Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Οι καταλυτικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, που μετά την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του περασμένου Σαββάτου τον οδηγούν μοιραία στην αυτοδιάλυση, εξακολουθούν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην τύχη που θα έχει το βραχύβιο, όπως αποδείχθηκε, εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμπαράταξη, που μετά από μια 25ετία ζωής, εκ των οποίων τα 5 στη διακυβέρνηση της χώρας, ετοιμάζεται να κατεβάσει ρολά.
Η αφορμή για αυτή την εξέλιξη δεν είναι άλλη από τη δημιουργία του κόμματος ΕΛΑΣ από τον κ. Αλ. Τσίπρα, τον άνθρωπο που πήρε από το χέρι το μικρό κόμμα που μπαινόβγαινε στη Βουλή στο όριο του 3% και το έφερε στην εξουσία. Η αιτία της διάλυσης όμως ανάγεται στον τρόπο που χτίστηκε αυτό το κόμμα, και ακόμη περισσότερο στον τρόπο που πολιτεύτηκε την περίοδο που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Τραγικά λάθη, προσωπικές στρατηγικές, ανικανότητα, ημιμάθεια, θολό πολιτικό πρόταγμα, νόθες ιδεολογικοπολιτικές θέσεις, αλαζονεία, εχθροπάθεια, ρεβανσισμός, πολιτικός ρατσισμός, μηχανορραφίες, προσπάθεια εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, κρύφτηκαν για ένα διάστημα πίσω από τη λαμπερή, επικοινωνιακά, προσωπικότητα του κ. Τσίπρα.
Αλλά όσο λαμπερή και αν ήταν αυτή η προσωπικότητα, ήταν αδύνατον να καλύψει για πάντα ό,τι κρυβόταν σε αυτό το μόρφωμα, το οποίο στο όνομα μιας αριστερής ιδεολογίας λίγο έλειψε να ρίξει τη χώρα στον γκρεμό. Και το ότι αυτή η βουτιά στο κενό απετράπη δεν ήταν χάρη στις δικές του ικανότητες ή των στελεχών της κυβέρνησής του, αλλά γιατί αποδέχτηκε να υπογράψει ένα τρίτο, χειρότερο των δύο προηγουμένων, μνημόνιο.
Και ταυτόχρονα να υποθηκεύσει τα «ασημικά του σπιτιού» για μερικές δεκαετίες ως το τέλος αυτού του αιώνα. Περί τα 100 δισ. ευρώ έχει κοστίσει ήδη στον ελληνικό λαό το πέρασμα από την εξουσία του κ. Τσίπρα, κι όσο και αν ο ίδιος το αρνείται, πρόκειται για ζοφερή πραγματικότητα. Οπως άλλωστε βαρύνεται και με τη δημιουργία του λεγόμενου Υπερταμείου, στο οποίο εκχωρήθηκαν τα «ασημικά», την ίδρυση του οποίου είχαν αρνηθεί σθεναρά και ο κ. Γ. Παπανδρέου και ο κ. Α. Σαμαράς.
Πολλοί αναζητούν ακόμη και σήμερα κάτι «θετικό» από εκείνη την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από κοινού με το κόμμα ΑΝΕΛ. Δεν βρίσκουν. Οπότε είναι απορίας άξιο το πώς ένα καινούργιο κόμμα με τον άνθρωπο που είναι καθ’ ολοκληρίαν υπεύθυνος για όλα αυτά εκτοξεύεται στο 15% και στο 16% άμα τη εμφανίσει του στο πολιτικό στερέωμα.
Οι εντός των τειχών της εγχώριας Ιερουσαλήμ αποδίδουν το γεγονός στην πολιτεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, και ειδικότερα στην επιμονή της να παρουσιάζει ως μεγάλο επίτευγμα την ευημερία των μακροοικονομικών μεγεθών, την ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δοκιμάζεται σκληρά από την αδυναμία της να αντεπεξέλθει στο αυξημένο κόστος ζωής. Η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί, η παραβίαση κάθε αρχής και αξίας του Κράτους Δικαίου, οι υποκλοπές, η διάχυτη διαφθορά, είναι μερικά ακόμη από τα στοιχεία που ευνοούν την ανάπτυξη ενός κόμματος όπως το ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα.
Το ερώτημα όμως είναι αν αυτά όλα μπορούν να διαγράψουν από τη συλλογική μνήμη τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης του κ. Τσίπρα και του συνεταίρου του στην εξουσία, προέδρου του κόμματος ΑΝΕΛ. Και δευτερευόντως, αν το κόμμα ΕΛΑΣ μπορεί να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αποκαθηλώνοντας από τη διακυβέρνηση της χώρας τη Νέα Δημοκρατία.
Σε ό,τι αφορά το βασικό ερώτημα, είναι προφανές πως όχι! Οταν το 70%-75% είναι απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ότι μόλις ένα 15%-16% στρέφει τις ελπίδες του για την «απαλλαγή» στον κ. Τσίπρα, αυτό ασφαλώς δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο αισιοδοξίας για το μέλλον.
Υπό αυτή την έννοια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κυβερνητικού μηχανισμού προπαγάνδας να τον στήσει στα πόδια του ως τον αντιπαλο-«μπαμπούλα» για τη μεσαία τάξη, οι δυνατότητες του κ. Τσίπρα να προσελκύσει περισσότερα τμήματα του εκλογικού σώματος είναι πεπερασμένες.
Οι φιλόδοξες εκτιμήσεις αναλυτών στην υπηρεσία του συστήματος Μαξίμου ότι το ΠαΣοΚ θα έχει τη μοίρα του ΣΥΡΙΖΑ δεν επαληθεύονται και όπως φαίνεται δεν πρόκειται να επαληθευτούν ούτε στο μέλλον.
Εχει τις μικρότερες δυνητικά απώλειες προς την ΕΛΑΣ έναντι πολλών άλλων και διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τις δυνάμεις του. Το ίδιο συμβαίνει και με το ΚΚΕ, και με τα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, Πλεύση Ελευθερίας, ΜέΡΑ25, Κίνημα Δημοκρατίας. Οσο για τη δεξαμενή των αναποφάσιστων, αποδεικνύεται δημοσκοπικά ότι σε αυτήν ψαρεύει καλύτερα το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού. Αρα;
Θα πρέπει να θεωρείται πιθανότερη μια αποκλιμάκωση των ποσοστών της ΕΛΑΣ έναντι μιας νέας εκρηκτικής δημοσκοπικής ανόδου. Αλλωστε οι «εξετάσεις» που έδωσαν ως τώρα οι εκπρόσωποι του κόμματος στα ΜΜΕ επιβεβαίωσαν αυτό που αρκετοί πιθανολογούν: ότι άνθρακες ο θησαυρός. Πρόκειται απλώς για ένα προσωποπαγές κόμμα και τίποτε περισσότερο…
