Τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ, η ομορφιά της Gene Tierney δεν είχε αντίπαλο. Με πράσινα, σχεδόν διάφανα μάτια, έντονα ζυγωματικά, σαρκώδη χείλη, το δικό της χαρακτηριστικό καρέ κούρεμα και μια αριστοκρατική αύρα που μαγνήτιζε τον φακό, ο μεγιστάνας Howard Hughes είχε πει κάποτε γι' αυτήν: «Είναι, χωρίς αμφιβολία, η πιο όμορφη γυναίκα στην ιστορία του κινηματογράφου». Ξέρετε, όταν διαβάζουμε τέτοιες δηλώσεις σήμερα συχνά φαντάζουν υπερβολικές, αφού τα πρότυπα ομορφιάς αλλάζουν γρήγορα. Όμως, στην περίπτωση της Tierney δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς.
Για το κοινό των δεκαετιών του ’40 και του ’50, η Gene ήταν η απόλυτη femme fatale του φιλμ νουάρ, η πρωταγωνίστρια του αριστουργηματικού Laura (1944). Πίσω όμως από τα λαμπερά φώτα της δημοσιότητας, η ζωή της επιφύλασσε ένα χτύπημα της μοίρας τόσο μακάβριο, που ούτε ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να συλλάβει. Μια ιστορία που ξεκίνησε από μια «αθώα» εκδήλωση λατρείας και κατέληξε σε μια προσωπική κόλαση, εμπνέοντας μέχρι και την Agatha Christie να γράψει ένα από τα πιο διάσημα αστυνομικά της μυθιστορήματα.

