Αποφεύγοντας τα δυσάρεστα



Γενναίοι και διονυσιακοί σαν τους Βενετσιάνους, το Καρναβάλι θα το γιορτάσουμε

Πώς το έλεγε ο Αττίκ; «Εχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία / κι ας πούμε κάτι σχετικό με τον καιρό / ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία / θα δοκιμάσω και θα ιδούμε αν μπορώ». Εύκολο θέμα ο καιρός, αντικειμενικό, εύκολο να συμφωνήσεις με τον άλλον «μας έχει ταράξει φέτος ο Μάρτιος, όλο βροχές είναι από τότε που μπήκε» και αυτός να πλειοδοτήσει «τι θα κάνει όμως; Δέκα έχει ο μήνας, σε δύο εβδομάδες έχουμε εαρινή ισημερία, άνοιξη, πάει ο χειμώνας, δεν θα βρέχει άλλο». Εκτός αν πέσεις σε περίεργο που του αρέσουν οι βροχές, αυτό δεν το είχε σκεφθεί ο Αττίκ, οπότε η συζήτηση γίνεται δύσκολη, σαν αυτές που θέλεις να αποφύγεις.

Αν δεν μιλήσεις για τις σταγόνες της βροχής που έπεσαν κρουνηδόν την Πέμπτη στην Αθήνα και σκότωσαν την Τσικνοπέμπτη αφήνοντας άδειες τις ταβέρνες και γεμάτα τα ψυγεία των χασάπηδων, θα πρέπει να μιλήσεις για ακόμη πιο δυσάρεστα πράγματα –ας πούμε, για τον Νίκο Δένδια, που τον εκτιμάς για τον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τις βάρβαρες επιδείξεις βίας της Χρυσής Αυγής στις λαϊκές αγορές· αλλά δεν καταλαβαίνεις γιατί μάζεψε σχεδόν 200 χρήστες ναρκωτικών από τους δρόμους της Αθήνας για να τους πάει στην Αμυγδαλέζα, στο στρατόπεδο που στέλνουν και τους παράνομους μετανάστες.
Υπάρχει κάποιος νόμος που επιτρέπει να γίνεται κάτι τέτοιο, να συλλαμβάνει η Αστυνομία όποιον θέλει και να τον στέλνει σε ειδικούς χώρους εγκλεισμού; Δεν μου φαίνεται –γιατί λοιπόν το κάνει ο Νίκος Δένδιας, που ανήκει και στους φιλελεύθερους της ΝΔ; Για να δικαιώνει τους ισχυρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ περί καλών «ακροδεξιών νεοφιλελεύθερων» και καλών «ριζοσπαστών φιλελεύθερων», ήτοι καραμανλικών;
Και με την ευκαιρία: Ποιο είναι το νομικό καθεστώς των μεταναστών που συλλαμβάνονται και κλείνονται στα στρατόπεδα; Αφού δεν υπάρχει κάποια δικαστική απόφαση, πόσο καιρό μπορούν να τους κρατούν, για να τους κάνουν τι, και τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν είμαι δυνατός στα νομικά, ημερολόγιό μου, και πώς εξηγούνται αυτά, αλλά το να δημιουργείς χώρους όπου δεν ισχύουν οι νόμοι και οι άνθρωποι εκεί δεν έχουν δικαιώματα δεν είναι ίδιον κράτους δικαίου, έτσι μου φαίνεται.
Σκελετοί και μούμιες


