Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η συνταγματική αναθεώρηση που εξαγγέλθηκε από τον Πρωθυπουργό, ως μια κίνηση εκσυγχρονισμού του πολιτικού μας συστήματος και ενίσχυσης των θεσμών αλλά και επίλυσης σοβαρών θεμάτων που ταλανίζουν χρόνια την πολιτική ζωή και απασχολούν τους πολίτες, όπως ο νόμος για την ευθύνη των υπουργών, φαίνεται πως τελικά δεν περπατάει.
Το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της εξελισσόμενης διαδικασίας συζήτησης στη Βουλή για την προετοιμασία των συνταγματικών διατάξεων, που πρόκειται να αναθεωρηθούν, κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν συναινεί σε τίποτα, είναι δηλωτικό μιας κατάληξης της συνταγματικής αναθεώρησης που προκαλεί έντονους προβληματισμούς για το επίπεδο της ωριμότητας που διέπει τους πολιτικούς μας σχηματισμούς.
Ετσι όπως πάνε τα πράγματα, κανένα άρθρο από εκείνα που είναι στο τραπέζι της αναθεώρησης, ούτε καν το πολυσυζητημένο 86 για την ευθύνη των υπουργών, δεν φαίνεται να συγκεντρώνει πολιτική συναίνεση, να εξασφαλιστεί δηλαδή η πλειοψηφία εκείνη των 180 ψήφων που θα σηματοδοτήσει ότι η επόμενη Βουλή έστω και με 151 ψήφους θα προχωρήσει στην αλλαγή του εν λόγω άρθρου.
Ακόμα και το άρθρο 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, θέμα πολύ σοβαρό, όχι μόνον από θεσμικής αλλά και οικονομικής πλευράς, που έχει λυθεί από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ανήκει και αυτό σε εκείνα που δεν έχει επιτευχθεί πολιτική συναίνεση, παρά τη συμφωνία που έχει εκφράσει το ΠαΣοΚ για την αλλαγή του.
Από την αντιπολίτευση, κυρίως την αξιωματική, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν συναινεί διότι δεν εμπιστεύονται τη Νέα Δημοκρατία για το περιεχόμενο της αναθεώρησης που θα δοθεί στην επόμενη Βουλή, επικαλούμενοι παραδείγματα από την προηγούμενη αναθεώρηση, ενώ από την κυβέρνηση η έλλειψη παροχής συναίνεσης από τα κόμματα της αντιπολίτευσης – κυρίως από την αξιωματική αντιπολίτευση – επικρίνεται με σφοδρότητα ως ένδειξη στείρας αντιπαράθεσης που φθάνει να τορπιλίζει μια κορυφαία πολιτειακή διαδικασία.
Επίσης, από πολλούς προβάλλεται το επιχείρημα πως η κυβέρνηση έφερε την αναθεώρηση του Συντάγματος στο πολιτικό προσκήνιο σε μια περίοδο όπου δεν υπήρχε το κατάλληλο κλίμα για πολιτικές συναινέσεις και μάλιστα σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που διακρίνεται από έντονη πολιτική οξύτητα.
Οπως κι αν έχουν τα πράγματα, η πραγματικότητα για την εξελισσόμενη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης είναι δηλωτική ορισμένων πολύ σοβαρών εκδοχών της πολιτικής μας σήμερα. Η έλλειψη συναινέσεων και η μικροπολιτική αποτίμηση της κάθε κίνησης, έστω κι αν πρόκειται για θεσμικά θέματα εξαιρετικής πολιτικής βαρύτητας, όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος, σηματοδοτούν ένα επίπεδο πολιτικής δράσης και πολιτικού διαλόγου που κινείται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Από την άλλη, η έλλειψη εμπιστοσύνης για την επόμενη ημέρα της αναθεώρησης, αν σήμερα δοθεί η πολιτική συναίνεση, επίσης είναι πρόβλημα, καθώς πολιτικοί σχηματισμοί δυσπιστούν είτε πραγματικά είτε προσχηματικά για μια τόσο κορυφαία διαδικασία.
Πάντως, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η κυβέρνηση, θα ήταν ίσως χρήσιμο ή τώρα ή αργότερα να κλείσει το κεφάλαιο της συνταγματικής διαδικασίας, γιατί αν ολοκληρωθεί με την αναθεώρηση δύο ή τριών άρθρων ένα τόσο σημαντικό θεσμικό εγχείρημα θα έχει αποτύχει. Και επιπλέον, η επόμενη αναθεώρηση θα χρειαστεί να περάσουν κάποια χρόνια για να ξεκινήσει. Με άλλα λόγια, θα χάσει η χώρα μας μια ευκαιρία θεσμικού εκσυγχρονισμού για μια ολόκληρη δεκαετία.
Και αυτό στις σημερινές συνθήκες, που όλα τρέχουν με ταχύτητες αδιανόητες σε σχέση με το παρελθόν, είναι εξαιρετικά κρίσιμο.
