Δημοκρατία

Η παράσταση «Βάκχες» του Ευριπίδη, μια ενδελεχής, καλειδοσκοπική σκηνοθετική ανάγνωση, του Γιάβορ Γκάρντεφ

Γιατί η πολιτική συζήτηση επιστρέφει στον αρχαίο φιλόσοφο - Η σημασία των «πολιτειακών συναισθημάτων» και η αρετή ως προσωπική άνθιση με πολιτικές προεκτάσεις

Οπουδήποτε αλλού στη δημοκρατική Ευρώπη μια κυβερνητική κρίση έχει την ισχύ μιας κροτίδας ή την αβαρία μιας χαλασμένης βρύσης. Οχι εδώ.

Οι δύο συλλήψεις και η έκδοση εντάλματος σε βάρος ενός ακόμη προσώπου αποτελούν, συνεπώς, εξέλιξη με ιδιαίτερη θεσμική σημασία και ανοίγουν τον δρόμο της δικαστικής κρίσης

Οκτώ διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστήμονες και στοχαστές συζήτησαν στους Τέταρτους Δελφικούς Διαλόγους τις τεχνολογίες, τις πολιτικές αποφάσεις και τα ηθικά διλήμματα που θα διαμορφώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Η δημοκρατία δεν χρειάζεται κοινωνίες χωρίς συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις είναι η ουσία της πολιτικής. Χρειάζεται όμως συγκρούσεις που οργανώνονται γύρω από πραγματικά πολιτικά διλήμματα και όχι γύρω από την ηθική απαξίωση του αντιπάλου.

Η διαφθορά πρέπει να αποκαλύπτεται χωρίς εκπτώσεις και όποιος έχει στοιχεία, οφείλει να τα καταθέτει στη Δικαιοσύνη. Όχι να τα χρησιμοποιεί ως πολιτικό πυροτέχνημα.

Ο Κας Σάνστιν εξηγεί τις γνωστικές προκαταλήψεις που οδηγούν σε πόλωση την αμερικανική δημοκρατία. Εξηγεί τι είναι η "ευρετική της διαθεσιμότητας", μια γνωστική πλάνη, στην οποία βασίζεται ο τραμπισμός, και μας καλεί να βγούμε από τους θαλάμους ηχούς του διαδικτύου.

Τι ακριβώς μπορούμε να κάνουμε με κάποιον που ισχυρίζεται ότι δύο και δύο κάνουν πέντε, ή με τον ήλιο να λάμπει επιμένει ότι είναι νύχτα;

Το πραγματικό ερώτημα για την Ελλάδα σήμερα δεν είναι μόνο αν οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν τυπικά, αλλά αν εξακολουθούν να παράγουν λογοδοσία, εμπιστοσύνη και την αίσθηση ότι οι πολίτες μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά τις συλλογικές αποφάσεις

Ογδόντα ακριβώς χρόνια μετά το δημοψήφισμα που έστειλε τον Οίκο της Σαβοΐας στην εξορία, η ιστορία της τελευταίας βασιλικής οικογένειας της Ιταλίας θυμίζει περισσότερο true-crime ντοκιμαντέρ του Netflix παρά βασιλικό παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος.

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος αναλύει την αξία και την ουσία του καταστατικού χάρτη της πολιτείας σε ένα χρηστικό έργο για όλους.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα

Αντίθετα από τη δημοκρατία που είναι συμπεριληπτική μέχρι του σημείου να κινδυνεύει, το Κέντρο και οι παρυφές του δεν τους χωρούν όλους

Η ποιότητα του σημερινού πολιτικού προσωπικού υποσκάπτει την ποιότητα της δημοκρατίας. Συνιστά υπαρξιακή απειλή για το μέλλον της χώρας. Η κοινωνία, μπροστά από τα κόμματα, απαιτεί αλλαγή του πολιτικού συστήματος

Ο συνταγματικός λαϊκισμός και η συγκυριακή προσέγγιση θα αδικήσουν και την προσπάθεια και τη δημοκρατία.

Στις ασταθείς και επισφαλείς συνθήκες για την ανώτατη εκπαίδευση χρειάζονται συντονισμένες προσπάθειες για να προστατευθούν η ακαδημαϊκή ελευθερία και οι δημοκρατικές λειτουργίες.

Δεν υπάρχουν πράξεις βίας που να αποκτούν διαφορετική νομική μεταχείριση επειδή επικαλούνται πολιτικό σκοπό. Η δημοκρατία δεν έχει να φοβηθεί την αυστηρότητα του νόμου. Εχει να φοβηθεί την ασάφεια

Σε ένα τέτοιο πολιτικό κλίμα όπου ακόμη και η Δικαιοσύνη αμφισβητείται στο πλαίσιο μιας δυσώδους κομματικής αντιδικίας, τι Σύνταγμα να φτιάξουμε;

Η ανακατανομή των κομματικών συσχετισμών που φέρνουν τα νέα κόμματα, δεν φαίνεται να ανατρέπουν την ζοφερή και αδιέξοδη πραγματικότητα.