Πρέπει άραγε, μαζί με τον Αττίκ, να πω στον Νίκο Δένδια «Πρέπει λοιπόν εις το εξής να προσπαθήσω / ούτε μια φράση ερωτική να μη σας πω / δώστε μου όμως τον καιρό να συνηθίσω / με την ιδέα πως πια δε σας αγαπώ»; Κρίμα θα είναι, μου είχε αρέσει τόσο όταν είχε πει για τις ενέργειες της Χρυσής Αυγής «τάγματα εφόδου δεν θα γίνουν ανεκτά, θα συντριβούν».
  • Ακόμη και με τον Αλέξη Τσίπρα υπήρξα ερωτευμένος, το 2006, μετά τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας που είχε πάρει 10%. Συμπαθής νέος φαινόταν, λογικές μου είχαν φανεί κουβέντες του που είχα ακούσει, «καιρός να δούμε και νέα πρόσωπα στην πολιτική» είχα σκεφθεί. Αλλά λίγο μετά, όταν τον κάλεσε ο Αλαβάνος να έρθει από τη Βενεζουέλα όπου είχε πάει να φέρει πετρέλαιο από τον Τσάβες, το ειδύλλιό μας έληξε.
Τώρα είναι πάλι στη Βενεζουέλα, για την κηδεία του μακαρίτη πλέον Τσάβες –χους ει και εις χουν απελεύσει· σκιάς όναρ άνθρωπος· πάντα σκιάς ασθενέστερα πάντα ονείρων απατηλότερα, μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται· εν τοις μνήμασιν είδον τα οστά γεγυμνωμένα και είπον: Αρα τις έστι βασιλεύς ή στρατιώτης, πλούσιος ή πένης, δίκαιος ή αμαρτωλός –τέτοια ταιριάζουν στην περίπτωση και κυρίως για τον Τσάβες που τόσο βασανίστηκε: Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη εκ του σώματος.
Αλλά δεν βάζουν μυαλό οι άνθρωποι, όσες νεκρώσιμες ακολουθίες και αν ακούσουν: στο εξής θα έχουμε τέσσερις μούμιες επαναστατών, θα ενισχυθεί ο ταριχευτικός τουρισμός. Είχαμε του Μάο, του Λένιν, του Χο Τσι Μινχ, προστίθεται και του Τσάβες. Ελπίζω να μην αδίκησαν κάποιον θανόντα –α, έχουμε και τον Μπένθαμ που ο σκελετός και το κεφάλι του, παραγεμισμένα με άχυρα, βρίσκονται στο UCL του Λονδίνου. Εχουν και οι φιλελεύθεροι σκελετούς στις ντουλάπες τους, ας γίνουν μετριοπαθέστεροι στις καταγγελίες τους κατά πάντων.
Υπερβαίνοντας εαυτόν


