ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα ακίνητα, η Εφορία και οι αυθαιρεσίες

Η επιστολή μου σκοπό έχει να καταθέσει ορισμένες απλές απορίες στις οποίες ίσως κάποιος νομικός θα μπορούσε να απαντήσει. Από βουλευτή κόμματος της αντιπολίτευσης πάντως δεν περιμένω απάντηση καθώς πρόκειται για τη συμπαθή (απεχθή) τάξη των ιδιοκτητών.

1. Είναι νόμιμο το ίδιο αντικείμενο (δηλαδή, το ίδιο ακίνητο) να φορολογείται δύο φορές και τη μία ο φόρος να ονομάζεται Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας και την άλλη Τέλος Ακίνητης Περιουσίας; Γιατί οι Ελληνες, που αντιδρούμε μόνο για το παρκάρισμα των αυτοκινήτων μας και για το νυχτερινό ωράριο των κέντρων, ξεχνούμε ότι ο ΦΑΠ κρίθηκε ασύμφορος στο παρελθόν και αντικαταστάθηκε από το ΤΑΠ και τα έσοδά του παραχωρήθηκαν στους δήμους; Τώρα λοιπόν πληρώνει (ο έχων και κατέχων) και ΦΑΠ και ΤΑΠ. Και έπεται συνέχεια;

2. Είναι νόμιμο να ζητείται να καταβληθεί μέσα στον ίδιο χρόνο, δηλαδή στο 1998, Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας δύο ετών ­ του 1997 και του 1998 ­ από τη στιγμή που η καθυστέρηση των εκκαθαριστικών του 1997 οφείλεται στο κράτος και όχι στον φορολογούμενο;

3. Είναι νόμιμο για το οικονομικό έτος 1998 να λαμβάνεται υπόψη όχι η τιμή που είχε το ακίνητο το προηγούμενο έτος (όπως γίνεται με τον φόρο εισοδήματος) αλλά η τιμή «της 1ης Ιανουαρίου 1998», επειδή από την ημέρα αυτή ισχύει η νέα μεγαλύτερη αντικειμενική αξία όπως επί τούτου αναπροσαρμόστηκε;

4. Από τη στιγμή που ο πολίτης είχε κάνει το χρέος του και συμπλήρωσε το 1996 το έντυπο Ε9 και η Εφορία γνωρίζει έκτοτε τα ακίνητά του, είναι νόμιμο να μην του στέλνει το κράτος τα έντυπα και για το οικονομικό έτος 1998 αλλά να απαιτεί από αυτόν να υπολογίσει μόνος του αν εμπίπτει στον νέο (;) φόρο; Αν κάνει λάθος, το κράτος θα κερδίσει αναδρομικά από το πρόστιμο.

5. Και αφού ο πολίτης το πληροφορήθηκε τυχαία από διαφόρους και πλήρωσε (χωρίς απόδειξη) και καθόλου τυχαία διαφόρους, για να τον βοηθήσουν να γίνει αυτός εφοριακός του εαυτού του (έξυπνο τέχνασμα, καθ’ ότι θα φρόντιζε περισσότερο από τον ανώνυμο εφοριακό να μην κάνει λάθος), είναι νόμιμο να μη γίνεται δεκτή η δήλωση χωρίς να έχει ο φορολογούμενος μαζί του εκεί στην ουρά χρήματα για την πρώτη δόση που δεν ήξερε και πόση θα ήταν; Και να νομιμοποιεί εκ των υστέρων τη διαδικασία η αποστολή του εκκαθαριστικού στο σπίτι.

Επιτρέψτε μου το γενικό σχόλιο: ο νομικός μπορεί να πει ότι δεν είναι παράνομα, αυθαιρεσίες όμως του αισχίστου είδους νομίζω ότι είναι.

Και ένα προσωπικό σχόλιο: η πρώτη δόση μπορεί να εισπράχθηκε εδώ και τώρα, τη δεύτερη όμως δόση δεν μπόρεσα να την πληρώσω στο Ταμείο για τεχνικούς λόγους! Αυτήν πρέπει να ξαναπάω στο τέλος Ιουλίου που λήγει η προθεσμία της. Δεν νομίζετε ότι έπρεπε το υπουργείο να είχε ενισχύσει τις εφορίες με την απαραίτητη υποδομή και το ειδικό προσωπικό ώστε η διαδικασία να έχει τουλάχιστον την ευπρέπεια που οι έχοντες και μη κατέχοντες (εδώ εννοώ την εξουσία) δικαιούνται;

Αννα Μιχαηλίδου

Αρχαιολόγος

«Αστοχος και προσβλητική φράση»

* Λυπούμαι που το δημοσίευμα της 28ης Ιουνίου 1998 της εφημερίδας σας με τίτλο «Αυτοσχεδιασμοί με τη φωτιά» του κ. Ριχάρδου Σωμερίτη γίνεται αφορμή να επικοινωνήσω μαζί σας κατ’ αυτόν τον τρόπο, είμαι όμως αναγκασμένος να το πράξω.

Συγκεκριμένα στο άρθρο ο υπόψη δημοσιογράφος «ελπίζει» η απόφαση αποστολής των αεροσκαφών στην Κύπρο να είναι απόφαση του κ. υπουργού Εθνικής Αμυνας και όχι κάποιων «θερμόαιμων αεροκαραβανάδων», όπως εμμέσως αποκαλεί τους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η παραπάνω φράση θεωρώ ότι όχι μόνο είναι άστοχος αλλά και προσβλητική καθ’ όσον μειώνει το Σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών, των οποίων τόσο το κύρος όσο και η παιδεία τους είναι αναγνωρισμένα σε όλη τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της Ελλάδας.

Επιπρόσθετα θεωρώ ότι τοιούτου είδους φρασεολογία δεν συνάδει προς το πνεύμα, το ύφος και το ήθος της εφημερίδας σας. Η προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων με τη χρήση φράσεων οι οποίες είναι κενές περιεχομένου όχι μόνο δεν βοηθά στην κατανόηση των διαφόρων θεμάτων αλλά κυρίως αποπροσανατολίζει το αναγνωστικό κοινό σας.

Αθανάσιος Τζογάνης

Πτέραρχος

Ο ηρωισμός των αεροπόρων

* Διάβασα την Κυριακή 19.7.98 τη γεμάτη συναισθηματική φόρτιση επιστολή του επίτιμου Αρχηγού Αεροπορίας κ. Π. Οικονόμου, που αναφερόμενος στα δραματικά γεγονότα του 1974, τόνιζε το θάρρος, τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας.

Εγώ έχω να καταθέσω προσωπική μαρτυρία ηρωικού (και προσεκτικά αποκρυβέντος) γεγονότος. Ημουν δόκιμος ανθυποσμηναγός ιατρός στην ΙΙΙ ΠΜ. Ενα μεσημέρι (τέτοιες ημέρες, το 1974, της τουρκικής εισβολής) διετάχθη αναχαίτιση. «Σηκώθηκαν» ο ανθυποσμηναγός (Ι) Θωμάς Σκαμπαρδώνης από τη Μούχα Καρδίτσας και ο εμπειρότερος υποσμηναγός (Ι) Γιάννης Δινόπουλος, από κάπου από τα Γρεβενά. Ημουν ο γιατρός της μοίρας τους, και έφυγαν μπροστά μου. Στο Ανατολικό Αιγαίο, συνεπλάκησαν τα δύο δικά μας F-5 με δύο F-102 (αν θυμάμαι καλά) των Τούρκων. Οι Τούρκοι έριξαν αιφνιδιαστικά πυραύλους αέρος-αέρος στον χαμηλότερα ευρισκόμενο Νο 1 Σκαμπαρδώνη, που βύθισε προς τη θάλασσα, απέφυγε και γύρισε προς τα πίσω. Ο νούμερο 2, Γ. Δινόπουλος, διέλαθε της αρχικής προσοχής τους και ευρισκόμενος υψηλότερα (και με αδυναμία επικοινωνίας, λόγω βλάβης ασυρμάτου) ήλθε πίσω τους και πυροδότησε τους 2 guard-8 πυραύλους του. Το ένα τουρκικό (με σμήναρχο χειριστή, όπως μάθαμε αργότερα) διαλύθηκε. Το δεύτερο με βαριές βλάβες εγκαταλείφθηκε 15-20 μίλια μέσα στην Τουρκία. Το περιστατικό κατεγράφη τόσο από τα δικά μας ραντάρ όσο και από το εκεί ευρισκόμενο αγγλικό αεροπλανοφόρο «Ερμής», που έπλεε για «ευνόητους λόγους»στο Αιγαίο.

Μία ελληνική εφημερίδα δημοσίευσε το γεγονός μετά κάποιους μήνες. Η ηγεσία τότε, στρατιωτικοπολιτική, για δικούς της λόγους δεν επεδίωξε δημοσιοποίηση.

Ειχα συνδεθεί πολύ με τους χειριστές μας, αλλά και αυτοί μαζί μου. Με αρκετούς βισκόμαστε (περνούν ένας ένας σαν διοικητές πια της 113 Π Μ που έχει τα εναπομείναντα F-5) και τα λέμε. Αξιοι της τιμημένης στολής τους και πιστοί στο καθήκον. Οι ευχές μας να τους συνοδεύουν στο επικίνδυνο έργο τους.

Αναστάσιος Μούστος

Επιμελητής Α

Τμήμα Θωρακο-Καρδιοχειρουργικής Αναισθησιολογίας. Νοσ. «Γ. Παπανικολάου», Θεσσαλονίκης

ΥΓ.: Ο Γιάννης Δινόπουλος απεστρατεύθη (!) 41 ετών με τον καταληκτικό βαθμό του σμηνάρχου, λίγα χρόνια αργότερα. Ο Θωμάς Σκαμπαρδώνης τελείωσε ευδόκιμα την καριέρα του ως ταξίαρχος (μου φαίνεται). Ο πρώτος ζει στη Θεσσαλονίκη, ο δεύτερος στην Αθήνα. Εύκολα μπορείτε να τους βρείτε και να έχετε περισσότερες λεπτομέρειες, αν θέλετε. Και κάτι άλλο: κάποιοι «έξυπνοι» θέλησαν χρόνια αργότερα να τιμήσουν το αεροσκάφος που κατέρριψε τους Τούρκους. Προσέξτε: το αεροσκάφος, ΟΧΙ τον χειριστή (!). Το ψάξανε, το ξαναψάξανε, δεν το εύρισκαν. Ο Δινόπουλος, που το έμαθε, τους ειδοποίησε ότι συνετρίβη (με άλλο χειριστή) λίγα χρόνια αργότερα. Ατιμη Ελλάδα, που τρως τα παιδιά σου…

«Αντιακαδημαϊκές ενέργειες» στο ΕΜΠ

* Με αφορμή το θέμα της μη εκλογής του διάσημου φυσικού Δ. Νανόπουλου, ο συνεργάτης σας Θ. Λουκάκης βρήκε πάλι την ευκαιρία να αναφερθεί στο άτομό μου, καθώς και σε άλλους γνωστούς επιστήμονες του εξωτερικού, κατά τρόπο παραπλανητικό. Αυτά μάλιστα στην τακτική στήλη του στο «Βήμα» της 28-6-98, υποτίθεται με σκοπό να διορθώσει τα «κακώς κείμενα». Απέφυγα να απαντήσω ως τώρα στα σχετικά δημοσιεύματα, διότι το θέμα παρουσιαζόταν ως καθαρά προσωπικό. Αλλά η συνεχιζόμενη εμμονή του συνεργάτη σας με υποχρεώνει να αναφερθώ σε ορισμένα περιστατικά της περίπτωσής μου, διότι πιστεύω ότι έχουν γενικότερο ενδιαφέρον για τα ΑΕΙ, και ρίχνουν φως στα όντως κακά κείμενα.

Στη Γαλλία, ως διευθυντής ερευνών του CNRS, διηύθυνα ένα από τα σημαντικότερα εργαστήρια της γνωστής Ecole Polytechnique σε τομείς τεχνολογικής αιχμής, όταν αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα, όπου εξελέγην, και ανέλαβα το 1990 ως καθηγητής στο Γενικό Τμήμα του ΕΜΠ. Πολύ σύντομα όμως διαπίστωσα ότι διάφορα άτομα άρχισαν ανεμπόδιστα να προβαίνουν σε σειρά πρωτοφανών αντιακαδημαϊκών ενεργειών εις βάρος μου με μοναδικό στόχο την επιστημονική μου μείωση και τον εξαναγκασμό μου σε παραίτηση. Για παράδειγμα, με υποχρέωναν να επιβλέπω στοιχειώδεις εργαστηριακές ασκήσεις, τις οποίες μάλιστα οργάνωνε προσωπικό χαμηλότερης βαθμίδας και κατάρτισης, καθώς και να επιτηρώ εξετάσεις άλλων συναδέλφων. Αλλά το χειρότερο ήταν ότι με απέκλεισαν από τη διδασκαλία οιουδήποτε μαθήματος της ειδικότητάς μου, εμποδίζοντας έτσι και την επαφή μου με φοιτητές που θα συνέχιζαν μαζί μου με διπλωματικές εργασίες και διατριβές. Ακόμη, μου αρνήθηκαν, την τελευταία στιγμή, έγκριση για επιστημονική άδεια να μεταβώ στην Ιαπωνία όπου ήμουν επίσημα προσκεκλημένος, παρά τις προφορικές διαβεβαιώσεις για το αντίθετο. Μάλιστα, η επίσκεψη στην Ιαπωνία υπήρξε και η αφορμή για την πειθαρχική μου δίωξη το 1993. Βέβαια, όλα τα παραπάνω εις βάρος του Πολυτεχνείου και της σπουδάζουσας νεολαίας γίνονταν νομότυπα μέσα από συλλογικές διαδικασίες στις οποίες κυριαρχούσε έντονος συνδικαλισμός. Πιστεύω ότι ο κύριος λόγος γι’ αυτή τη μεταχείριση ήταν ότι δεν πήρα τη «σωστή θέση» σε ορισμένες περιπτώσεις επιστημονικών κρίσεων που αφορούσαν προαγωγές. Ετσι, δεν είναι τυχαίο ότι από το ίδιο αυτό Τμήμα παραπέμφθηκαν στο Πειθαρχικό με διάφορες αιτιολογήσεις και άλλοι αξιόλογοι καθηγητές, καθώς και ότι ένας σημαντικός αριθμός επιστημόνων με διεθνή καριέρα ταλαιπωρήθηκε επανειλημμένα, ή και αποχώρησε αμέσως μετά την εκλογή τους.

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι ο κ. Λουκάκης θα προσέφερε πολύ περισσότερα αν χρησιμοποιούσε την επιρροή, αλλά και την ευθύνη, που συνεπάγεται η χρήση της μόνιμης στήλης που του παραχωρεί «Το Βήμα», ώστε να διευκολύνει την ομαλή ένταξη των ελλήνων επιστημόνων του εξωτερικού, στρέφοντας αλλού τις προσπάθειές του για εξοικονόμηση του δημοσίου χρήματος στα ΑΕΙ. Και να είναι βέβαιος ότι ο οικονομικός ισολογισμός από την επιστροφή και παραμονή στην Ελλάδα επιστημόνων, όπως οι Δ. Νανόπουλος, Θ. Υψηλάντης, Ι. Ηλιόπουλος και τόσοι άλλοι, θα είναι οπωσδήποτε θετικός.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΛΥΤΖΑΝΗΣ

Ecole Polytechnique Διευθυντής ερευνών CNRS, Παρίσι

Το παγκάρι και ο εργολάβος

* Αν η ιστορία δεν ήταν άκρως θλιβερή και οδυνηρή, θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω απολαυστική. Ισως κάποιοι, λιγότερο ευπαθείς από μένα, την απολαμβάνουν.

Αναφέρομαι στην ανταλλαγή επιστολών του μητροπολίτη κ. Παντελεήμονα Μπεζενίτη και της ηγουμένης μοναστηριού στη Νέα Μάκρη, όπου ανάμεσα σε πολλά ψυχωφέλιμα και άλλα διάφορα εμπριμέ, ο μεν μητροπολίτης ευθέως κατηγορεί το μοναστήρι για οικονομικές ατασθαλίες στο παγκάρι, η δε ηγουμένη τον μητροπολίτη για ανάθεση εργασιών του μοναστηριού σε δικό του εργολάβο, ώστε να ζημιωθεί το μοναστήρι και, προφανώς, να ωφεληθεί ο ίδιος από κάποιες δεκάδες εκατομμυρίων.

Ο εισαγγελέας ας βγάλει άκρη. Το οδυνηρό για μένα είναι να ζω σε μια εποχή, όπου οι καλοί καγαθοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που ζουν με αγάπη, ήθος, αξιοπρέπεια, υπευθυνότητα και πολλές άλλες αρετές, γίνονται κάθε ημέρα και πιο σπάνιοι.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ

Αθήνα

«Αδικος νόμος» για τους πολύτεκνους

* Ο Νόμος για τους πολύτεκνους είναι άδικος και εντελώς αδικαιολόγητος, και σας εξηγώ το γιατί. Τα παιδιά, αφού έχουν μεγαλώσει και παντρευθεί πλέον, και έχουν φτιάξει δικές τους οικογένειες, και μάλιστα πολλά από αυτά είναι και σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση, εξακολουθούν να διορίζονται στο Δημόσιο ως παιδιά πολυτέκνων, ενώ τη σύνταξη της πολύτεκνης μητέρας την κόβουν. Είναι φανερό ότι είναι ένα παραθυράκι για ρουσφέτια. Και μένουν έξω παιδιά που ασφαλώς δεν είναι πολυτέκνων αλλά έχουν μεγαλύτερες ανάγκες, γονείς άρρωστους, και είναι φτωχά χωρίς δουλειά. Πολλές φορές και οι σύζυγοι των παιδιών αυτών τυγχάνει να είναι και κάπου στο Δημόσιο. Δύο δουλειές σε μια οικογένεια και σε άλλες καθόλου. Πού το βρήκαν αυτό τον νόμο, ποιος το καθιέρωσε; Ντροπή!

Βγαίνει κάθε τόσο ο Πρωθυπουργός στην τηλεόραση και μας λέγει ότι η Ελλάδα θα γίνει ισχυρή, δυνατή, ότι φτιάχνει δρόμους, γιοφύρια, αεροδρόμια. Τι με νοιάζει εμένα που με 100.000 δρχ. δεν μπορώ να ζήσω, όπως και πολλοί από εσάς· και μένα αυτά δεν μου χρειάζονται. Αλλά σκοπός του είναι να πεθάνουν μερικοί για να ζήσουν οι άλλοι, οι εκλεκτοί του, καλύτερα.(…)

ΜΑΡΙΑ ΡΟΥΜΠΟΥ

Ρόδος

ΤΟ ΒΗΜΑ δημοσιεύει επιστολές αναγνωστών για συγκεκριμένα θέματα, με τον όρο ότι είναι ενυπόγραφες. Για τον λόγο αυτόν οι επιστολογράφοι πρέπει να σημειώνουν και τον αριθμό του τηλεφώνου, μέσω του οποίου η Γραμματεία της Συντάξεως θα μπορεί να ελέγξει το γνήσιο της επιστολής. Ανευ των στοιχείων αυτών η δημοσίευση καθίσταται αδύνατη. Η Σύνταξη διατηρεί το δικαίωμα να συντομεύει τα κείμενα. Οι επιστολές με την ένδειξη «για δημοσίευση» μπορούν να αποστέλλονται μέσω Fax, στο (01) 3239.097 / μέσω Internet Ε-Mail: tovima@dolnet.gr