερα»; Πόσο ενδιαφέρθηκαν τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων για την καταγγελία του ίδιου ότι στα ερημωμένα γραφεία της αλβανικής εφημερίδας «Κόχα Ντιτόρε» ήσαν «όλα σπασμένα και διαλυμένα στο πάτωμα και στους τοίχους υπήρχαν αίματα παντού»;

Μετά τον βομβαρδισμό της σερβικής τηλεόρασης, δικαιούται να θέτει κανείς τέτοια ερωτήματα; Πριν, θα έπαιρνε ως απάντηση δικολαβικά επιχειρήματα ­ τώρα θα εισπράξει σαρκαστικό γέλιο.

*Αλλά με γέλια ή χωρίς, ένα είναι το βέβαιο: το καθεστώς του Μιλόσεβιτς πρέπει να ηττηθεί ώστε οι πρόσφυγες να επιστρέψουν σπίτια τους. Αλλιώς, περιμένουν τα Βαλκάνια πολεμικές θύελλες πολύ χειρότερες από την τωρινή.

*Το μόνο θετικό που είχαμε τούτη την εβδομάδα ήταν μου φαίνεται η οριστική δικαίωση του Γ. Μπαμπινιώτη από τον Αρειο Πάγο, που αποφάσισε πως τα αγαθά της ελευθερίας, έρευνας, έκφρασης και επιστήμης είναι ανώτερα της θιγόμενης προσωπικότητας κάθε υπόπτως εύθικτου Πόντιου ή Παοκτζή. Κι έτσι, ευτυχώς, το περιεχόμενο των λεξικών θα παραμείνει στην αρμοδιότητα των πανεπιστημιακών και δεν θα περάσει σ’ αυτή των δικαστηρίων ή των στρατηγών.

*Τελικά, και να θέλεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον πόλεμο. Τι κι αν ήρθε η άνοιξη, τι κι αν στην Αθήνα έβγαλαν πάλι τα κορίτσια τους αφαλούς στον αέρα ­ εκεί πάνω στα βουνά της Αλβανίας και του Κόσοβου χιονίζει ακόμη. Οι πρόσφυγες προσπαθούν να περπατήσουν με σαγιονάρες για να σωθούν, τυλιγμένοι με πλαστικές σακούλες για να μην κρυώνουν, σέρνοντας τις γιαγιάδες και τους παππούδες με καρότσια ή σακιά, πάνω στο χιόνι. Οταν βλέπω τις εικόνες αυτές οι συναυλίες και οι χοροί καλοντυμένων νέων, κυρίων, κυριών σε πλατείες και γέφυρες μου φαίνονται ανήθικοι, όσο και οι τελετές του ΝΑΤΟ. Και η επιλεκτική προβολή θυμάτων και καταστροφών στην οθόνη, τα μεγάλα και ηρωικά λόγια των επιλεκτικών ειρηνόφιλων, δεν με κάνουν ν’ αλλάξω γνώμη. Diodorus@tovima.gr