Τέλος πάντων, εκείνο που με ενόχλησε εμένα είναι ότι την ημέρα που τιμούσαν στο Μέγαρο Μουσικής τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με αφορμή τα 15 χρόνια από τον θάνατό του και ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας εκεί είχε δημιουργηθεί κυκλοφοριακό χάος στη Βασιλίσσης Σοφίας, δεν κουνιόταν τίποτα.
Και σκέφθηκα «να κλείνουν οι δρόμοι από τις διαδηλώσεις που υποστηρίζει ο νεαρός επαναστάτης, να κλείνουν και επειδή συμμετέχει σε συστημικές τελετές, πάει πολύ».
Από όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας για τον Καραμανλή κρατώ αυτό το εγκώμιο: «Δεν συνέβαλε μόνο αποφασιστικά στο να ξεπεραστούν πρακτικές και λογικές άλλων εποχών που και ο ίδιος είχε υπηρετήσει και μάλιστα πρωταγωνιστικάαλλά ξεπέρασε με μια έννοια και τον ίδιο τον εαυτό του». Αναφερόταν στη διαφορά μεταξύ Καραμανλή της «Οκταετίας» και Καραμανλή της Μεταπολίτευσης.
Οταν ο πρόεδρος του Συνασπισμού κατανοήσει ότι ως συνδικαλιστής μαθητής και φοιτητής με τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις που οργάνωνε υπηρέτησε «λογικές άλλων εποχών», ίσως καταφέρει και ο ίδιος να «ξεπεράσει και τον ίδιο τον εαυτό του» και τότε ίσως μπορέσει να διεκδικήσει θέση στην πολιτική ιστορία αντίστοιχη με του Καραμανλή ή του Σημίτη. Θεμιτή είναι τέτοια φιλοδοξία για κάθε πολιτικό.
Αλλά όχι με τον τρόπο που τα ξεπέρασε ο Καραμανλής, με 11ετή εξορία στο Παρίσι και μετά από δικτατορία και την εθνική καταστροφή της Κύπρου. Οι ημέρες είναι δύσκολες –ας πει στους οπαδούς του που στήνουν οδοφράγματα στην Ιερισσό για να προφυλάξουν τους ενόπλους που επιτέθηκαν στις Σκουριές, α λα Αττίκ πάντα: «Πρέπει λοιπόν εις το εξής να προσπαθήσω / ούτε μια φράση ερωτική να μη σας πω / δώστε μου όμως τον καιρό να συνηθίσω / με την ιδέα πως πια δε σας αγαπώ».
Γιατί, αν συνεχίσει να αγαπά και να προστατεύει όσους αντιγράφουν, σε ανώτερο επίπεδο, τις πρακτικές της Κερατέας, αν θεωρηθεί ότι αποτελεί δικαίωμα κάθε ομάδας να παίρνει τα όπλα και να επιτίθεται σε μεταλλεία, εργοστάσια, εφορίες, τράπεζες ή στις κατοικίες αυτών με τους οποίους διαφωνεί και επιπλέον να μένει ατιμώρητη, θα καταλήξουμε πολύ άσχημα, ημερολόγιό μου, πάρα πολύ άσχημα.
Μειώθηκε η ανεργία
  • Το συνέδριο του ΠαΣοΚ πάντως δεν πήγε άσχημα: παρά το πάθημά μου με τον Τσίπρα, εξακολουθώ να πιστεύω στην ανάγκη των νέων πολιτικών. Και κυριάρχησαν οι νέοι στο ΠαΣοΚ, οι τριανταπεντάρηδες μάλιστα. Φαίνεται πως ένας από αυτούς, ο Νίκος Ανδρουλάκης, θα είναι ο νέος γραμματέας του κόμματος –μακάρι, και βλέπουμε.
  • Οχι, δεν είμαι σε βαθιά κατάθλιψη, άλλο φταίει για το ότι τίποτα το αποκριάτικο δεν έγραψα στις σελίδες σου, ημερολόγιό μου: είναι πένθιμο το κλίμα των ημερών, σαν να βρισκόμαστε συνεχώς στη Μεγάλη Εβδομάδα. Είναι τέτοια η συλλογική μιζέρια που ακόμη και η μείωση της ανεργίας πέρασε απαρατήρητη –έπεσε στο 26,4% τον Δεκέμβριο από 26,6% τον Νοέμβριο.
Εντάξει, μικρή η διαφορά, αλλά έστω και η σταθεροποίηση της ανεργίας είναι σημαντικό γεγονός, αφού είχαμε φθάσει να προστίθενται 1.000 άνεργοι την ημέρα τα προηγούμενα χρόνια. Για πρώτη φορά από το 2008 μειώνεται η ανεργία και κανείς δεν πανηγυρίζει –29% εκτιμούσε η ΓΣΕΕ ότι θα είναι στο τέλος του χρόνου, έπεσε 10% έξω, κανείς δεν το συζητά. Αν είναι για τα λάθη στους πολλαπλασιαστές, όλοι έχουν τον κακό λόγο έτοιμο να τον πουν.
  • Υποθέτω πως όπου να ‘ναι θα το ακούσω το επιχείρημα από τον κ. Σκουρλέτη «αφού αυτοκτονούν οι άνεργοι, πώς να μη μειωθούν;». Ξέρει αυτός: άμα προπαγανδίζεις την καταστροφή, καταφέρνεις και τη φέρνεις. Αλλά μετά δηλώνεις πως θαυμάζεις τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μένοντας πάντα ο χειρότερος σου εαυτός.
«Εχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία / και μια που ήτανε της τύχης μου γραφτό / ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία / κι ας είν’ το τέλος του ρομάντζου μας αυτό» τραγουδά ο Αττίκ.
Πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας· να δώσουμε τέλος στο ρομάντζο μας με τη μελαγχολία και έτσι να ξεπεράσουμε και τη μελαγχολία του Αττίκ. Απόκριες είναι, τέλος πάντων, η διονυσιακή Καθαρά Δευτέρα είναι μπροστά μας, ας την προϋπαντήσουμε.
  • Ξεκίνησα απαισιόδοξος, κατέληξα αισιόδοξος, ενώ συμβαίνει συνήθως το αντίθετο –καλό σημάδι αυτό, ημερολόγιό μου, κάτι καλό θα γίνει ως τα Κούλουμα.

γραμματοκιβώτιο

Μοναδική εξήγηση για τη διατήρηση των 7.000 επίορκων υπαλλήλων του δημόσιου τομέα είναι το μήνυμα αυτοπεποίθησης που λαμβάνουν οι υπόλοιποι: «Μη φοβάστε απολύσεις, εδώ τους καταδικασμένους και τα λαμόγια διατηρούμε στις θέσεις τους. Είστε ανέγγιχτοι, σαν ιερές αγελάδες».
Νίκος Κτιστάκης @gmail.com
***
Δεν είναι ο νόμος για την ιθαγένεια που προωθεί η κυβέρνηση το κύριο στοιχείο των ημερών που με απασχολεί -ανησυχεί. Είναι οι νόμοι που ετοιμάζονται – βρίσκονται στα σκαριά για τους ιθαγενείς.
Ο εκ Ξάνθης 8
***
Αφού την Τσικνοπέμπτη η μυρωδιά της τσίκνας υπερίσχυσε αυτής των καυσοξύλων, μπορούμε να άδουμε «η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει» –ας πάει και το παλιάμπελο που λένε. Αλήθεια, το κλάδεψες το αμπέλι στα Λεχαινά; Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις, πάρε το ΚΤΕΛ και σπεύσε, σε ζηλεύω.
Αβαδαίος
ΠαπάκιΠάειΣτηνΠοταμιά.gr
***
Βέβαιο είναι ότι η παρουσία και ομιλία του κ. Τσίπρα στη γιορτή μνήμης του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας συνέβαλε στο πνεύμα πολιτικής συμφιλίωσης που έχει ανάγκη η χώρα αυτή την κρίσιμη περίοδο. Επίσης, όμως, βέβαιο είναι ότι ο αριθμός των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε και δεκαδικό μέρος: κομμάτι της μικρο-καραμανλικής Νέας Δημοκρατίας. Θα αναφερόμαστε πλέον σε, π.χ., 12,1 συνιστώσες ή σε 11,1 τέτοιες.
Γ.Κ.@otenet.gr
***
Δικαίως το δικαστήριο αθώωσε τον βουλευτή της ΧΑ Ηλία Κασιδιάρη για συμμετοχή σε ξυλοδαρμό φοιτητή το 2007 με μάρτυρα υπεράσπισης στρατηγό. Τασατανικά κομμούνια επιδίδονται εσχάτως σε διασυρμό των πολιτικών μας αυτοτραυματιζόμενα και προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη μετά από αρκετά χρόνια. Τα ίδια δεν έκαναν και για την επίθεση της ζαρντινιέρας σε φοιτητή στη Θεσσαλονίκη προσπαθώντας να σπιλώσουν την υπόληψη της χωροφυλακής μας; Ητοι, οι στρατηγοί δεν είναι αναγκαίοι για την αθώωση των κατηγορουμένων.
Πίτερ Ορτον @gmail.com
***
Τότε εξοργίζονταν (δικαίως) όταν τους αποκαλούσαν αριστεροχουντικούς. Τώρα για πέντε ψηφαλάκια (…και αν) δεν ντρέπονται να εμφανίζονται ως αριστεροκαραμανλικοί…
Δημήτριος Τσεχίας

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