Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η εκάστοτε κυβέρνηση διαθέτει κατά κανόνα το πλεονέκτημα να σκηνοθετεί την πραγματικότητα προς όφελός της, σε σύγκριση με την αντιπολίτευση, που ακολουθεί συνήθως αυτή την κατασκευή.
Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση διακρίνεται σε αυτό. Δρώντας κατά προτεραιότητα ως προπαγανδιστικός μηχανισμός και ακολούθως ως πολιτικό σχήμα, χρωμάτισε τις εντυπώσεις και πέτυχε, με μεθόδους που έχουν επαρκώς συζητηθεί, τον έλεγχο στο μέτωπο της καθημερινής παράστασης.
Εκλογές εν όψει και παρατηρεί κανείς τον κυβερνητικό μηχανισμό σε εντατική προπαρασκευή μιας τριπλής σκηνοθεσίας. Σε αλληλοσυμπληρούμενες εκδοχές του εκλογικού πλέον εαυτού της θα επιχειρήσει να αναδείξει την τριπλή πρόσοψη που βρίσκεται στις λέξεις αυτοδυναμία, σταθερότητα, σεμνότητα.
Είναι λογική φυσικά η επιλογή της αυτοδυναμίας. Αναγκαστική, αφού κάθε άλλη κατεύθυνση θα ήταν μια αποδοχή του τέλους, που με τη σειρά της θα πολλαπλασίαζε τη φθορά και θα άφηνε ελεύθερη τη δημόσια αμφισβήτηση και κριτική. Θα ήταν και παράδοξο η ως τώρα κυβερνητική αυταρέσκεια να αμφισβητήσει την υπόστασή της, ασπαζόμενη αμφιβολίες και αποκλίνουσες αντιλήψεις. Αυτό που η σκηνοθεσία δεν αντέχει, δεν παύει και να υπάρχει.
Η αυτοδυναμία είναι ένας μη ρεαλιστικός στόχος. Η δυσάρεστη υπόμνηση των ευρωεκλογών όχι μόνο ενοχλεί αλλά και διαλύει η πραγματικότητά της το σχέδιο της αυτοδυναμίας στην ίδια τη σύλληψή του. Αλλά χωρίς αυτή την εκδοχή των πραγμάτων τίποτε δεν μπορεί άλλο να νοηθεί ως κυβερνητικό δρομολόγιο μιας ακόμη τετραετίας. Η αυτοδυναμία είναι η κεντρική σκηνοθετική ιδέα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Κάθε τι που φωτίζει την πραγματικότητα και συντελεί στη συνειδητοποίηση αποκαλύπτει τα κενά της σκηνοθεσίας και το ανέφικτο του στόχου.
Αν η αυτοδυναμία ήταν νοητή, θα έχανε την αξία της η επίκληση της σταθερότητας. Σκηνοθεσία χωρίς κίνδυνο και απειλή θα έχανε κάτι από την έμπνευσή της. Ετσι το αντίθετο της σταθερότητας, η ακυβερνησία, η αστάθεια και όλες οι σχετικές συμφορές μπαίνουν σε τάξη στον καθημερινό κυβερνητικό λόγο σε τόση κουραστική επανάληψη που κάθε πραγματικός σκηνοθέτης θα απέστρεφε το βλέμμα του. Η τέχνη δεν έχει και σπουδαία θέση στους τόπους της εξουσίας, έτσι αυτό που προέχει είναι το αποτέλεσμα. Στο υπόβαθρο πρόκειται για την ανακίνηση του φόβου, με την αναμονή προσαρμογής και υπακοής στην ανάγκη να συνοδεύει τη δράση των κυβερνητικών, που υποψιάζονται, αλλά δεν ομολογούν, το τέλος του χρόνου.
Η παρέλευση αυτού του χρόνου και η κόπωση που πρόσθεσε στο κοινωνικό σώμα ο τρόπος άσκησης της εξουσίας – τρόπος αυτάρεσκος και αλαζονικός – καθιστά αναγκαία μια προσθήκη στη σκηνοθετική κατασκευή. Σεμνότητα. Για σεμνότητα στον δρόμο προς την εκλογική μάχη έκανε λόγο κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος σε πρόσφατη τηλεοπτική του τοποθέτηση. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ωρίμανση, ακόμη και ποιοτική μεταβολή, που επέρχεται με σωτήριο τρόπο από την άσκηση της εξουσίας και την οδυνηρή εμπειρία της, περίπου σαν αναγέννηση, σαν συνείδηση που φωτίστηκε. Πρόκειται απλώς για το αναγκαίο, πέρα από κάθε ηθικό ενδοιασμό, χρήσιμο συμπλήρωμα στη σκηνοθετική σύλληψη που θα συνοδεύσει το κυβερνών κόμμα ως την εκλογική αναμέτρηση.
Κατά τα άλλα, στο μη εύκολα ανιχνεύσιμο από τον ανυποψίαστο αυτό κατασκευασμένο περιβάλλον, η τρέχουσα καθημερινή πραγματικότητα κυλάει στην αυθόρμητη ροή της και ο καθένας καλείται ως ατομική συνείδηση να σηκώσει το βάρος της υπεράσπισης του εαυτού του και μαζί έτσι και του άλλου.
Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.
