Παραδοχές ιδεολογικού Τύπου αλλά και την πρώτη επίσημη επιβεβαίωση ότι οι έλεγεχοι κεφαλαίου δεν επιβλήθηκαν από τους δανειστές, αλλά ήταν επιβεβλημένοι εκ των συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί, περιλαμβάνει το σχέδιο κυβερνητικού προγράμματος που δημοσιοποίησε την Τρίτη ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εισαγωγικές παρατηρήσεις αναφέρεται μεταξύ των άλλων:

«Σε ότι αφορά συγκεκριμένα τη διαπραγμάτευση, παρά τις ολιγωρίες και τις πιθανές τακτικές αστοχίες, κάναμε όλα όσα ήταν δυνατά για να ανταπεξέλθουμε στην χρηματοπιστωτική ασφυξία (καθυστέρηση πληρωμών στο ΔΝΤ, άρνηση να παρατείνουμε την προηγούμενη δανειακή σύμβαση, επιβεβλημένους ελέγχους κεφαλαίων ώστε να προστατέψουμε το τραπεζικό σύστημα από το χρηματοδοτικό εκβιασμό της ΕΚΤ) αλλά και όλα όσα ήταν επιβεβλημένα για να στείλουμε το πολιτικό μήνυμα στην Ευρώπη ότι το πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης έχει αποτύχει και δεν έχει τη λαϊκή στήριξη».

Στο ίδιο κείμενο τονίζεται ότι στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο σοσιαλισμός και πως η υπογραφή της συμφωνίας και το διάστημα υλοποίησής της είναι απλώς ένα ενδιάμεσο στάδιο. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται: «Διότι είναι άλλο πράγμα να αποδέχεται κανείς τον νεοφιλελευθερισμό ως στρατηγικό ορίζοντα, ως τον μοναδικό δρόμο προς την κοινωνική ευημερία, και άλλο πράγμα να αναγνωρίζει ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, με δεδομένους πολιτικούς συσχετισμούς οφείλει να κάνει έναν τακτικό και πρόσκαιρο συμβιβασμό ώστε να είναι σε θέση να συνεχίζει να αγωνίζεται με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό, διατηρώντας ζωντανή τη δυνατότητα κατίσχυσης».

Με όρους δε που αντικατοπτρίζουν ιδεολογικές αναζητήσεις προηγούμενων δεκαετιών και αιώνων, υπογραμμίζεται:

«Ποϋποθέτει αυτός ο δρόμος και μια διαρκή και οργανική σχέση με τα κινήματα των υποτελών τάξεων, στενή επαφή με τις θεωρητικές επεξεργασίες των διανοούμενων της Αριστεράς αλλά και ένα κόμμα οργανωμένο, μαζικό, ανοιχτό στον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας. Αυτό το κόμμα πρέπει να βοηθήσουμε να οικοδομηθεί αν θέλουμε να έχουμε πιθανότητες επιτυχίας στον μακρύ και δύσκολο ταξικό πολιτικό αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας.

Γιατί ο δρόμος για την κοινωνική χειραφέτηση και ιδιαίτερα μέσα σε συνθήκες κρίσης δεν είναι εύκολος και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να είναι σύντομος. Έχει επιταχύνσεις και πισωγυρίσματα, έχει στροφές, επιστροφές και αδιέξοδα, δεν είναι γραμμικός αλλά διχαλωτός και ανώμαλος. Αυτόν τον δρόμο ακριβώς πρέπει να τον ανοίξουμε βασισμένοι στις εμπειρίες του εργατικού και αριστερού κινήματος του 19ου, του 20ου και του 21ου αιώνα αλλά και στις δικές μας εμπειρίες».