ΔΙΑΚΟΣΙΟΙ οπαδοί του Ολυμπιακού κατευθύνονται με μηχανάκια στην Εθνική Οδό, στον Κηφισό. Παρκάρουν και ξεχύνονται σαν μια ομάδα στους δρόμους. Ψάχνουν για μεμονωμένους ΑΕΚτζήδες. Βρίσκουν δύο – τρεις πιτσιρικάδες στον δρόμο, με τα κασκόλ δεμένα στα χέρια. «Βουτήξτε τους, παιδιά». Πέφτουν επάνω τους, τους ρίχνουν μερικές «ψιλές» και τους παίρνουν τα κασκόλ. Τα καίνε μπροστά τους. Η ομάδα αυτή κάθε χρόνο έτσι πηγαίνει στη Νέα Φιλαδέλφεια και ψάχνει για «θύματα». «Ξύλο αυτοί; Ξύλο και μεις. Εξω από το γήπεδο μετριέται η κόντρα. Εδώ σώμα με σώμα λύνουμε τις διαφορές μας. Ο πιο δυνατός νικάει. Η Φιλαδέλφεια είναι δύσκολο γήπεδο. Μας ρίχνουν πολλές αλλά τους ρίχνουμε περισσότερες». Φεύγοντας ο νεαρός νταής φωνάζει ρυθμικά: «Θρύλε, θεέ μου, Ολυμπιακέ μου». Ολοι οι θεοί μαζεμένοι υποκλίνονται σε μια θεά. Και μάλιστα στρογγυλή: την μπάλα. Εχει μπει στη μέση και στην ποδιά της «σφάζονται παλικάρια». Ενα από τα παλικάρια το φιλοσοφεί: «Δεν είναι τυχαίο που το αίμα είναι κόκκινο…». Ακόμη και η φυσιολογία επιστρατεύεται στην υπηρεσία της… μεγάλης ιδέας.


Από την πορεία «των Ολυμπιακών με τα μηχανάκια» κάποιοι αποκόπηκαν και πέφτουν στα χέρια κάποιων ΑΕΚτζήδων. Για να γλιτώσουν είπαν ότι είναι οπαδοί της ΑΕΚ. Το μπλόκο όμως των ΑΕΚτζήδων τους πέρασε από «ακτινολογικό» έλεγχο. Τους έγδυσαν σχεδόν και βρήκαν κρυμμένο ένα κασκόλ του Ολυμπιακού. Η αλήθεια έλαμψε. Και οι αντίπαλοι βρέθηκαν «φυτεμένοι» σε δύο σκουπιδοτενεκέδες! «Εκεί είναι η θέση σας. Με τα κονσερβοκούτια και τα ψαροκόκαλα από τηγανητούς γαύρους της κυρα-Κατίνας…». Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος… Το κύριο μέρος της πορείας των οπαδών του Ολυμπιακού έρχεται με τον Ηλεκτρικό. Στα βαγόνια γίνεται πανζουρλισμός.


