Η γλώσσα του σώματος
Υποδύεται την Κατρίν, την κόρη της Μάνας Κουράγιο, στο ομώνυμο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ το οποίο παρουσιάζεται εφέτος στο Ανοιχτό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Εναν ρόλο ιδιαίτερο, έναν ρόλο δίχως λόγια, μια κόρη μουγκή. Η Ντίνα Μιχαηλίδη βρίσκει ενδιαφέρον το εφετεινό υποκριτικό εγχείρημά της. «Αυτό που με ερέθισε ήταν το γεγονός πως επρόκειτο για κάτι το οποίο δεν είχα ξανακάνει. Στην αρχή ένιωσα αμήχανα γιατί χρειαζόταν μια τεχνική πολύ διαφορετική από ό,τι είχα κάνει ως τότε και αυτοσχεδιασμός σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οταν έχεις ένα άλλο κείμενο που έχει να κάνει με τον λόγο, ασχολείσαι με άλλα πράγματα και κυρίως με τα συναισθήματα» λέει η ηθοποιός.
Πώς το αντιμετώπισε; «Κατ’ αρχήν έπρεπε να μάθω όλο το κείμενο των άλλων γιατί είναι συνδυασμένο με δικές μου αντιδράσεις και συμμετοχή. Δεύτερον, έπρεπε να μάθω τις δικές τους αντιδράσεις για να μπορέσω να τις συνδυάσω με τις δικές μου. Αυτό που πραγματικά στην αρχή με έκανε να μουδιάσω ήταν το πού έπρεπε να σταθώ και τι κινήσεις να κάνω. Επρεπε να είμαι λίγο πιο κρατημένη για να μην ενοχλώ τους άλλους οι οποίοι δούλευαν με ένα κείμενο από κάτω. Γενικά έχω το καλό να χρησιμοποιώ πολύ το σώμα μου, τα χέρια μου. Και σε αυτό τον ρόλο μου φάνηκε χρήσιμο. Αυτό σιγά σιγά άρχισε να έχει ενδιαφέρον γιατί όσο και οι άλλοι έμπαιναν στους ρόλους τους και άφηναν πίσω τους το κείμενο μπορούσα να κάνω πράγματα πιο εύκολα χωρίς να τους ενοχλώ» σχολιάζει.
Για την Ντίνα Μιχαηλίδη η «Μάνα Κουράγιο» δεν είναι η πρώτη επαφή με τον Μπρεχτ. Πριν από μερικά χρόνια είχε υποδυθεί τη Γρούσα στον «Κύκλο με την κιμωλία». Πόσο διαφορετικό της φαίνεται τώρα το εγχείρημα; «Μου ήταν πολύ πιο εύκολο τώρα να κάνω Μπρεχτ, να συμμετάσχω σε μια τέτοια παράσταση. Η πρώτη μου επαφή με τον Μπρεχτ ήταν τραυματική. Ηταν μια υποκριτική την οποία δεν είχα ξαναπλησιάσει. Ηταν πολύ δύσκολο. Επειδή όμως ακριβώς ήμουν πολύ λιγότερο ανήσυχη σε σχέση με αυτόν τον πολύ μεγάλο θεατράνθρωπο, το χάρηκα με την ψυχή μου. Τον λόγο του, το ήθος του, τη νοοτροπία και τη θεώρησή του».
Οσον αφορά τα μελλοντικά σχέδιά της, η Ντίνα Μιχαηλίδη μοιάζει «ανοιχτή» σε πολλά πράγματα. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το να υπάρχει σκηνοθετική άποψη για να μπορώ κάπου να πατήσω. Δεν έχω πρόβλημα με τις ακρότητες. Η ακρότητα δεν σημαίνει απόλυτα άρνηση. Συνήθως είναι ένας ακραίος τρόπος να ψάξεις τα πράγματα και να τα αντιμετωπίσεις. Νομίζω ότι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας υποκριτής είναι να επιλέγει πράγματα με τα οποία μπορεί να δουλέψει αλλά που δεν τον οδηγούν σε “μεσοβέζικες” λύσεις. Αυτό που έχω ως συγκεκριμένο πλάνο είναι κάποια στιγμή να μπορέσω να αντιμετωπίσω την αρχαία τραγωδία. Χρειάζεται όμως να βελτιώσω τη φωνή μου και τον λόγο μου. Αλλωστε το θέατρο νομίζω ότι δοκιμάζεται κυρίως εκεί» κατέληξε η ηθοποιός.
