«Δεν με ενδιαφέρει το θέατρο!»
«Εχω την αίσθηση ότι η πορεία προς το 2000 χαρακτηρίζεται από τους χαμηλούς τόνους. Τα πράγματα “αδειάζουν”, “αποσύρονται”, για να “ξαναγεμίσουν” με το γύρισμα της νέας σελίδας. Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν κινείται και η νέα δουλειά μου. Είναι ένα ψάξιμο πάνω στο άδειο. Εχω βάλει στοίχημα να φθάσω στο κουκούτσι κάτω από τα αλλεπάλληλα περιβλήματα και τις επικαλύψεις. Αλλωστε αυτό που φιλοδοξώ ως ηθοποιός είναι, με τα μέσα που διαθέτω, να ερευνώ ό,τι με απασχολεί ως άνθρωπο, να μιλώ για ό,τι αγγίζει την εποχή μου. Αλλιώς το θέατρο δεν με ενδιαφέρει!».
Με αυτές τις φράσεις η Ολια Λαζαρίδου δίνει το στίγμα της νέας θεατρικής δουλειάς της. Λίγο μετά την πρωταγωνιστική εμφάνισή της στον «Κλήρο του μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ, που παρουσιάστηκε στην αρχή της σεζόν στη σκηνή του «Ιλίσια», η γνωστή ηθοποιός επανακάμπτει αμέσως μετά το Πάσχα στο Από Μηχανής Θέατρο με ένα έργο πολύ διαφορετικό. «Το Φιλιατρό του Πηγαδιού» μια απόπειρα προσέγγισης του «ιερού θεάτρου», όπως εξηγεί η ίδια είναι ένα ποιητικό δράμα του κλασικού ιαπωνικού θεάτρου Νο που γράφτηκε γύρω στο 1400 από τον περίφημο δραματουργό Ζεάμι και αντλεί το θέμα του από την παλαιότερη αυτοκρατορική ποιητική ανθολογία.
Ενας καλόγερος προσκυνητής επισκέπτεται τα ερείπια του παλιού ναού στον τάφο του πρίγκιπα ποιητή Ναριχίρα. Μια γυναίκα φροντίζει τον τάφο δίπλα στο πηγάδι. Ο καλόγερος της μιλάει και αυτή αποκαλύπτεται. Είναι μια οπτασία, το φάντασμα της γυναίκας του πρίγκιπα, η οποία, υποδουλωμένη στο πάθος του έρωτά της, τριγυρνά μέσα στις σκιές. Τέλος, «το όνειρο συντρίβεται και η μέρα χαράζει», ο καλόγερος ξυπνά, ενώ οι κόσμοι χωρίζουν στο φως της ημέρας…
Η παράσταση, στημένη «στο πνεύμα και όχι στο γράμμα του Νο», παρουσιάζεται με την Ολια Λαζαρίδου στον ρόλο της γυναίκας-οπτασίας, τον Αργύρη Μπακιρτζή στον ρόλο του καλόγερου και «μια σειρά συνεργατών ειδικά επιλεγμένων για κάτι τόσο ιδιαίτερο» και προγραμματίζεται να διαρκέσει ένα μόλις μήνα. Αναγνωρίσιμη είναι εξάλλου η προτίμηση της γνωστής ηθοποιού τα τελευταία χρόνια κυρίως προς τις περιορισμένης διάρκειας παραστάσεις.
«Προσωπικά δεν φιλοδοξώ να σφραγίσω ανεξίτηλα τη σεζόν ούτε θεωρώ ότι κάθε φορά καταθέτω κάποια βαρύγδουπη καλλιτεχνική πρόταση μέσα από τα πράγματα που επιλέγω να κάνω» σχολιάζει η ίδια με χιούμορ. «Δεν τα έχω έτσι στο μυαλό μου τα πράγματα, δεν μου αρέσει να επιβάλλω την παρουσία μου με οποιονδήποτε τρόπο. Ενα “γεια” λέω κάθε φορά. “Εδώ είμαι και εφέτος, αυτά με απασχολούν, ελάτε να τα μοιραστούμε, και του χρόνου εδώ είμαστε πάλι”. Θέλω να προσεγγίζω με ελευθερία τη δουλειά μου, να αφήνω χώρο στον εαυτό μου και στους άλλους». Είναι λοιπόν αντικαλλιτεχνική η κλασική θεατρική σεζόν των οκτώ μηνών; «Αν κάποιος τα καταφέρνει να είναι αληθινός για όλο αυτό το διάστημα, αν μπορεί να διατηρεί τις υγιείς ανασφάλειες του πρώτου μήνα, τότε μπράβο του» απαντά η Ολια Λαζαρίδου. «Εγώ πάντως δεν το μπορώ κάτι τέτοιο. Μετά τον τρίτο μήνα νιώθω ότι μπαίνει μέσα μου το σαράκι της επανάληψης και μου αφαιρεί τη ζωή, με κάνει να εκπίπτω στην υπαλληλική ρουτίνα. Γι’ αυτό σταματώ».
