Στην Αλεξάνδρεια του Μουσείου.

Στο πλάι του Αρχαιολογικού Μουσείου, πίσω από την Πατησίων, σε ένα νεοκλασικό από τα πιο όμορφα της γειτονιάς, σερβίρεται τα τελευταία δεκατρία χρόνια αλεξανδρινή αιγυπτιώτικη κουζίνα. «Είμαστε άνθρωποι του κέντρου και δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε μακριά από εδώ.

Το κέντρο της πόλης είναι η καρδιά της. Μένουμε δύο βήματα από εδώ» μου είπε η ιδιοκτήτρια Κλεοπάτρα, κι ας έχει αυτή η καρδιά της πόλης τραυματιστεί θανάσιμα πολλές φορές φέτος από τα επεισόδια.

Το ζεστό φως, τα ψηλοτάβανα δωμάτια, το παλιό πλακάκι, όλα μαζί δημιουργούν έναν χώρο όπου ευχάριστα θα καθήσεις να απολαύσεις το φαγητό σου χωρίς την αίσθηση ότι κάποιος σε κυνηγάει να φας και να φύγεις. Ο διαχωρισμός σε χώρους καπνιστών και μη, επίσης επιτυχής, με πολύ καλά αποτελέσματα.

Οι άνθρωποι. Η Κλεοπάτρα, κόρη Αλεξανδρινών, μεγάλωσε στην Ελλάδα, μα μόλις πάτησε το πόδι της στην Αλεξάνδρεια «βρέθηκε στο σπίτι της». Από τότε η ζωή της γυρνάει γύρω από αυτή την πόλη, με όλες τις αισθήσεις της.

Το φαγητό είναι ο βασικός της σύνδεσμος με τη μαμά πατρίδα. Ενα φαγητό των Ελλήνων της συγκεκριμένης πόλης και όχι γενικώς μια εκδοχή αιγυπτιακής κουζίνας. Ο Παντελής Παπαχρήστος ήταν tour leader σε ταξιδιωτικά γραφεία με προορισμό τη Μέση Ανατολή.

Μέχρι που γνώρισε την Κλεοπάτρα και την ερωτεύτηκε· και μαζί με εκείνη και την κουζίνα της καρδιάς της. Μπήκε λοιπόν στην κουζίνα και εγκαταστάθηκε, γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι, άνευ αμφιβολίας. Εδώ και 13 χρόνια μαγειρεύει τις μνήμες της αγαπημένης του, με τρόπο άψογα επαγγελματικό. Η Αλεξάνδρα, η νεαρά κόρη του ζευγαριού, αντίγραφο της μελαχρινής, ζουμερής μαυρομάτας μαμάς, κινείται στη σάλα με τη χάρη του παιδιού που μεγάλωσε στον χώρο, με οικειότητα και ευγένεια.

Το φαγητό. Αν δεν φας μολοχία, την αιγυπτιώτικη σούπα από μολόχα, την ψυχή της αιγυπτιακής κουζίνας δεν την καταλαβαίνεις. Και εδώ τη μαγειρεύουν πολύ, μα πολύ καλά. Με συνοδεία λευκού ρυζιού ανακατεμένου με καβουρδισμένο φιδέ, αποτελεί για εμένα πιάτο φετίχ.

Φατούς (μαριναρισμένη ντομάτα, αγγούρι, ψημένη αραβική πίτα και δυόσμος με μπαχαρικά) και μπαμπαγκανούς (σαν μελιτζανοσαλάτα) υποδειγματικές. Το φαγητό των φτωχών, το κόσαρι, φτιαγμένο με ρύζι, φακές, μακαρονάκι κοφτό, αρωματικά, μπαχαρεμένη με μπόλικη πάπρικα σάλτσα ντομάτας και τηγανητό κρεμμύδι, ήταν ένας ύμνος στην κουζίνα των «φτωχών» υλικών.

Τα φαλάφελ (οσπριοκεφτεδάκια) με σουσάμι και μαυροσούσαμο ήταν αφράτα, χωρίς λαδίλα και παπρικάτα. Τα κουμπέμπα (κεφτέδες) από κιμά αρνιού και μοσχαριού με σταφίδες και κουκουνάρι ένα χάρμα αφρατοσύνης, ο ψευτομουσακάς με τη γιαουρτόσαλτσα και τον δυόσμο ευπρόσδεκτος, το γιαουρτλού με κεμπάπ αρνίσιο-μοσχαρίσιο και γιαούρτι δυόσμου συνεπές και πλούσιο.

Το κεμπάπ χάλα, ήτοι αρνίσιο μπουτάκι καπνιστό σε ζωμό κρεμμυδιών με ρύζι και καβουρδισμένο φιδέ, ήταν άψογα μαγειρεμένο και αναδείκνυε την τεχνική του μάγειρα. Αν και το αρνάκι ήταν ελευθέρας βοσκής, με τα δικά του αρώματα βοτάνων, το πιάτο θα ήταν απλώς άπαιχτο.

Στα γλυκά, το ομ Αλί (κρέμα γάλακτος, γάλα, ξηροί καρποί και ξερά φρούτα) και η αρίσα με παγωτό (σιμιγδάλι, αμύγδαλα, φρέσκο βούτυρο) ήταν οι επιλογές μας και μας ικανοποίησαν πλήρως.

Το σέρβις. Τρεις κυρίες, η Κλεοπάτρα, η (θυγατέρα) Αλεξάνδρα και μία τρίτη νεοτάτη που δεν θυμάμαι το όνομά της, προσέφεραν εξυπηρέτηση γρήγορη, χαμογελαστή, αλλά ήσυχη, που δεν μας άφησε κενά.

Το κρασί.
Καλή και αντιπροσωπευτική λίστα, προσαρμοσμένη στις γεύσεις του φαγητού. Θα θέλαμε λίγο περισσότερα ξηρά ροζέ. Οι τιμές πολύ καλές, με το Ασπρολίθι του Ρούβαλη στα 17,50 ευρώ, το Ορεινό του Σπυρόπουλου στα 16 ευρώ και τη Φολόη στα 15,50 ευρώ.

Οι τιμές.
Τα ορεκτικά από 4,50 ως 7,50 ευρώ, οι σαλάτες στα 8 ευρώ, οι σούπες στα 8,50 ευρώ, τα κύρια γύρω στα 12,50 ευρώ. Μπορείτε να παίξετε με κοινά πιάτα ή ο καθείς να πάρει τα δικά του και να καθορίσετε το κόστος του γεύματός σας.

Τελική εκτίμηση.
Οι εθνικές κουζίνες απευθύνονται συνήθως σε πολύ περιορισμένο κοινό, εξοικειωμένο με τις συγκεκριμένες γεύσεις. Τα πιάτα στην Αλεξάνδρεια όμως ακουμπάνε γευστικές μνήμες όλων μας, αφού τα αρώματα και οι πρώτες ύλες είναι γνωστά και οικεία, καθώς έχουν συγγένεια μεγάλη με τις κουζίνες των υπολοίπων παραλίων της Ανατολικής Μεσογείου. Η ζεστή και καλοΐσκιωτη σάλα, η αφοσίωση και η σοβαρότητα των ιδιοκτητών, η γειτονιά, όλα μαζί φτιάχνουν ένα σύνολο άξιο προσοχής και προτίμησης.

Αλεξάνδρεια, Μετσόβου 13, Μουσείο, Αθήνα, τηλ.: 210 8210.004, www.alexandrianet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk