«Σύμφωνα με τα λίγα στοιχεία που διέρρευσαν στον Τύπο για την ολιγοήμερη διαμονή της Λιζ Τέιλορ στην Αθήνα κάπου μέσα στη δεκαετία του ’80 σε κεντρικό ξενοδοχείο, τράφηκε αποκλειστικά με δύο μερίδες τζατζίκι».
Είτε το επιδιώκει είτε όχι, κάθε χώρα δημιουργεί ένα προφίλ μέσα από το οποίο τη γνωρίζει και την αναγνωρίζει ο έξω κόσμος. Ενα κολάζ εικόνων, χρωμάτων, γεύσεων, συνειρμών δημιουργεί τη γενικότερη εντύπωση που μεταφέρουν οι «άλλοι» για «εμάς». Το προφίλ αυτό χτίζεται μέσα από διάφορους μηχανισμούς (μάρκετινγκ, διαφήμιση, δημόσιες σχέσεις), η λειτουργία των οποίων εξαρτάται ανά πάσα στιγμή από ποικίλους παράγοντες (οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς).
Προτού ανακαλυφθεί η διαφήμιση, η Ελλάδα ήταν γνωστή στο εξωτερικό κυρίως χάρη στο ένδοξο παρελθόν της: όλοι ήθελαν και θέλουν να δουν από κοντά, αν μη τι άλλο, την Ακρόπολη. Οταν ο ΕΟΤ άρχισε τις καμπάνιες του με σκοπό την προσέλκυση τουριστών, έδωσε περισσότερη έμφαση σε κάποια άλλα ατού της χώρας μας: τον ήλιο, τη θάλασσα και το… σεξ. Η δεκαετία του ’70 είναι η εποχή που δημιουργήθηκαν τα ισχυρότερα στερεότυπα αναφορικά με την εικόνα της Ελλάδας: απέραντες αμμουδιές, καλλίγραμμες κοπέλες με μπικίνι και κάποια «ρομαντικά» κιονόκρανα στόλιζαν ανελλιπώς τις αφίσες του ΕΟΤ.
Ορδές τουριστών αυτόματα προσελκύστηκαν από αυτό το κάλεσμα ερωτικής ανεμελιάς. Το αποτέλεσμα που είχε στην αισθητική της χώρας ήταν άμεσο: ένα μείγμα νεολογισμών, αρχιτεκτονικών «αυτοσχεδιασμών», ελαφράς μουσικής και πλούσιας σε τεχνικολόρ κινηματογραφίας ήρθε να καλύψει τις αισθητικές και όχι μόνον ανάγκες αυτής της σχετικά αφελούς εποχής.
Η αισθητική αυτή και τα μηνύματά της προκάλεσαν το ενδιαφέρον δύο νέων ελλήνων καλλιτεχνών, αποφοίτων της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, της Εύας Βρετζάκη και του Πόκα Γιο (Πολύδωρος Καρυοφύλλης). Το έργο τους με τίτλο «Southern Discomfort» θα εκτίθεται ως τις 21 Ιουνίου στην γκαλερί Piano Nobile, στη Γενεύη. Το έργο αυτό αποτελεί μια προσπάθεια παρωδίας των στερεοτύπων που «χτίστηκαν» κατά τη δεκαετία του ’70 και που, σε μεγάλο βαθμό, αντιπροσωπεύουν ακόμη την Ελλάδα στο εξωτερικό.
Το «Southern Discomfort» είναι μια σύνθεση με τρία μέρη, τα οποία ο θεατής βλέπει ταυτόχρονα. Κατ’ αρχήν γίνεται προβολή ενός δεκάλεπτου φιλμ με μονταρισμένες σκηνές από «καλλιτεχνικές» πορνό ταινίες του ’70 (που οι καλλιτέχνες «ξετρύπωσαν» στο Μοναστηράκι). Στο κέντρο της οθόνης περιστρέφεται μια κίτρινη λαμπερή σφαίρα που φέρει το σλόγκαν «Sea, Sun, Sex». Μπροστά από την επιφάνεια όπου γίνεται η προβολή υπάρχει μια μικρή τετράγωνη εμπριμέ πλατφόρμα με λαμπάκια που αναβοσβήνουν και παραπέμπουν στις ντισκοτέκ της δεκαετίας του ’70, όπως τις απαθανάτισε ο Δαλιανίδης στις ταινίες του. Τέλος, υπάρχει μια ημισφαιρική λάμπα που διακηρύσσει την αμείωτη γοητεία ενός αθάνατου ελληνικού προϊόντος: tzatziki forever!
