Ναταλί Μπάιγ: Η ηθοποιός, η φιλέλληνας, η συγγραφέας

«Ευτυχώς δεν έχω καμία αίσθηση του χρόνου!» λέει γελώντας στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής από το Παρίσι η Ναταλί Μπάιγ.


«Είναι τόσο βαρετό να είσαι διαρκώς ο εαυτός σου» πιστεύει η Ναταλί Μπάιγ, για την οποία υποκριτική σημαίνει «τρόπος ζωής». Φωτογραφία: Gerard Giaume / H&K

«Ευτυχώς δεν έχω καμία αίσθηση του χρόνου!» λέει γελώντας στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής από το Παρίσι η Ναταλί Μπάιγ. Το ζήτημα του χρόνου έχει προκύψει ενώ προσπαθούσαμε να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που η γαλλίδα ηθοποιός, ανάδοχος εφέτος του 15ου Φεστιβάλ Γαλλοφωνίας, είχε επισκεφθεί την Αθήνα στο πλαίσιο παλαιότερης διοργάνωσης. Η Μπάιγ δεν μπορούσε να ορίσει το πότε, αλλά το γεγονός ότι δεν θυμόταν δεν την ενοχλούσε καθόλου. «Γιατί όσο λιγότερο σκεφτόμαστε τον χρόνο τόσο το καλύτερο για μας!».