Ολοι είναι σίγουροι ότι ο Ντούσαν θα μπει στο γήπεδο με την ερυθρόλευκη φόρμα. «Θα είναι σαν να μας πουλάει αν κατεβεί με κοστούμι. Ασε που έτσι θα φανεί ότι φοβάται», λέει κάποιος. Ο διπλανός του τον σκουντά: «Ασε τα σάπια. Ο Ντούσαν είναι παλικάρι. Τώρα είναι στην Ολυμπιακάρα και για να αποδείξει ότι στο μυαλό του έχει μόνο την ομάδα μας θα έρθει με τη φόρμα. Δεν μασάει…». Και οι δύο δηλώνουν επηρεασμένοι από τα δημοσιεύματα του Τύπου και τις τηλεοπτικές εκπομπές, που έκαναν την κόκκινη φόρμα σημειολογική αναφορά για όσα θα επακολουθήσουν. Λες και είναι είδηση ότι ένας επαγγελματίας προπονητής θα φορά αυτό που πάντα φορά όταν κατεβαίνει με την ομάδα του. «Πηγαίνω στο γήπεδο πάντα κουρδισμένος για να γίνει τζέρτζελο. Ο αδελφός μου δεν είναι έτσι. Αυτός πηγαίνει κυριλέ και μου φωνάζει όταν βρίζω. Αν δεν βρίσεις όμως στο γήπεδο πού θα βρίσεις. Εγώ δεν τους γουστάρω τους “βαζέλες” και τις “χανούμες”». Κοντεύει τα 19. Είναι φοιτητής στα ΤΕΙ. Δουλεύει κιόλας για να βγάζει το χαρτζιλίκι του. Είναι μαζί με την κοπελιά του, που λέει: «Σοκάρομαι μερικές φορές όταν έρχομαι στο γήπεδο. Ο Γιάννης παθιάζεται με το ποδόσφαιρο και σαν να γίνεται άλλος άνθρωπος στο γήπεδο. Είναι ήρεμος γενικά, αλλά έχει τρέλα με τον Ολυμπιακό. Ο καθένας με τα ελαττώματά του». Γελάει. «Τον αγαπάω έτσι κι αλλιώς». Ενας άλλος στριφογυρνάει τις κουβέντες του στο αγωνιστικό μέρος και στις ελλείψεις της ομάδας. «Τώρα βρήκε να μας λείπουν οι Σέρβοι; Θα τους μοίραζε “σακούλες” σήμερα ο Ιβιτς. Δεν θα ξέρανε πού πατούν και πού βρίσκονται από τις ντρίμπλες του τα “χανούμια”». Το τρένο πλησιάζει στον Περισσό, όπου θα κατεβούν. Ακόμη συζητούν για τη σύνθεση της ομάδας. «Αυτός ο Μαλαδένης θα τραβούσε γερά χουνέρια αν έπαιζε ο Τζόρτζεβιτς…».


Διμοιρίες των ΜΑΤ είναι παραταγμένες έξω από τον σταθμό. Βάζουν στη μέση τους οπαδούς του Ολυμπιακού και κατευθύνονται προς το Αλσος, πίσω από το γήπεδο της Φιλαδέλφειας. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού συνοδευόμενοι από δυνάμεις των ΜΑΤ προσπαθούν να φτάσουν στις θύρες του γηπέδου. Περίπου 500 ΑΕΚτζήδες έχουν σκορπιστεί ανάμεσα στα δέντρα και πετάνε πέτρες. Η πρόσβαση είναι δύσκολη. Βρίζουν αλλά δεν μπορούν να κινηθούν εναντίον των «αντιπάλων» γιατί οι αστυνομικοί τούς έχουν σε κλοιό. Τότε γίνεται το εξής παράδοξο: οι πέτρες που ρίχνουν οι ΑΕΚτζήδες επιστρέφονται όχι από τους οπαδούς του Ολυμπιακού αλλά από τους ΜΑΤατζήδες. Προσπαθούν να ανακόψουν την επίθεση και να περάσουν τους Ολυμπιακούς από το κίτρινο μπλόκο.


Μπροστά στη θύρα των Ολυμπιακών αρχίζει εξονυχιστικός έλεγχος. Τους ψάχνουν παντού και τους αναγκάζουν να βγάζουν ακόμη και τα παπούτσια, μη τυχόν έχουν κάτι κρυμμένο μέσα. Ανεβαίνουν στις κερκίδες που βρίσκονται στο πέταλο ακριβώς απέναντι από τη «σκεπαστή». Ο πόλεμος των συνθημάτων αρχίζει. Στο σύνθημα των ΑΕΚτζήδων για τον Μπάγεβιτς αυτοί απαντούν: «Ο Ντούσαν γ… τις μάνες σας». Πόσους τρόπους έχει για να εκφραστεί η χυδαιότητα; Κανένας δεν σκέφτεται. Μόνο κραυγές.


Το παιχνίδι αρχίζει και η ιαχή «Ντούσαν, Ντούσαν» δονεί τη θύρα των «ερυθρολεύκων». Στις πρώτες ευκαιρίες που χάνει η ΑΕΚ με τον Νικολαΐδη και τον Μπατίστα παγώνουν. Η εξέλιξη, όμως, τους ενθαρρύνει και φωνάζουν: «Είμαστε γαύροι από τον Πειραιά, γ… Τούρκους, βαζέλες και Βορρά. Τον Θρύλο μας εμείς τον αγαπάμε, όπου και αν παίζει τον ακολουθάμε. Θρύλε ολέ». Εθνικιστικές ατάκες εμφανίζονται συχνά μέσα στο γήπεδο «καβαλημένες» στα συνθήματα των οπαδών. Οι υπερέλληνες είναι τουρκοφάγοι. Η ΑΕΚ έλκει την καταγωγή της από τους έλληνες πρόσφυγες της Μικρασίας. Ολα γίνονται ίσωμα και η ΑΕΚ εκπροσωπεί τον εχθρό. Τρέμετε, Τούρκοι και ΑΕΚτζήδες. Οι «καθαρόαιμοι» είναι εδώ. Γηπεδική αδεία… Στην ευκαιρία του Αλεξανδρή «τραβάνε τα μαλλιά τους». «Γιατί, ρε Αλέκο; Κάρφωσέ τους το, να ψοφήσουν όλοι εδώ μέσα». Η ΑΕΚ, όμως, φαίνεται «πιο ομάδα» στο γήπεδο και τα αρνητικά σχόλια αρχίζουν: «Μπάζει πίσω η άμυνα. Ο Νταμπίζας με τα μάτια μαρκάρει σήμερα. Ε, ρε, Ανατολάκης που του χρειάζεται». Ξεκινούν αντιδικίες μεταξύ τους: «Ελα, μωρέ, ο Νταμπίζας σε πείραξε εσένα; Δεν βλέπεις τον Γεωργάτο και τον Κακλαμάνο που σέρνονται;».


Τα σχόλια διακόπτονται. Το σύνθημα έχει δοθεί. Ολοι μαζί για να ανεβεί η ομάδα. «Εξω οι Τούρκοι από την Ελλάδα ­ Ολυμπιακός, Ολυμπιακός». Ο ρατσισμός του γηπέδου εκ νέου σε δράση. Υφέρπει στην εύκολη για αθυροστομία εξέδρα. Ριζικές λύσεις…


Το πρώτο γκολ της ΑΕΚ με τον Νικολαΐδη τους κόβει τα πόδια. Το ημίχρονο τους βρίσκει με την ομάδα τους να χάνει 1-0. «Θα τη βρει την άκρη ο Ντούσαν. Θα βάλει μέσα τον Γιαννακόπουλο και τον Γκώνια για να ανεβεί η ομάδα». Οι απαισιόδοξοι μονολογούν: «Τι έχει πάθει σήμερα η ομάδα; Χειρότερο παιχνίδι δεν έχει κάνει φέτος. Μόνο ο Καραπιάλης προσπαθεί. Οι υπόλοιποι την έχουν δει στο χαλαρό. Με την Καστοριά νομίζουν ότι παίζουν;».


Το δεύτερο ημίχρονο αρχίζει και η εξέλιξη του ματς δεν είναι αυτή που προσδοκούν. Οχι μόνο δεν ανατρέπεται το σκορ, αλλά ο Κωστής σημειώνει δεύτερο γκολ. Ολοι είναι απογοητευμένοι. Το ματς κυλάει προς τη λήξη και τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει. Στις ιαχές των οπαδών της ΑΕΚ απαντούν: «Τούρκοι ρουφιάνοι, ελάτε στο λιμάνι». Ενα τελευταίο «Ντούσαν – Ντούσαν» και αναμονή ώσπου να αδειάσει το γήπεδο για να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. Δεν έχουν πια όρεξη για κουβέντα. Το μόνο που λένε είναι ότι «υπάρχει και το Καραϊσκάκη. Εκεί θα καλοπεράσουν».


Την επόμενη ημέρα, Δευτέρα, η αποστολή του Ολυμπιακού φθάνει στο γήπεδο στις 6.17 μ.μ. Πρώτος βγαίνει από το πούλμαν ο σερβοέλληνας τεχνικός για να εμψυχώσει με αυτόν τον τρόπο τους παίκτες του. Οι οπαδοί της ΑΕΚ βρίσκονται σε απόσταση 30 μέτρων. Κινούνται απειλητικά εναντίον του πετώντας πέτρες, νεράντζια, ομπρέλες και καπνογόνα! Μια πέτρα παραλίγο να τον βρει στο κεφάλι. Ο ερυθρόλευκος τεχνικός διανύει μια απόσταση 10 μέτρων μόνος του ενώ ισχυρή αστυνομική δύναμη τον προστατεύει με ασπίδες. Οι οπαδοί της ΑΕΚ πάνε να λάβουν θέσεις στην εξέδρα. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς κάνει την εμφάνισή του στις 19.58. Το γήπεδο βράζει και το μόνο σύνθημα που ακούγεται είναι: «Ντούσαν προδότη, μαλ… Πειραιώτη». Ο προπονητής του Ολυμπιακού εν μέσω ιπτάμενων πεντοχίλιαρων και δεκαχίλιαρων κάθεται στον πάγκο. Αξιοπρεπής όπως πάντα. Οι οπαδοί της ΑΕΚ συνεχίζουν: «ΑΕΚάρα σ’ αγαπώ, προδότη φύγε από ‘δώ. Πήγαινε στον Πειραιά, μέσα στην ψαραγορά. Γαύροι ρουφιάνοι, γαμ… το λιμάνι». Κοιτάμε γύρω μας. Ενα στόμα μια φωνή. Στο γήπεδο η ομαδοποίηση είναι τέτοια ώστε βλέπεις ότι τα συνθήματα εκτοξεύονται σχεδόν από όλους, όποια και αν είναι, όσο αισχρά και αν είναι. Η ψυχολογία του πλήθους ίσως. Η ψυχολογία του οπαδού. Η αμετροέπεια ανάμεσα σε πολλούς. Ο κύριος δίπλα θα είναι πιθανόν πολύ «κύριος» στο σπίτι ή στη δουλειά του. Εδώ όμως είναι γήπεδο.


Στη θύρα 3 ένα επίσης μεγάλο πανό υπενθυμίζει τις κατά καιρούς δηλώσεις του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Σε τρεις αράδες γράφει: «Σκέφτομαι μόνο την ΑΕΚ. Αν πάρουμε το κύπελλο μένω». «Εδωσα τον λόγο μου στον Κόκκαλη από τον Φεβρουάριο». «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» ­ Ορίτζιναλ Καισαριανής. Σε πανό μικρότερων διαστάσεων οι οπαδοί της ΑΕΚ ρίχνουν κατάρες στον νυν τεχνικό του Ολυμπιακού: «Κατάρα σε αυτόν που πρόδωσε τον λαό που τον έκανε μάγκα».


Ο αγώνας ξεκινά. Η σκεπαστή φλέγεται και φωνάζει: «Πάμε στην Πάτρα, πάμε στην Κρήτη, πάμε στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη. Σκορπάμε φόβο, τρομοκρατία κι αναστατώνεται όλη η αστυνομία. ΑΕΚ ολέ, ΑΕΚ ολέ». Ενας νεαρός σκαρφαλώνει στα πλέγματα και κάθεται επάνω παρακολουθώντας από εκεί το παιχνίδι. Ενας αστυνομικός από την 8-12 θύρα τού φωνάζει να κατεβεί. Ο νεαρός στρέφεται να του απαντήσει αλλά η φωνή του πνίγεται μέσα σε ένα άλλο σύνθημα: «Ελα να νιώσεις πώς είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μες στη σκεπαστή. Εδώ είναι το σπίτι του κάθε ΑΕΚτζή και δε χωράνε μπάτσοι κι Ολυμπιακοί. Ορίτζιναλ σε αγαπώ, για σένα μόνο τραγουδώ».


Το παιχνίδι εξελίσσεται και τα σχόλια δίνουν και παίρνουν. Ο «Ντεμίνιο» (όπως αποκαλούν τον Ντέμη Νικολαΐδη) εφορμά με την μπάλα στα πόδια και την κόβει προς τον Μπατίστα. Τον προλαβαίνει όμως ο Ελευθερόπουλος πέφτοντας στα πόδια του και μαζεύοντας την μπάλα. Μια φωνή με παράπονο ακούγεται: «Γιατί, ρε Ντανιέλο. Τι έχεις πάθει σήμερα;». Δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει τη φράση του και ο Μπατίστα με την μπάλα στα πόδια ντριμπλάρει τον Γεωργάτο και σεντράρει στην περιοχή. Εκεί η ίδια φωνή κραυγάζει: «Μπράβο, ρε παιχταρά μου, σκίσ’ τους…». Η ίδια ένταση και αγωνία ισχύει για όλους τους οπαδούς της ΑΕΚ. «Ενα γκολάκι θέλουμε για να φύγει το άγχος από την ομάδα και να τους διαλύσει». Οι παίκτες από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο γίνονται από τους οπαδούς «θεοί» και αμέσως «τίποτα»… Το γκολ του Νικολαΐδη τούς ανακουφίζει και το δεύτερο του Κωστή τούς ανεβάζει στους επτά ουρανούς… «Επιτέλους ήρθε η δικαίωση», λένε. Ηρθε;