– Αντιμέτωπη με θανάτους καθημερινώς,πώς οχυρώνεστε ψυχολογικά;

«Πρέπει να έχεις ξεκάθαρα συνειδητοποιήσει τη θνησιμότητά σου. Δεύτερον, πρέπει να καταλάβεις πόσο κρίσιμες είναι αυτές οι τελευταίες ώρες για έναν άνθρωπο και πόσο ουσιαστικό είναι να φύγει ανακουφισμένος. Αν δεν πιστεύεις σε αυτά τα δύο, δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά. Και βεβαίως, όλοι εμείς, μαζί με τους γιατρούς και τους νοσοκόμους, συμμετέχουμε σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης, συζητάμε ομαδικώς τις εμπειρίες και τους ηθικούς προβληματισμούς μας».

– Ακούσατε ποτέ κάποια πολύ σοφή κουβέντα από κάποιον μελλοθάνατο;

«Συνέβη κάτι που με σημάδεψε. Μια γυναίκα 92 ετών, κράτησε το χέρι μου και μου είπε: “Παιδί μου, μη φοβάσαι τίποτε. Ζήσε ό,τι σου προσφέρει η ζωή γιατί είναι θείο δώρο”. Εκείνη τη στιγμή μου μετέδωσε μια απερίγραπτη ενέργεια. Μισή ώρα αργότερα είχε πεθάνει».

– Τι θα άλλαζε αν ήμασταν αθάνατοι;

«Δεν θα νιώθαμε αυτή τη δημιουργική ορμή. Είμαστε δημιουργικοί διότι γνωρίζουμε ότι η ζωή μας έχει τέλος».