Εντυπωσιάστηκα όταν διάβασα ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) ζήτησε από την Ελλάδα να αιτιολογήσει τις «ορθόδοξες εικόνες» που υπάρχουν στα δικαστήρια.
Να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν νομίζω ότι είμαι ιδιαίτερα θρήσκος.
Εντυπωσιάστηκα όμως, όχι μόνο που δεν είχα προσέξει τις εικόνες, αλλά κι επειδή δεν κατάλαβα ποιον μπορεί να ενοχλούν ή ποιο ανθρώπινο δικαίωμα προσβάλλουν, από εκείνα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του δικαστηρίου.
Όποιος δε θέλει να τις βλέπει, μπορεί να μην τις κοιτάει. Κι ασφαλώς να μην προσεύχεται σε αυτές.
Υποθέτω λοιπόν, πως η Ελλάδα θα μπορούσε να απαντήσει στο αξιότιμο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι έχουμε «ορθόδοξες εικόνες» στα δικαστήρια, «επειδή έτσι μας γουστάρει».
Ότι η παρουσία τους δεν παραβιάζει κανένα «δικαίωμα σε δίκαιη δίκη».
Κι ότι, αν τις κατεβάσουμε, θα βάλουμε στη θέση τους πόστερ της Μαντόνα ή του Παναθηναϊκού.
Κατά τα άλλα, το αξιότιμο δικαστήριο θα ήταν χρήσιμο να ασχοληθεί με σοβαρότερα ζητήματα της αρμοδιότητάς του. Εδώ έψαχνε πριν από κάποια χρόνια τη «μικρή Μαρία» του Έβρου, με τις «ορθόδοξες εικόνες των δικαστηρίων» θα κωλώσει;
Αλλά επειδή είμαστε μια χώρα ευγενική, που σέβεται τα ενδιαφέροντα και τις ευαισθησίες του κάθε αξιότιμου μέλους του αξιότιμου δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα απαντήσουμε υποθέτω, στις 19 Φεβρουαρίου, με κάποιο νομικό κείμενο.
Καμία αντίρρηση. Κάτι πρέπει να κάνουν και οι νομικοί. Κλέφτες θα γίνουν;
Και ασφαλώς μετά, θα οργανώσουμε μια «ημερίδα Βενιζέλου», να το συζητήσουμε. Τη Δευτέρα άλλωστε, είχαμε συνάθροιση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, με την ενδιαφέρουσα πρωτοτυπία ότι την αποτελούσαν μόνο… συνταγματολόγοι!
Προφανώς, οι άνθρωποι γνωρίζουν το αντικείμενο καλύτερα.
Αλλά είχα την (ενδεχομένως λανθασμένη) εντύπωση ότι το Σύνταγμα αφορά τη δημοκρατική πολιτεία και τους πολίτες της στο σύνολό τους. Δεν είναι δηλαδή μια επαγγελματική υπόθεση συνταγματολόγων!
Παρ’ όλο που σε τέτοιες περιπτώσεις, το μυαλό μου πάει στον αείμνηστο Κλεμανσό, όταν έλεγε ότι «ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, για να τον αφήσουμε στους στρατηγούς».
Το Σύνταγμα, άραγε, είναι λιγότερο σοβαρή υπόθεση, για να την αφήσουμε στους συνταγματολόγους;
Ασφαλώς, η κουβέντα είναι κι αυτή μέρος μιας ακατάσχετης «θεσμολογίας» και μιας δημοκρατικής φιγούρας, που χαρακτηρίζουν τη δημοκρατία μας. Από τις «ορθόδοξες εικόνες» έως το Σύνταγμα.
Για να θυμηθώ κι έναν άλλο γάλλο πολιτικό, τον Φρανσουά Μιτεράν, «δημοκρατία είναι επίσης το θεσμικό δικαίωμα να λέει κανείς ανοησίες».
Ας καθησυχάσω λοιπόν τον αείμνηστο.
Η δημοκρατική Ελλάδα τιμά απολύτως τα θεσμικά δικαιώματά της. Έστω με μια δόση παραπάνω φλυαρίας.
