Δημοκρατία

Τι ακριβώς μπορούμε να κάνουμε με κάποιον που ισχυρίζεται ότι δύο και δύο κάνουν πέντε, ή με τον ήλιο να λάμπει επιμένει ότι είναι νύχτα;

Το πραγματικό ερώτημα για την Ελλάδα σήμερα δεν είναι μόνο αν οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν τυπικά, αλλά αν εξακολουθούν να παράγουν λογοδοσία, εμπιστοσύνη και την αίσθηση ότι οι πολίτες μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά τις συλλογικές αποφάσεις

Ογδόντα ακριβώς χρόνια μετά το δημοψήφισμα που έστειλε τον Οίκο της Σαβοΐας στην εξορία, η ιστορία της τελευταίας βασιλικής οικογένειας της Ιταλίας θυμίζει περισσότερο true-crime ντοκιμαντέρ του Netflix παρά βασιλικό παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος.

Ο Σπύρος Βλαχόπουλος αναλύει την αξία και την ουσία του καταστατικού χάρτη της πολιτείας σε ένα χρηστικό έργο για όλους.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα

Αντίθετα από τη δημοκρατία που είναι συμπεριληπτική μέχρι του σημείου να κινδυνεύει, το Κέντρο και οι παρυφές του δεν τους χωρούν όλους

Η ποιότητα του σημερινού πολιτικού προσωπικού υποσκάπτει την ποιότητα της δημοκρατίας. Συνιστά υπαρξιακή απειλή για το μέλλον της χώρας. Η κοινωνία, μπροστά από τα κόμματα, απαιτεί αλλαγή του πολιτικού συστήματος

Ο συνταγματικός λαϊκισμός και η συγκυριακή προσέγγιση θα αδικήσουν και την προσπάθεια και τη δημοκρατία.

Στις ασταθείς και επισφαλείς συνθήκες για την ανώτατη εκπαίδευση χρειάζονται συντονισμένες προσπάθειες για να προστατευθούν η ακαδημαϊκή ελευθερία και οι δημοκρατικές λειτουργίες.

Δεν υπάρχουν πράξεις βίας που να αποκτούν διαφορετική νομική μεταχείριση επειδή επικαλούνται πολιτικό σκοπό. Η δημοκρατία δεν έχει να φοβηθεί την αυστηρότητα του νόμου. Εχει να φοβηθεί την ασάφεια

Σε ένα τέτοιο πολιτικό κλίμα όπου ακόμη και η Δικαιοσύνη αμφισβητείται στο πλαίσιο μιας δυσώδους κομματικής αντιδικίας, τι Σύνταγμα να φτιάξουμε;

Η ανακατανομή των κομματικών συσχετισμών που φέρνουν τα νέα κόμματα, δεν φαίνεται να ανατρέπουν την ζοφερή και αδιέξοδη πραγματικότητα.

Όταν η περαιτέρω ποινική διερεύνηση μιας υπόθεσης που αγγίζει τον σκληρό πυρήνα της εθνικής ασφάλειας και του απορρήτου των επικοινωνιών παρέλκει, η κρίση των θεσμών όχι μόνο παραμένει ενεργή, αλλά ευλόγως διογκώνεται

Αν είναι να αποφασίζει ο καθένας, την ανανέωση της θητείας του εαυτού του, να το εφαρμόσουμε κι αλλού. Να αποφασίσει ο Τασούλας την παραμονή του στην Προεδρία, μέχρι να βαρεθεί, το ίδιο και όσοι θητεύουν σε κάθε λογής όργανα ή θεσμούς

Οι σύγχρονες Δημοκρατίες δεν ανατρέπονται με στρατιωτικά πραξικοπήματα . Καταστρέφονται εκ των έσω με τη διάβρωση των θεσμών!

Η δημοκρατία δεν αποτελεί ένα κεκτημένο που διαφυλάσσεται στον αυτόματο πιλότο, αλλά μια εύθραυστη κατάκτηση που απαιτεί καθημερινή εγρήγορση

Μπορεί λοιπόν ο Ορμπαν να ηττήθηκε. Αλλά όσα συγκρότησαν και υποβοήθησαν το ρεύμα που εκπροσωπεί παραμένουν παρόντα στην Ουγγαρία και αλλού.

Σε ένα υπερσυγκεντρωτικό σύστημα, τα αντίβαρα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος δημοκρατίας.

Υπάρχει άραγε τέτοια μεγάλη πληθώρα διαφορετικών προτάσεων για τα βασικά ζητήματα της χώρας και της κοινωνίας, ώστε να υπάρχουν τόσα πολλά κόμματα για να τις αντιπροσωπεύσουν ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Ο αλγόριθμος μας μοιάζει. Υπερβολικά. Και ίσως γι’ αυτό έχει πάψει να μας τρομάζει.