Γνώμες

Για να κερδίσει λοιπόν το ΠαΣοΚ μια «δεύτερη ζωή» χρειάζεται να εφεύρει έναν «δεύτερο εαυτό». Ο οποίος αφού τιμήσει την «3η του Σεπτέμβρη», τον Ανδρέα Παπανδρέου κι όποιον άλλο διαλέξει το ακροατήριο, θα απευθυνθεί σε σημερινούς ανθρώπους.

Είναι ξεκάθαρο από την ομιλία του Κασσελάκη που επικαλέστηκε τον Γκράμσι και μίλησε για το παλιό που πεθαίνει και το νέο που δεν μπορεί να γεννηθεί αλλά ξέχασε την αναφορά στην εποχή των τεράτων, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε τελειώνει στην παρούσα Κ.Ε.

Το ΠΑΣΟΚ έχει χώρο, μπορεί να αποκτήσει και μεγαλύτερο. Αλλά...  Πρέπει να βρει κάτι να πει και κάτι να δείξει. Προς το παρόν παρακολουθούμε συγκινητικές τελετές μνήμης και έναν διαγωνισμό υποψηφίων αρχηγών που δεν φαίνεται να ενθουσιάζει τα πλήθη.

Και να ήθελαν οι πολιτικοί να αποφύγουν το ψεύδος, όσο και αν φαίνεται περίεργο, δεν επιθυμούν να μην το ακούν οι αποδέκτες του.

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση πίστευε ότι αν αύξανε τον κατώτατο μισθό, αυτόματα θα έσπρωχνε και τα μεγαλύτερα μισθολόγια υψηλότερα. Αυτό δεν έγινε.

Ένα τοπίο που φαίνεται να οδηγεί σε αδιέξοδο, σε μαυρίλα. Οπότε ο καθένας μας κλείνεται στο ψηφιακό του καβούκι, όπου πλέον προσφέρονται τα πάντα και η ζωή συνεχίζεται με τις μικρές μας υπάρξεις να παίζουν τους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί.

Με υψηλές θέσεις στην ιεραρχία του κράτους, στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση, διαβάζεις τοποθετήσεις, εντοπίζεις παθολογία που χρήζει κλινικής αντιμετώπισης. Η πολιτική σκέψη που παράγουν δεν έχει ούτε ίχνος πρωτογενούς σκέψης, δειλοί στον λόγο που ξεβολεύει, θρασείς στην κολακεία.

Το καταστατικό είναι συγκεκριμένο, αλλά δεν είναι όπως οι πλάκες του Μωυσή για να μην αλλάζουν. Το θέμα είναι πολιτικό.

Ειναι βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει την κυβερνητική του προοπτική. Θα πρέπει να συμβούν πράματα και θάματα για να εμφανιστεί, όπως και αν ονομαστεί, ως ελπίδα για τον τόπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πρώτο κόμμα που διαλύεται μέσα σε χαχανητά και χασμουρητά.

Είμαστε ακόμη ζωντανοί, και δεν μπορούμε να ζούμε χωρίς ελπίδα!

Οι περισσότεροι που ακούν «το σενάριο της Αννας» υπομειδιούν, το αντιμετωπίζουν με καχυποψία και επιφύλαξη μεγάλη. Ωστόσο «παίζει» εκεί έξω και το αδρανοποιημένο μέχρι πρότινος δίκτυο των εκσυγχρονιστών το υποστηρίζει μετά πάθους.

Εχω απλώς μια απορία. Πώς συμβαίνει κι οι μόνοι που τα κάνουν πάνω τους με τον Ερντι και τις φανφάρες του είναι κάτι έλληνες ακροδεξιοί που τρέμουν συνεχώς ότι η Τουρκία θα μας περικυκλώσει;

Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι η συμμετοχή στις εκλογές του ΠαΣοΚ θα αγγίξει, μπορεί και να ξεπεράσει, τους 280 χιλιάδες του 2021. Τότε, πράγματι, θα έχει δοθεί στο ΠαΣοΚ μια ακόμα ευκαιρία. Θα είναι και η τελευταία.

Θα πρέπει πλέον να αναπτύξεις και πάλι την κριτική σκέψη που θα ελέγξει την πληροφορία, είτε βρίσκεται υπό μορφή κειμένου είτε εικόνας ή βίντεο.

Τα όσα είδαμε χθες είναι οι δυο εικόνες της πολιτικής ζωής του τόπου που όμως είναι πολύ ενδεικτικές για το τι μέλλει γενέσθαι.

Oι στρατηγικές αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης και των φυσικών καταστροφών πρέπει να βασίζονται στα δεδομένα και στην επιστημονική ανάλυσή τους και όχι τα δεδομένα και οι αναλύσεις τους να προσαρμόζονται σε αυτές.

Βρισκόμαστε άραγε στα πρόθυρα μιας νέας πανδημίας; Αυτό το ενδεχόμενο θέλει να αποφύγει ο ΠΟΥ κρούοντας νωρίς το καμπανάκι του κινδύνου. Ή τουλάχιστον νωρίς για τις χώρες εκτός Αφρικής.

Ο φόβος του τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον ήταν ο καταλύτης της ακροδεξιάς ψήφου.

Αντί ο εσωτερικός ανταγωνισμός στην Κουμουνδούρου να ευνοεί την παραγωγή πολιτικής οδηγεί σε κινήσεις και πράξεις που απέχουν της ψύχραιμης διαχείρισης των καταστάσεων.