” Ο χώρος μας γέμισε καπάτσους που τον λυμαίνονται”
Ενας άνθρωπος απλός, καθημερινός. Ο γείτονας ίσως της διπλανής πόρτας. Ενας άνθρωπος που, κάνοντας ένα άλμα στο σήμερα, είναι αυτός που «περιμένει στη στάση του λεωφορείου, τρέχει στα εγκαίνια του μετρό γιατί είναι δωρεάν, στήνεται κάτω από το μπαλκόνι των υποψηφίων κουνώντας σημαίες, στέκεται στην ουρά για το επίδομα ανεργίας». Ετσι περιγράφει ο Γιώργος Αρμένης τον Πασκουάλε, βασικό ήρωα του έργου του Εντουάρντο ντε Φίλιπο «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» που ερμηνεύει ο ίδιος στην παράσταση η οποία παρουσιάζεται από την προσεχή Τετάρτη στο Νέο Ελληνικό Θέατρο. Πρόκειται για την τέταρτη από τις πέντε συνολικά εφετεινές παραγωγές του θεάτρου που ανεβαίνει σε μετάφραση Νίκου Αναστασόπουλου, σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη και σκηνικά – κοστούμια Δαμιανού Ζαρίφη, ενώ οι Νίκος Μπουσδούκος και Τζένη Σκαρλάτου εμφανίζονται στους δύο άλλους πρωταγωνιστικούς ρόλους του πολυπρόσωπου έργου.
Μια κλασική κωμωδία γύρω από το αιώνιο θέμα της απιστίας χαρακτηρίζει το «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» ο Γιώργος Αρμένης. Και ωστόσο, όπως εξηγεί παρακάτω, «το επίκεντρο του έργου είναι ταξικό και στην προέκτασή του πολιτικό. Το παιχνίδι παίζεται μεταξύ του ισχυρού και του αδυνάμου, μεταξύ του πλούσιου και του φτωχού. Ο Ντε Φίλιπο, βάζοντας το θέμα της απιστίας σε ένα πρώτο επίπεδο, προεκτείνεται δραματουργικά στο αιώνιο πρόβλημα της ανισότητας της κοινωνίας αφήνοντας τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα».
Εργο δημοφιλές στην παγκόσμια δραματουργία το «Αχ, αυτά τα φαντάσματα», το σκηνικό παρελθόν του στη χώρα μας παραπέμπει σε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης και του Εθνικού. Ενα εγχείρημα που παρέχει την «ασφάλεια του δοκιμασμένου» λοιπόν; «Οπωσδήποτε υπάρχει ένα είδος σταθερότητας στην όλη υπόθεση» παραδέχεται ο Γιώργος Αρμένης. «Κατ’ αρχάς έχεις βιβλιογραφία να ανατρέξεις προκειμένου να ενσαρκωθείς μέσα στην εποχή, υπάρχουν αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα που προϋπήρξαν στον ρόλο. Δεν είχα δει τον Διαμαντόπουλο στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, μπορώ όμως να φανταστώ πώς έπαιζε. Αν δεις τα πράγματα από αυτή την πλευρά, λοιπόν, έχεις κάπου να πιαστείς. Από την άλλη, όμως, μπορεί να αποτελέσει και μια μεγάλη πρόκληση…».
Εποχή δύσκολη για ένα θέατρο σαν αυτό που οραματίζεται ο ίδιος χαρακτηρίζει τη σημερινή ο Γιώργος Αρμένης. Πώς προσδιορίζει λοιπόν το προσωπικό του όραμα; «Θέατρο για μένα σημαίνει πάνω από όλα ήθος, ευαισθησία και φαντασία» ξεκαθαρίζει ο Γιώργος Αρμένης. «Στην εποχή μας ωστόσο αυτό που βλέπω να κυριαρχεί είναι το εύπεπτο, το εξυπνακίστικο. Τα θέατρα έχουν αυξηθεί απίστευτα, η πίτα της επιχορήγησης μοιράζεται πια σε πολύ περισσότερους, ενώ ο χώρος μας έχει γεμίσει καπάτσους που τον λυμαίνονται».
Πού νομίζει ο ίδιος ότι οφείλεται η «παρακμή» που αναγνωρίζει στα πράγματα; «Εχω την εντύπωση ότι η κατάντια είναι γενικότερη» απαντά ο Γιώργος Αρμένης. «Αν πάρουμε ως παράδειγμα την τηλεόραση, το μέσο που έχει πια γίνει αναπόσπαστο τμήμα της ζωής μας, η ευτέλεια που κυριαρχεί είναι απερίγραπτη».
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του προς το νεοελληνικό θεατρικό έργο ένα ενδιαφέρον που υποδηλώνει και το όνομα άλλωστε του θεάτρου του αναφέρει παρακάτω ο Γιώργος Αρμένης: «Εχω μιλήσει με όλους τους έλληνες συγγραφείς, τους έχω φέρει στο θέατρο, περιμένω έργα τους» λέει σχετικά. «Είμαι και στη σχετική επιτροπή του υπουργείου, διαβάζω κείμενα και ωστόσο αυτό που βλέπω είναι μια κάποια ένδεια. Τα έργα που γράφονται τα ξεπερνά η ίδια η επικαιρότητα. Το μαχαίρι δεν φθάνει στο κόκαλο. Δεν βλέπω να υπάρχουν συνεχιστές του Καμπανέλλη, του Μουρσελά, του Σκούρτη… Υπάρχουν βέβαια κάποιες απόπειρες συγγραφής που κάτι αναζητούν, ωστόσο με αυτά δεν συντηρείται ένα θέατρο».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Το έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιπο «Αχ, αυτά τα φαντάσματα» παρουσιάζεται από την Τετάρτη στο Νέο Ελληνικό Θέατρο (Σπυρίδωνος Τρικούπη 34, Εξάρχεια, 8253.489). Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Γιώργος Αρμένης. Δίπλα του οι Νίκος Μπουσδούκος, Τζένη Σκαρλάτου, Κώστας Μπάρας, Μελίνα Βαμβακά κ.ά.