Πόσο εύκολο είναι ωστόσο να αποφασίσει κανείς το κατέβασμα μιας παράστασης με πλατεία ασφυκτικά γεμάτη, όπως συνέβη με τις πρόσφατες δουλειές της ηθοποιού; «Μα έτσι το τιμάς το έργο, αποδεικνύεις πως το κίνητρό σου δεν είναι το ταμείο και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος το εισπράττει και το σέβεται» αντιτείνει η ίδια. «Αν η ερώτηση αναφέρεται σε αυτό καθαυτό το γεγονός της όποιας επιτυχίας, πάντως, πιστεύω ότι κανένας μας δεν είναι ούτε τόσο μοναδικός ούτε τόσο πρωτότυπος. Απλώς, όταν κάποιος είναι έντιμος και προσπαθεί να εκφράσει τις προσωπικές του ανάγκες, τότε σίγουρα θα βρει “συνενόχους” να τον στηρίξουν και να τον πλαισιώσουν. Εγώ πιστεύω πολύ στην έννοια της “σιωπηλής συνενοχής” ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους. Νομίζω ότι η πόλη μας διαθέτει ένα μυστικό ποιητικό πρόσωπο που, όσο και αν δεν φαίνεται στις καθημερινές αγχώδεις αντιδράσεις μας, ωστόσο υπάρχει και κάποιες στιγμές βγαίνει στην επιφάνεια. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που με κάνει να την αντέχω και να την αγαπώ. Είμαι σίγουρη πάντως ότι και ύστερα από μια παταγώδη αποτυχία πάλι θα “επιβίωνα”. Οχι ότι δεν θα με στενοχωρούσε βέβαια…».
Πέρα από όλα τα άλλα, όμως, ύστερα από 22 χρόνια στο θέατρο και με έντονο το στοιχείο της περιπλάνησης τόσο σε ρόλους και σε έργα όσο και σε χώρους, πόσο στ’ αλήθεια θα επιθυμούσε η Ολια Λαζαρίδου να ορίζει περισσότερο την τύχη της επαγγελματικά; Πόσο θα ήθελε μια δική της θεατρική στέγη; «Θεωρητικά θα την ήθελα, είμαι όμως πολύ κακή σε θέματα διεκπεραίωσης και πιστεύω πως αυτό κυριολεκτικά θα με στράγγιζε. Δόξα τω Θεώ, πάντα βρίσκω τη γωνιά μου και ανθρώπους που τους ενδιαφέρουν αυτά που θέλω να πω και να κάνω. Πώς θα τα προσδιόριζα; Παραστάσεις που τις προσεγγίζεις με αίσθημα, όχι με συναίσθημα. Δεν θέλω να έρχεται ο άλλος σε μια δική μου δουλειά και να λέει: “Τι ωραία παράσταση! Τι όμορφα που παίζουν οι ηθοποιοί!”. Αυτό που επιθυμώ είναι να έρθει και να πει βγαίνοντας: “Μωρέ, τι σου είναι ο άνθρωπος!”».
Η ημερομηνία πρεμιέρας του έργου «Το Φιλιατρό του Πηγαδιού», με την Ολια Λαζαρίδου και τον Αργύρη Μπακιρτζή, τοποθετείται ανάμεσα στις 17 και στις 22 Απριλίου στο Από Μηχανής Θέατρο (Ακαδήμου 13). Η σκηνοθεσία είναι του Βίκου Ναχμία, η μουσική του Κωνσταντίνου Β. και τα σκηνικά του Νίκου Αλεξίου. Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν μόνο ένα μήνα.
