Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή H ιστορία με τη Λάουρα Κοβέσι, που προσέφυγε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου επιμένοντας να δοθεί πενταετία στην ανανέωση της θητείας τριών ελλήνων εισαγγελέων συνεργατών της, ενώ ο Αρειος Πάγος τους έχει δώσει μόνο δύο χρόνια, οδήγησε σε απόφαση απόρριψης της προσφυγής της και μάλιστα με συντριπτική πλειοψηφία.
Συνολικά 72 αρεοπαγίτες και εισαγγελείς του Αρείου Πάγου είπαν «όχι» στην Κοβέσι και μόνο 10 είπαν να ερωτηθεί για το αίτημά της το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Η αντιπαράθεση της Λάουρα Κοβέσι με το ανώτατο δικαστήριο της χώρας μας και η επιμονή της για τη θητεία τριών εισαγγελέων μπορεί να μοιάζει ένα θέμα τυπικό και για ορισμένους άνευ ενδιαφέροντος. Τι μας νοιάζει, θα πει κάποιος, γιατί τα βάζει η Κοβέσι με τον Αρειο Πάγο και γιατί επιμένει να δοθούν πέντε αντί για δύο χρόνια σε τρεις έλληνες εισαγγελείς, ανάμεσά τους δύο (Πόπη Παπανδρέου και Διονύσης Μουζάκης) που χειρίστηκαν και τα του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις άρσεις ασυλίας των βουλευτών της ΝΔ και δέχονται επικρίσεις για αστοχίες.
Ωστόσο, το θέμα μόνο τυπικό δεν είναι. Αντανακλά τις σχέσεις της ελληνικής Δικαιοσύνης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και μάλιστα με τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που είναι καινούργιος, ακόμα δεν έχει μορφοποιεί η δράση του και δεν έχουν πλήρως ξεκαθαριστεί οι αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και των εθνικών κρατών, 14 προς το παρόν, που έχουν δηλώσει τη συμμετοχή τους στον νέο θεσμό, μεταξύ των πρώτων και η Ελλάδα.
Αν και έχουν περάσει πάνω από μισός αιώνας σχεδόν από τότε που η χώρα μας αποτέλεσε το 10ο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και πάνω από 25 χρόνια από τότε που μπήκε στo κλαμπ της ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης, είναι ακόμα διάχυτη σε πολλούς η άποψη ότι οι Ευρωπαίοι (και κατ’ επέκταση και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί) είναι κουτόφραγκοι, που επιχειρούν να μας βάλουν τα πόδια σε ένα παπούτσι, ενώ εμείς εδώ ξέρουμε τι κάνουμε και κυρίως – υπάρχει και αυτή η κοινωνική κατηγορία – που εκτιμά πολύ τα ευρωπαϊκά χρήματα αλλά όχι τα συνακόλουθα που σχετίζονται με τους ελέγχους και τα πρόστιμα.
Με αφορμή λοιπόν την κόντρα Κοβέσι – Αρείου Πάγου, που κατέληξε σε ήττα της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, μια και κρίθηκε ότι η προσφυγή της δεν έστεκε νομικά, αναδεικνύεται ως χρήσιμο και αναγκαίο να επανακαθοριστεί η σχέση μας σε θεσμικό επίπεδο με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οχι στη λογική ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν το αλάθητο του Πάπα, διότι η πρόσφατη Ιστορία έχει αποδείξει το αντίθετο, αλλά στη λογική ότι ανήκουμε σε ένα υπερεθνικό σύστημα ευρωπαϊκής έννομης τάξης, το οποίο οφείλουμε να μην αγνοούμε.
Αν οι ρόλοι και τα επιχειρήματα στηρίζονται στη βάση της συνεργασίας και όχι της στείρας αντιπαράθεσης, όλα επιλύονται, ειδικά σε ό,τι αφορά την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που λειτουργεί προς το παρόν μόνο πέντε χρόνια, είναι ένα νεότευκτος θεσμός που θέλει, για να προχωρήσει και να αποκτήσει κύρος στους ευρωπαϊους πολίτες, σεβασμό και από εκείνους που τον υπηρετούν και από τους απ’ έξω.
Γιατί αλλιώς κινδυνεύει να απαξιωθεί πριν ακόμα αποδείξει την αναγκαία χρησιμότητά του για την προστασία των κοινοτικών κονδυλίων και των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων που προσφέρονται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και κατ’ εξοχήν σε εμάς για κομπίνες και παρανομίες.
