Στις γειτονιές της Αθήνας μαίνεται ένας «ακήρυχτος» πόλεμος ανάμεσα στους Εmo- τους θλιμμένους, μαυροφορεμένους εφήβους με τη φράντζα- και τους Τrendy- τους νέους οι οποίοι επιλέγουν έναν πιο «μοδάτο» τρόπο ζωής και εμφάνισης και αμφισβητούν έντονα το δικαίωμα
ύπαρξης στην τάση των Εmo. Αντίστοιχα φαινόμενα επικρατούν και σε περιοχές του Πειραιά ή των δυτικών προαστίων, όπου η σε επίπεδο φραστικών αντεγκλήσεων και μέσω κυρίως διαφόρων διαύλων διαλόγου στο Διαδίκτυο (forum) σύγκρουση με μερίδα οπαδών
άλλων μουσικών ρευμάτων, όπως είναι το hiphop, αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Η συμπλοκή στη Γλυφάδα, τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής, έφερε στην επιφάνεια την ανοιχτή σύγκρουση η οποία με κάθε ευκαιρία πυροδοτείται.

Στην πλατεία Συντάγματος, στην Κηφισιά, στα μεγάλα εμπορικά κέντρα, συνήθως λίγο μετά το σούρουπο ή και πιο νωρίς, εάν το επιτρέπουν οι ώρες των φροντιστηρίων, μαυροφορεμένες φιγούρες, κορίτσια και αγόρια, με φράντζες οι οποίες καλύπτουν σχεδόν όλο το πρόσωπο, και τρύπες με σκουλαρίκια στο σώμα και στα αφτιά, κάθονται, περιφέρονται με βλέμμα απλανές και θλιμμένο, μιλούν ελάχιστα, ακόμη και μεταξύ τους, και αναζητούν το νόημα της ζωής σε έναν διαφορετικό, πιο «συναισθηματικό» κόσμο. Οι Εmo (σ.σ.: προφέρεται «ίμο»), είναι αγόρια και κορίτσια που διανύουν το κρίσιμο ηλικιακό στάδιο της εφηβείας και αποτελούν ένα νεολαιίστικο ρεύμα αντίληψης του κόσμου, με έντονες επιρροές από τη μουσική και τη διάδοση του Διαδικτύου.

Η κριτική την οποία δέχονται οι Εmo, λόγω του ιδιόρρυθμου στιλιστικού τους γούστου και μιας oλόκληρης κουλτούρας η οποία φτιάχτηκε στις σελίδες περιοδικών και, κυρίως στο Διαδίκτυο, ξεπερνάει το επίπεδο του γραπτού λόγου ή των φραστικών αντεγκλήσεων, για να καταλήξει συχνά σε αψιμαχίες ή συμπλοκές. Τα ιδιαίτερα αυτά παιδιά μπαίνουν στο στόχαστρο των Τrendy ή άλλων ομάδων, με διαφορετικές στιλιστικές και μουσικές επιλογές, εξαιτίας των εκ διαμέτρου αντιθέτων επιλογών τους, και κυρίως της απομόνωσης και του πεσιμισμού ως κυρίαρχου τρόπου ζωής. Η κεντρική φιλοσοφία των οπαδών Εmo ταυτίζεται απόλυτα με την αντίληψη ενός ανιαρού, απόμακρου στην ανθρώπινη συναισθηματικότητα κόσμου. Το ντύσιμο, σχεδόν αποκλειστικά με μαύρα ή σκουρόχρωμα ρούχα, και το θλιμμένο μελαγχολικό βλέμμα, που υιοθετούν οι Εmo, εκφράζει την αποστροφή και την πίκρα τους για την εξέλιξη των ανθρώπων και των καταστάσεων. Η φράντζα η οποία πέφτει στο πρόσωπο- και καλύπτει ενίοτε και τα δύο μάτια- αναδεικνύεται σε ένα είδος «κουρτίνας» μπροστά σε όσα αποκρουστικά και θλιβερά ένας Εmo αντικρίζει. Οι «ιδεολόγοι» emo, πέρα από τη στιλιστική εμφάνιση η οποία συμπληρώνεται με μαύρες σκιές κάτω από τα μάτια, καταθέτουν την αποστροφή τους για οποιοδήποτε άτομο δεν είναι σαν κι αυτούς, και αισθάνονται δεμένοι μόνον με άλλους Εmo όσους δηλαδή συμμερίζονται την απογοήτευσή τους από τον κόσμο. Στοιχείο έκφρασης αποτελούν και οι συχνοί αυτοτραυματισμοί, συνήθως στα χέρια, δείγμα της απέραντης θλίψης τους.