«Αγαπώ πολύ τη χώρα σας, είναι μια πανέμορφη χώρα»
συνεχίζει με πάθος η Μπάιγ, η οποία όμως δεν θέλει να περιοριστεί σε τουριστικές αναμνήσεις. Αντιθέτως, η πιο ισχυρή ανάμνησή της είναι πολύ προσωπική. Ηταν 11 χρόνων όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα μαζί με τον παππού και τη γιαγιά της. «Ο παππούς μου όταν ήταν νέος δίδασκε γαλλικά στην Αθήνα. Μιλούσε πολύ καλά ελληνικά – λάτρευε τη γλώσσα σας. Θυμάμαι ότι στην πρώτη επίσκεψή μας στην Ακρόπολη μιλούσε σε όλους ελληνικά. Αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα είναι το καλύτερο σουβενίρ μου. Η γιαγιά μου έκανε λάθος όταν είπε ότι μεγαλώνοντας δεν θα θυμάμαι καθόλου».
Η ηθοποιός επισημαίνει επίσης πόσο της αρέσει «η Αθήνα με την τρέλα της, μια τρέλα πολύ πιο αστεία από αυτήν του Παρισιού». Θα ήθελε πολύ να εργαστεί στην Ελλάδα με τους δικούς της ανθρώπους, απλώς δεν της έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία. Είναι πλήρως ενημερωμένη για την έξαρση του Νέου Ελληνικού Κύματος στον κινηματογράφο αλλά και για τα προβλήματα της ζωής στη χώρα που ο κινηματογράφος αυτός αποτυπώνει. «Στη Γαλλία βέβαια τα πράγματα είναι εξίσου άσχημα. Πολλές βιομηχανίες κλείνουν, άνθρωποι μένουν άνεργοι. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Το βλέπω επειδή ταξιδεύω συχνά σε πολλές χώρες. Νιώθω ότι οι άνθρωποι είναι πια πολύ σκοτεινοί, πολύ μελαγχολικοί, ποτέ ευτυχισμένοι. Παραπονιούνται συνέχεια. Οχι εγώ βέβαια. Συγκριτικά με τους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα επιβίωσης δεν μπορώ να μιλώ για δικά μου προβλήματα».
Η Ναταλί Μπάιγ δεν έχει όμορφες αναμνήσεις μόνο από την ίδια την Ελλάδα αλλά και από κάποιους συγκεκριμένους Ελληνες όπως ο αρθρογράφος του «Βήματος» Γιάννης Καρτάλης, για τον οποίο μιλάει με τρυφερότητα και αγάπη. «Γνωριστήκαμε στη Γαλλία πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμασταν πολύ νέοι. Την τελευταία φορά που ήρθα στην Αθήνα για το Φεστιβάλ Γαλλοφωνίας τον αναζήτησα. Μισή ώρα αργότερα του μιλούσα στο τηλέφωνο. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ σπουδαίος φίλος». Λογικό λοιπόν που την Πέμπτη 20 Μαρτίου στις 20.00 στην ειδική τελετή προς τιμήν της αναδόχου του 15ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου το τιμητικό βραβείο για το σύνολο της καριέρας της Μπάιγ θα απονεμηθεί από τον παιδικό της φίλο Γιάννη Καρτάλη. Τη βραδιά θα παρουσιάσει ο Αλέξης Κωστάλας (είσοδος μόνο με προσκλήσεις).
Η Ναταλί Μπάιγ άρχισε χορό στα 14 στο Μονακό και στη συνέχεια στα Ρωσικά Μπαλέτα στη Νέα Υόρκη. Ενώ φοιτούσε στη Δραματική Σχολή άρχισαν οι θεατρικές δραστηριότητές της και σύντομα ακολούθησαν οι κινηματογραφικές. Η «Αμερικανική νύχτα» του Φρανσουά Τρυφό σηματοδοτεί την αρχή μιας στενής συνεργασίας της με τον σκηνοθέτη, ενώ στο σύνολό τους οι κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις της ξεπερνούν τις 90. Σε όλη αυτή την πορεία η Μπάιγ μετρά επτά βραβεία, ανάμεσα στα οποία και το Copa Volpi καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας για το «Μια πορνογραφική σχέση». Εξακολουθεί να είναι πολύ δραστήρια και μία από τις τελευταίες ταινίες της που είδαμε στην Ελλάδα ήταν το «Λόρενς για πάντα» του Ξαβιέ Ντολάν.
Κατά πόσο όμως η υποκριτική της έχει αλλάξει με τα χρόνια μαζί με τις αλλαγές που έχουν προκύψει με την εξέλιξη της τεχνολογίας στον κινηματογράφο. «Δεν ξέρω, ελπίζω να έχω αλλάξει» απάντησε. «Εχω υπάρξει τυχερή γιατί στα πρώτα βήματά μου συνεργάστηκα με πολύ διάσημους σκηνοθέτες, τον Φρανσουά Τρυφό, τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ – άνθρωποι που δούλευαν πολύ μοντέρνα. Από τότε ως σήμερα το σύστημα της παραγωγής έχει αλλάξει αρκετά και η τεχνολογία κάνει πλέον θαύματα. Ωστόσο, η ιστορία που λες έχει πάντα σημασία, όπως και η ειλικρίνεια του ηθοποιού. Κατά βάθος, λοιπόν, η δουλειά παραμένει ίδια. Οταν δούλεψα με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ στο «Πιάσε με αν μπορείς», η παραγωγή ήταν γιγαντιαία, κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Η δουλειά μου όμως δίπλα στους ηθοποιούς παρέμενε ακριβώς η ίδια με εκείνη πριν από 20-30 χρόνια».

