Πόσα παιδιά μπορεί να αντέξει ένας ενήλικος; Η Μαρίζα Κωχ τα βγάζει πέρα ακόμη και με 200 που φωνάζουν, τσακώνονται, παίζουν, γελάνε. Τραγουδούν μαζί της το αυτονόητο «Ηταν ένα μικρό καράβι» αλλά και το μη αναμενόμενο «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Παιδιά που πάνε στο δημοτικό και επιλέγουν να γίνουν πρωταγωνιστές μιας παράστασης στην παιδική σκηνή που έχει στήσει στον «Δίαυλο», στο Κουκάκι, η καλλιτέχνης η οποία από το 1978 καλλιεργεί τη σχέση της με τα παιδιά.
Η Μαρίζα Κωχ μάγευε πάντα τα παιδιά. Παίζοντας φλογέρα, τραγουδώντας, χτυπώντας χαρούμενα το ντέφι της. Πίστευε πάντα, και το πιστεύει ακόμη, πως πρόκειται για τους καλύτερους ακροατές. Γενικά έχει μια ρομαντική στάση απέναντι στη μουσική. «Είναι πνευματική τροφή» υποστηρίζει με πάθος. Η Κωχ όλα τα χρόνια, από το 1968 που μας συστήθηκε μέσα από ένα δίσκο του Νίκου Χουλιαρά, ακολουθούσε τη φωνή της και μόνο. «Οπου με πάει εκείνη πάω» λέει. Πολλοί δίσκοι, πολλά τραγούδια μπαλάντες, έντεχνα, δημοτικά, λαϊκά, νησιώτικα, παιδικά , πολλές συναυλίες. Μια ζωή δρόμος.
Με τα παιδιά η ιστορία δεν ήθελε να είναι μόνο δισκογραφική. Ηθελε μια προσωπική επαφή μαζί τους. Την παιδική σκηνή την σκέφθηκε το 1990 σε μια μεγάλη περιοδεία που έκανε τότε στη Βόρεια Ελλάδα. Το πρώτο της έργο για παιδιά το έγραψε τότε, στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, από τη μια πόλη στην άλλη. Ηταν το «Η γοργόνα ταξιδεύει το μικρό Αλέξανδρο», που κυκλοφόρησε σε δίσκο το ’92. Αφηγείται την ιστορία της γοργόνας που φέρνει ένα μικρό παιδί από τον Ελλήσποντο και προσπαθεί να του χαρίσει τη γνώση του τόπου όπου θα ζούσε πλέον. Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία, παίχτηκε πέντε χρόνια και την παράσταση την είδαν 250.000 παιδιά. Ακολούθησαν και άλλα παιδικά έργα και έτσι αισίως φθάνουμε στη φετινή παράσταση που έχει βασική αναφορά τη ζωή στο μετρό. Τίτλος της παράστασης «Οι άγγελοι στο σταθμό του μετρό», όπου άγγελοι είναι οι τεχνικοί του μετρό και η Μαρίζα ταξιδεύει νοερά τα παιδιά στα σημεία όπου το μετρό περνάει και τους γνωρίζει την πόλη. Και αφού οι άγγελοι-τεχνικοί έσκαψαν και βρήκαν αρχαία μουσικά όργανα, η Μαρίζα τους τα παρουσιάζει, τους λέει την ιστορία τους, τους μαθαίνει τους ήχους που βγάζουν. Οι παραστάσεις δίνονται από Δευτέρα ως Παρασκευή από τις 10.30 π.μ. ως τις 12.00 το μεσημέρι για τα δημοτικά του Λεκανοπεδίου ως τον Απρίλιο και τις Παρασκευές το απόγευμα στις 5 μ.μ. για όλο το κοινό.
Το έργο είναι η αφορμή για να μάθει η Μαρίζα στα παιδιά την ελληνική μουσική. Πάντα ο σκοπός είναι η μουσική. Εχει μάθει να μπαίνει στη θέση των παιδιών και ξέρει ότι με τους ηθοποιούς, τους χορευτές, τους μουσικούς είναι πιο εύκολη η προσέγγιση, πιο ευχάριστη για τα παιδιά. Τα οργανώνει, λοιπόν, σε ομάδες και τα βάζει στο μετρό για να τα πάει εκδρομή. Η φαντασία τους οργιάζει και το πρώτο τραγούδι, που δίνει την εκκίνηση, είναι το «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία».
Χαρούμενα παιδιά, και η Μαρίζα στο κέντρο. Ολοι μαζί εν δράσει. Οχι το κοινό σε καρέκλες και οι τραγουδιστές στη σκηνή. Πώς να βάλεις άλλωστε ένα παιδί να κάτσει ακίνητο να παρακολουθήσει μια συναυλία τραγουδιών; Η συμμετοχή τους είναι απαραίτητη για την παράσταση, και αυτό είναι το ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της δουλειάς.