Οι ρίζες της τάσης των Εmo απαντώνται στα μουσικά ρεύματα της δεκαετίας του 1980. Η emo μουσική αποτέλεσε υπο-είδος της μουσικής punk, μια προσέγγιση πιο συναισθηματική και λυρική στα ήδη υπάρχοντα πρότυπα. Η κίνηση δεν «περπάτησε» για πολύ μεγάλο διάστημα ως ότου πριν από μερικά χρόνια το είδος επανήλθε, μέσα από μουσικές μπάντες, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, για να γίνουν η απαρχή αυτού του νέου ρεύματος στη νεολαία. Η αντίληψη, η οποία διακινήθηκε και μέσω των στίχων των τραγουδιών, ήταν ότι ο τωρινός κόσμος είναι ανούσιος, δεν υπάρχει χώρος για το αληθινό συναίσθημα και η θλίψη είναι η απάντηση για όσα συμβαίνουν. Το emo μουσικό ρεύμα ταξίδεψε πέρα από τον Ατλαντικό, κατέκτησε την ευρωπαϊκή αγορά και βρήκε μιμητές και οπαδούς.

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Οι μεν…
Ο Γιώργος και η Μάρθα, 15 και 16 ετών αντίστοιχα, δηλώνουν Εmo. «Θα πει συναισθηματικοί», υπογραμμίζουν. «Δεν μας αρέσει ο τρόπος ζωής που έχει υιοθετήσει η μάζα, η ζωή γενικά όπως εξελίσσεται δεν μας εκφράζει, δεν υπάρχει κάποιο νόημα. Οι αυτοτραυματισμοί είναι μια διαμαρτυρία για αυτό το κενό. Γνωρίζουμε άτομα που έχουν αποπειραθεί ακόμη και να αυτοκτονήσουν». Για την κόντρα με τους άλλους τονίζουν ότι «έχουν συμβεί συχνά συμπλοκές, συνήθως μας πετούν αντικείμενα ή μας βρίζουν. Δεν κατανοούν, για την ακρίβεια μάλλον μισούν την αντίληψη ζωής που έχουμε, αν και για μας είναι ολόκληρη ιδεολογία από τη μουσική που θα ακούσουμε ως τον τρόπο που θα εκφράσουμε τη συμπάθειά μας σε κάποιον».

…και οι δε
Ο Μάρκος και ο Νίκος, 16 ετών, καταδικάζουν το περιστατικό στη Γλυφάδα, αλλά και τη φιλοσοφία των Εmo. «Είναι άσχημο το περιστατικό που συνέβη, δεν αξίζει να δίνουμε τόση σημασία ή να δείχνουμε επιθετικότητα προς τα Εmo. Τα λέμε έτσι γιατί μεταξύ τους δεν φαίνεται να ξεχωρίζουν τα αγόρια από τα κορίτσια, δεν έχουν οι ίδιοι ξεκάθαρη εικόνα για το φύλο τους. Γενικά είναι απομονωμένοι και σνομπ, συμπεριφέρονται σαν να έχουν ανακαλύψει την υπέρτατη αλήθεια.

Δεν θα αυτοχαρακτηριζόμαστε Τrendy, αλλά παρακολουθούμε τι παίζει στη μόδα και έχουμε την άνεση να αγοράσουμε τα ρούχα που επιθυμούμε. Αλλά όλοι οι συνομήλικοί μας δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Τα Εmo μοιάζουν να αγνοούν ακόμη και αυτή την πραγματικότητα».