Νέες Εποχές

Το 2002 εργαζόμουν ως υπεύθυνος μιας σειράς του εκδοτικού οίκου Μεταίχμιο, με τον τίτλο «Ο Ατλας της Λογοτεχνίας». Ενα από τα βιβλία που είχα προτείνει και έχει εκδοθεί ήταν το μυθιστόρημα «England, England» του Τζούλιαν Μπαρνς, ένα από τα πιο ευφυή και συναρπαστικά πεζογραφήματα της σύγχρονης αγγλικής λογοτεχνίας. Η ιστορία είναι πάνω κάτω η εξής:

ΗΔΕΘ είχε κάτι από την τέλεια σκηνοθεσία. Πάντα επιμελώς σκηνοθετημένη και μηχανικά επαναλαμβανόμενη. Μηχανικά επαναλαμβανόμενη κάθε Σεπτέμβρη, αποτελούσε κάτι σαν την έναρξη του χρόνου, ξεπερνούσε σε εορτασμούς την πρώτη ημέρα του έτους, ήταν μια ένδοξη πολιτική πρωτοχρονιά. Ολα έμελλε να συντελεσθούν στη ΔΕΘ. Σε μια, κάποια ΔΕΘ.

Πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για τη βία στη Μιανμάρ:

Για την Αλίκη των θαυμάτων

Ηκοινωνική κινητικότητα είναι πρωταρχικό ζητούμενο σε μια σύγχρονη δίκαιη κοινωνία

Είναι παλιά η αντιδικία ανάμεσα στο τι είναι άμεσα χρήσιμο και σ' εκείνο που θέλει χρόνο για να φανερώσει τα ωφελήματά του.

Οι πανελλαδικές εξετάσεις εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αποτελούν τη χειρότερη και πιο επώδυνη εκπαιδευτική εμπειρία χιλιάδων νέων ανθρώπων στη χώρα μας

Πολλοί δεν θα καταδεχτούν να το θεωρήσουν καν ως είδηση, αλλά και όσοι το θεωρήσουν ας μη μιλήσουν για είδηση «που έσκασε σαν βόμβα», γιατί πρόκειται μάλλον για το χρονικό μιας προαναγγελθείσης «μεταρρυθμιστικής» κίνησης.

«Εδώ και έναν χρόνο συζητάμε μια πρόταση και όπως είπαμε, όταν είχαμε δημοσιοποιήσει την πρόταση, θα συζητήσουμε αυτή την πρόταση, θα δούμε πού θα καταλήξουμε και θα καταθέσουμε μια νέα πρόταση με βάση και τις συζητήσεις που έχουν γίνει στο μεταξύ. Η πρόταση που σας καταθέτουμε τώρα διαμορφώθηκε με βάση τη φιλοσοφία της πρότασης του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής».