Σάχης

Από τις βαλίτσες του Μομπούτου Σέσε Σέκο και τις γόβες της Ιμέλντα Μάρκος έως τις αόρατες offshore και την «ιερή» αυτοκρατορία του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, η τέχνη της υπεξαίρεσης δεν γνωρίζει σύνορα και εποχές, αλλά ούτε και ηθικά όρια.

Η απόφαση που άλλαξε την Περσία σε Ιράν, ο ρόλος του Ρεζά Σαχ και το σχέδιο εκσυγχρονισμού της χώρας

Χαβιάρι από την Κασπία, σαφράν από τα περσικά υψίπεδα και μια κατσαρόλα ρύζι με τραγανό tahdig. Η γαστρονομία του Ιράν είναι κάτι περισσότερο από φαγητό: μοιάζει μέ ένα καθρέφτη της ιστορίας, της κοινωνίας, των πολέμων και των επαναστάσεων που σημάδεψαν τη χώρα.

Τον Φεβρουάριο του 1979 ένας εξόριστος αγιατολάχ επέστρεφε στο Ιράν. Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το καθεστώς που δημιούργησε εξακολουθεί να καθορίζει τη μοίρα της χώρας και της Μέσης Ανατολής, ακόμα και τη στιγμή που χειμάζεται από τους αμερικανοϊσραηλινούς πυραύλους.

Μια διαδρομή στην ιστορία των ανακτόρων του Ιράν που έγιναν μάρτυρες της απόλυτης δόξας, της αυτοκρατορικής ουτοπίας του σάχη και της βίαιης κατάρρευσης μιας δυναστείας που δυσφορεί στη λήθη του χρόνου.

ΗΠΑ και Ιράν είναι τα αταίριαστα μέρη μιας ολέθριας σχέσης με ιστορία 80 ετών. Ενός σπονδυλωτού γεωπολιτικού θρίλερ που ξεκίνησε από τα σαλόνια του Σάχη τη δεκαετία του '40, είχε ως δώρο και αιχμή μια χούφτα ουράνιο και έφτασε μέχρι την εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ το 2026.

Το 1971 ο Σάχης του Ιράν παρέθεσε το πιο πολυτελές και σουρεαλιστικό πάρτι της ιστορίας στην Περσέπολη. Με κυρίως πιάτο ψητά παγώνια και επιδόρπιο την αλαζονεία. Εκείνη που σε λιγότερο από μια δεκαετία καθοδήγησε την ισλαμική επανάσταση αλλά και τη δική του εξορία.