Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Μια κρυφή, υπόγεια ζήλεια μολύνει συνήθως τα άτομα που έχουν ακούσει τον Nick Cave από κοντά περισσότερες από μία φορές. Ζήλεια για τους διπλανούς τους, που τον ακούν για πρώτη φορά και δεν έχουν ιδέα για το πώς κινείται ο ψηλόλιγνος, 68χρονος πλέον, Αυστραλός στη σκηνή αλλά και μακριά από αυτή, πάνω στα χέρια του κοινού.
Υποθέτω ότι η ίδια ζήλεια μόλυνε τους «πιστούς» και το βράδυ της Τετάρτης (24/6) στην Πλατεία Νερού, όταν ο Nick Cave έριξε την πρώτη κλωτσιά στον αέρα, στο ξεκίνημα του δυναμικού «Get Ready for Love», που λειτουργεί περισσότερο ως μήνυμα για το πώς θα εξελιχθεί η βραδιά. Οι Bad Seeds πήραν τις θέσεις τους, ο πάντα κοστουμαρισμένος Cave έριξε την κλωτσιά, η συναυλία ξεκίνησε – γνωστά όλα αυτά για όσους τον έχουν παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Τι γίνεται, όμως, με τους «άλλους»;
Τα κηρύγματα του πάστορα
Release Athens
Οι «άλλοι», λοιπόν, οι τυχεροί που δε γνώριζαν τι θα δουν, βίωσαν ένα συναισθηματικό roller coaster για περίπου 2,5 ώρες, ενώ είχε προηγηθεί ένας πολύ καλός Baxter Dury. Από τα ψηλά στα χαμηλά και πάλι πίσω, έτσι πηγαίνουν οι συναυλίες του Cave. Κομμάτια με δυναμισμό και κομμάτια με βαθύ, προσωπικό πόνο. Η φωνή του άλλοτε βραχνή και αλλοπρόσαλλη από την ένταση του παρελθόντος και άλλοτε απαλή και σταθερή από την ωριμότητα του παρόντος. Μεταπτώσεις. Προγραμματισμένες μεταπτώσεις. Σαν τα κηρύγματα ενός πάστορα. Ξέρει πότε και πώς να επηρεάσει τον κόσμο του.
Από το «O’Children» στο «Tupelo», ένα διάλειμμα στο «Carnage» και λίγο αργότερα στο «Joy», το κομμάτι του νέου δίσκου που αναφέρεται στην πιο πρόσφατη απώλεια του γιου του και την προσπάθεια του Cave να προχωρήσει ή, καλύτερα, να κλείσει τις πληγές του. Ακολούθησε το εξαιρετικό «Bright Horses», με τη φωνή του να «σπάει» στο κλείσιμο. Από την ηρεμία στην κορύφωση, όμως, σε ένα σερί απίστευτης έντασης, όπου ακούστηκαν το ένα μετά το άλλο τα κομμάτια «Henry Lee», «The Mercy Seat», «Papa Won’t Leave You, Henry», «Red Right Hand», «Jubilee Street». Δουλεμένες μεταπτώσεις. Ο πάστορας έχει πλέον τελειοποιήσει την τέχνη του.
Η σύνδεση με το κοινό
View this post on Instagram
Στην Πλατεία Νερού βρέθηκαν περίπου 12.000 άνθρωποι. Οι περισσότεροι, οι λιγότερο τυχεροί στην προκειμένη περίπτωση, γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Nick Cave φημίζεται για την αλληλεπίδραση που έχει με το κοινό, τα παιχνίδια με την πρώτη σειρά, το πώς στηρίζεται στα χέρια των πιστών, τη συνήθειά του να αφήνει το μικρόφωνο στα χέρια τους, να ανεβαίνει πάνω τους, να κάνει αστεία και, όπως έγινε και χθες το βράδυ, να γίνεται μέρος τους – βρέθηκε μέσα στον κόσμο, να λικνίζεται και να τραγουδά σε έναν υπερβολικά στενό κλοιό.
Αν γυρίσουμε τον χρόνο τέσσερα χρόνια πίσω, στην τελευταία του εμφάνιση στο Release Athens, και συγκρίνουμε τις δύο βραδιές, το πιθανότερο είναι να συμφωνήσουμε πως ελάχιστα άλλαξαν από τότε. Κυκλοφόρησε το «Wild God», έπαιξε μερικά τραγούδια από τον δίσκο, πρόσθεσε και αφαίρεσε κάποια κομμάτια, έπαιξε το δεκαπεντάλεπτο και, ομολογουμένως, πολύ δυνατό «Hollywood» πριν περάσει στο encore, όμως η αίσθηση ήταν ακριβώς η ίδια.
View this post on Instagram
Οπότε ναι, μια κρυφή, υπόγεια ζήλεια μολύνει συνήθως τα άτομα που έχουν ακούσει τον Nick Cave από κοντά περισσότερες από μία φορές. Ζήλεια για τους διπλανούς τους, που τον άκουσαν για πρώτη φορά χθες. Γιατί ο Nick Cave και οι Bad Seeds ήταν για ακόμη μία φορά εκπληκτικοί. Και κάπως έτσι, χωρίς να το γνωρίζουν, οι «άλλοι» θα δώσουν τη θέση τους στους επόμενους «άλλους». Και θα τους ζηλέψουν. Θα μας επισκεφτεί ξανά, άλλωστε. Η σύνδεση με το ελληνικό κοινό είναι αληθινή.
Και όταν συμβεί αυτό, όταν ο Nick Cave εμφανιστεί με το κοστούμι του και ρίξει μια κλωτσιά στον αέρα, θα ξέρουν τη συνέχεια. Σαν την επανάληψη μιας προσευχής, κρατώντας το χέρι του πάστορα. Θα ανήκουν πια στους πιστούς. Και οι πιστοί, παρά τη συγκίνηση που εξακολουθούν να νιώθουν όταν ακούνε το «Into My Arms», κοιτάζουν γύρω τους να δουν πόσοι δάκρυσαν – ήταν αρκετοί, είναι η αλήθεια. Ζηλεύουν. Κάπως εκνευριστικό, δε νομίζετε;