«Βαριέμαι να είμαι εγώ»
Ηθοποιία για την Μπάιγ σημαίνει «τρόπος ζωής», όπως είπε. «Είναι τόσο βαρετό να είσαι διαρκώς ο εαυτός σου. Η δυνατότητα να ταξιδεύεις σε διαφορετικά μυαλά, διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικές ενέργειες, διαφορετικούς ανθρώπους· όλα αυτά είναι μια μικρή περιπέτεια, ένα ταξίδι. Μια γυμναστική του μυαλού. Αγαπώ αυτά τα ταξίδια. Και όταν κάθε ταξίδι τελειώνει, νιώθω πανευτυχής που γίνομαι ο πραγματικός εαυτός μου. Είναι σαν να έχω αναλάβει έναν άλλο χαρακτήρα!».
Προς το παρόν η Μπάιγ δεν εργάζεται σε κάποια ταινία αλλά πρόκειται να αρχίσει γυρίσματα στη Γαλλία στις αρχές του εφετινού καλοκαιριού. Επίσης εδώ και αρκετό καιρό δουλεύει πάνω σε ένα βιβλίο, όχι ακριβώς αυτοβιογραφικό αλλά σχετικό με τη δουλειά της. «Δεν είμαι συγγραφέας και η δουλειά αυτή είναι σκληρή, είναι όμως και μια καινούργια περιπέτεια για μένα. Το σκέφτομαι σαν ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο, μόνο που δεν θα αφορά χώρες αλλά ταινίες. Το ενδιαφέρον με τη δουλειά του ηθοποιού είναι οι γνωριμίες που κάνεις, όχι μόνο με ανθρώπους από το σινάφι σου αλλά και με απλούς ανθρώπους άσχετους με το σινεμά. Ολα αυτά θα ήθελα να εξηγήσω».
Η Ναταλί Μπάιγ δεν θα μιλήσει ποτέ για τις αγαπημένες ταινίες της, όμως δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί στον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, συμπρωταγωνιστή της σε πέντε ταινίες, μία από τις οποίες, η «Επιστροφή του Μαρτίν Γκερ», θα προβληθεί στο αφιέρωμα του φεστιβάλ. «Ο Ζεράρ ήταν ο πρώτος μου παρτενέρ στο θέατρο. Η πρώτη μου δουλειά, στο δεύτερο έτος της Δραματικής Σχολής, ήταν το «Galapagos», ένα φρικτό έργο στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Μπερνάρ Μπλιε. Ηταν ένας εφιάλτης και ήμασταν δύο άσημοι. Από τότε παίξαμε σε πολλές ταινίες. Δεν τον βλέπω συχνά αλλά ανά πάσα στιγμή είναι δίπλα μου. Αστείος και γλυκός». Μήπως και λίγο παρεξηγημένος; «Σε αυτό ευθύνονται οι ηλίθιοι άνθρωποι στην κυβέρνηση. Ο κόσμος λατρεύει τον Ζεράρ».
Οι ταινίες του αφιερώματος


O σώζων εαυτόν σωθήτω
(Γαλλία, 1980) του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, με τους Ζακ Ντιτρόν, Φρεντ Περσόν.

Η επιστροφή του Μαρτίν Γκερ
(Γαλλία, 1982) του Ντανιέλ Βιν, με τους Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Μπερνάρ-Πιερ Ντοναντιέ.

Μια πορνογραφική σχέση
(Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ελβετία, Γαλλία, 1999) του Φρεντερίκ Φοντέν, με τους Σέρχι Λόπεζ, Ζακ Βιαλά.

Ινστιτούτο ομορφιάς
(Γαλλία, 1999) της Τονί Μαρσάλ, με τις Οντρέ Τοτού, Μπουλ Οζιέ.

Les Sentiments
(Γαλλία, 2003) της Νοεμί Λβοβσκί, με τους Ζαν-Πιερ Μπακρί, Μελβίλ Πουπό.

Ο μικρός υπαστυνόμος
(Γαλλία, 2005) του Ξαβιέ Μποβουά, με τους Τζαλίλ Λεσπέρ, Αντουάν Σαπέ.

πότε & πού:
Το 15ο Φεστιβάλ Γαλλοφωνίας πραγματοποιείται στην Αθήνα από την Τετάρτη 19 ως την Τετάρτη 26 Mαρτίου (αίθουσες ΔΑΝΑΟΣ, ΕMBASSY NOVA ODEON και ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑUDITORIUM ΤΗΕΟ ANGELOPOULOS) και στη Θεσσαλονίκη από την Πέμπτη 27 Μαρτίου ως την Τετάρτη 2 Απριλίου (Αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ).

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk