Μισός αιώνας και περισσότερο μας χωρίζει από τον Σεπτέμβριο του 1950, όταν πρωτοκυκλοφορεί ο ΣΤΑΧΥΣ, «Μηνιαία Λογοτεχνική και Κριτική Εκδοση». Στα ιδρυτικά μέλη του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι: Καίη Τσιτσέλη, Αλέξης και Λύντια Στεφάνου, Γιώργος A. Κουμάντος, Φρανζέσκα Ιακωβίδου, Καίτη Αντύπα, Κων. Νικολούδης. Διευθυντής Σύνταξης και ψυχή του περιοδικού ο ατίθασος ποιητής Φαίδρος Μπαρλάς.
Στο προλογικό σημείωμα διαβάζουμε: «Στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος που επιβάλλει όλες τις εκδόσεις… που δεν αποβλέπουν σε υλικό κέρδος είναι το κέφι των εκδοτών, μία ανιδιοτελής, αισιόδοξη διάθεση για πνευματική δράση… μακριά από κάθε δέσμευση με τρόπους και Σχολές… ένα περιοδικό ανεξίθρησκο… ανοιχτό σε όλους».
Ευθύς εξαρχής διαπιστώνουμε το πνεύμα αυτής της ανεξαρτησίας, στην αντιπαράθεση του Φαίδρου Μπαρλά, που στο κείμενο του «Ελληνικός Υπερρεαλισμός» κατακευρανώνει τους Μύστες του (Εγγονόπουλο, Εμπειρίκο, Ελύτη) – με τη Λύντια Στεφάνου, που στο μεθεπόμενο τεύχος και υπό τον τίτλο «Παρεξήγηση» δεν διστάζει να αντιτάξει σκληρά: «… όσο για τους άλλους που σπεύδουν να φωνάζουν με τον κ. Μπαρλά… πως κάτι ύποπτο κρύβεται στο βάθος… είναι ανίκανοι να εννοήσουν».
Ανάλογα, και σε αντικριστά ετούτη τη φορά κείμενα, η Μιμίκα Κρανάκη αναλύει το σύγχρονο «Αντι-μυθιστόρημα» και τη σημασία του, ενώ ο Σ. Κάστανος παραθέτει τις αντιρρήσεις του με το «Facto in Contrario».
Φυσικά υπάρχουν τα απαραίτητα ποιήματα και πεζά: τα περισσότερα είναι του Φαίδρου Μπαρλά, και στη συνέχεια της Λ. Στεφάνου, της Λίνας Κάσδαγλη, των Θ. Φραγκόπουλου, K. Τσιτσέλη, A. Σχινά.
Αξιόλογες μελέτες όπως: «H Κρίση του Κράτους» του Σ. Κάστανου, «H εποχή μας και η Τέχνη» του Γ. Κουμάντου, «Το Δημοτικό Τραγούδι» του T. Λιγνάδη, «Ο Ελληνικός Κόσμος και η Ανατολή στη Βυζαντινή Τέχνη» του Δ. Γεωργίου ως και συνέντευξη του Γ. Τσαρούχη για την Αρχαία Τραγωδία.
Τη θέση τους έχουν και οι παλαιότεροι λογοτέχνες, με κείμενο του Φραγκόπουλου για τον Δροσίνη, αναδημοσίευση από τα Παναθήναια μελέτης του Z. Παπαντωνίου, μνήμη Γ. Σαραντάρη δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ενώ ο K. Αγαπητίδης, διαπλασιόπαις, παρουσιάζει την «Προσφορά του Ξενόπουλου στα Νεοελληνικά Γράμματα».
Τέλος, για την ξένη λογοτεχνία έχουμε κείμενο του Γ. Κουμάντου για τον Μπ. Σω «H χαμογελαστή επανάσταση», του Μπαρλά για τον Οσκαρ Ουάιλντ «H ανεξίκακη διαφθορά του δεν μπορεί να υποψιαστεί ως πού μπορεί να φθάσει η μοχθηρή Αρετή των αντιπάλων του». Αποσπάσματα από το «Βιβλίο των Ονείρων» του Ρίλκε και ποίημα του Ντ. X. Λώρενς «Τελευταία λόγια στη Μύριαμ».
Και φθάνουμε στις σελίδες της Κριτικής: Τα εικαστικά επωμίζεται η Ελένη Βακαλώ. Το Βιβλίο και τον Κινηματογράφο ο Φ. Μπαρλάς, για να διαπιστώσει κάποια στιγμή ότι «… η γνησιότητα αποτελεί χαρακτηριστικό του ιταλικού νεορεαλισμού, γενναία απάντηση στη χυδαία σκοπιμότητα του Αμερικανικού ψεύδους».
Τελευταία έρχεται η Αλληλογραφία: Εκεί συναντάμε όλο το κέφι που μας είχε υποσχεθεί το προλογικό σημείωμα: «Σατιρική διάθεση, ξέφρενη σκανταλιά και επιθετικότητα (με τη Λαίδη Μάκβεθ να συνδιαλέγεται στην Αλβανική), συντριπτική ειρωνεία προς όλες τις κατευθύνσεις. Τελικά, μένουμε με την εντύπωση πως ο χώρος της Αλληλογραφίας συνιστά ένα κλειστό κλαμπ, με τα δικά του υπονοούμενα και ανέκδοτα, που ο ξένος παρατηρητής αδυνατεί να αναγνωρίσει.
Στο τελευταίο τεύχος που διαθέτει το E.Λ.I.A. (από τον Σεπτέμβρη του 1950 μέχρι τον Μάιο του 1951, κυκλοφορούν έξι τεύχη) πληροφορούμεθα για τις Αρχαιρεσίες «για την απρόσκοπτην και καλυτέραν συνέχισιν του “Στάχυος”», όπου η ολομέλεια εκλέγει παμψηφεί πρόεδρον τον Στ. Κάστανον και Μόνιμο Διευθυντή Συντάξεως τον Φαίδρο Μπαρλά.
