Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Ο χρόνος δεν νικιέται. Μπορεί να καθυστερήσει, να ξεγελαστεί για λίγο από το πείσμα, την αφοσίωση και το αξεπέραστο ταλέντο, όμως στο τέλος φτάνει πάντα στο ραντεβού του με τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές. Και ίσως, ύστερα από περισσότερες από δύο δεκαετίες στην κορυφή, ο Κριστιάνο Ρονάλντο να βρίσκεται πλέον μπροστά στη δυσκολότερη αναμέτρηση της ζωής του.
Η ισοπαλία της Πορτογαλίας απέναντι στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό δεν άνοιξε απλώς μια ποδοσφαιρική συζήτηση. Ανοιξε ένα υπαρξιακό ερώτημα για έναν αθλητή που συνήθισε να ορίζει ο ίδιος τη μοίρα των αγώνων και των διοργανώσεων. Για πρώτη φορά τόσο έντονα, το βλέμμα του κόσμου δεν στρέφεται στα κατορθώματά του, αλλά στην αδυναμία του να τα επαναλάβει.
Η εικόνα του αγώνα ήταν αποκαλυπτική. Ο Ρονάλντο κινήθηκε σαν μια σκιά του παλιού εαυτού του, μακριά από την επιρροή που κάποτε ασκούσε σε κάθε τετραγωνικό μέτρο του γηπέδου. Οι αντίπαλοι δεν έδειχναν να αισθάνονται εκείνον τον γνώριμο φόβο που γεννούσε επί χρόνια η παρουσία του. Οι συμπαίκτες του τον αναζητούσαν ακόμη, όμως όχι γιατί εκείνος δημιουργούσε τις προϋποθέσεις· περισσότερο επειδή το βάρος της ιστορίας τούς υποχρέωνε να το κάνουν.
Εικόνα σε κίνδυνο
Η Πορτογαλία διαθέτει μία από τις πιο προικισμένες γενιές ποδοσφαιριστών της ιστορίας της. Παίκτες με δημιουργία, ταχύτητα, φαντασία και προσωπικότητα, όπως ο Βιτίνια, ο Νέβες, ο Φερνάντες και ο Νέτο. Ωστόσο, πολλές φορές μοιάζει να αγωνίζεται με έναν άγραφο κανόνα: να βρεθεί ο τρόπος ώστε να σκοράρει ο Ρονάλντο. Σαν να περιστρέφεται ολόκληρο το οικοδόμημα γύρω από την ανάγκη να συντηρηθεί ένας μύθος που δεν έχει ανάγκη από καμία επιβεβαίωση. Διότι ο Κριστιάνο δεν έχει πλέον τίποτα να αποδείξει. Κατέκτησε τίτλους, έσπασε κάθε λογής ρεκόρ, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.
Η υστεροφημία του είναι ήδη ασφαλής. Αυτό που κινδυνεύει είναι η εικόνα του τέλους. Οι πραγματικά μεγάλοι αθλητές δεν κρίνονται μόνο από τον τρόπο που κυριάρχησαν, αλλά και από τον τρόπο που αποχώρησαν. Υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη πράξη γενναιότητας δεν είναι η επιμονή. Είναι η αποδοχή. Η κατανόηση ότι η ομάδα πρέπει να συνεχίσει να αναπνέει ελεύθερα, χωρίς να αισθάνεται υποχρεωμένη να υπηρετεί μια προσωπική στατιστική ή ένα τελευταίο ρεκόρ.
Μια έξοδος μεγάλη…
Ο ίδιος ο Ρονάλντο οφείλει να απελευθερώσει τους συμπαίκτες του. Οφείλει να απελευθερώσει και τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ από την ανάγκη να διαμορφώνει κάθε πλάνο με γνώμονα το πώς θα βρεθεί ο αρχηγός στην κατάλληλη θέση για να σκοράρει. Η Πορτογαλία χρειάζεται να παίξει για τη νίκη της Πορτογαλίας και όχι για το επόμενο κεφάλαιο μιας ήδη ολοκληρωμένης προσωπικής μυθολογίας.
Ισως λοιπόν η μεγαλύτερη προσφορά του Κριστιάνο προς το ποδόσφαιρο να μην είναι ένα ακόμη γκολ. Ισως να είναι μια απόφαση. Μια έξοδος μεγαλοπρεπής, συνειδητή και αξιοπρεπής. Ενα αντίο που δεν θα γεννήσει οίκτο ή αμφισβήτηση, αλλά θα προκαλέσει καθολικό σεβασμό. Γιατί οι θρύλοι δεν πεθαίνουν όταν σταματούν να αγωνίζονται. Πεθαίνουν όταν αρνούνται να ακούσουν το κάλεσμα της στιγμής. Και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, έχοντας εξαντλήσει στο έπακρο το ποδοσφαιρικό ζην, έχει πλέον την ευκαιρία να επιλέξει το τέλος που του αξίζει: να αποχωρήσει όρθιος, μέσα σε ένα γήπεδο που θα σηκωθεί σύσσωμο για να τον χειροκροτήσει.
