Η Νάνσι Φλούρι Κάρλσον και η Ντέμπι Χολέκο γνωρίστηκαν στη Γ’ Δημοτικού και ανέπτυξαν έναν απρόσμενο δεσμό. Προέρχονταν από διαφορετικούς κόσμους και δεν είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα. Ο πατέρας της Ντέμπι δούλευε σε εργοστάσιο, της Νάνσι ήταν μηχανικός. Η Νάνσι πήγε για σπουδές σε άλλη πόλη, συμμετείχε στη σχολική εκδρομή στο εξωτερικό στο Λύκειο και έκανε παιδιά. Η Ντέμπι όχι. Δεν ακούνε την ίδια μουσική ούτε βλέπουν τις ίδιες τηλεοπτικές εκπομπές και δεν ζουν στην ίδια Πολιτεία εδώ και 60 χρόνια. Και όμως, είναι οι καλύτερες φίλες. «Μπορώ να της πω τα πάντα» λέει η μία για την άλλη.
Αυτός ο βαθμός οικειότητας και συναισθηματικής στήριξης, που χαρακτηρίζει πολλές στενές φιλίες, είναι συχνά αυτό που κάνει τις γυναικείες φιλίες ξεχωριστές. Και οι άνδρες μοιράζονται πράγματα, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό. Περισσότερες από τις μισές γυναίκες – το 54% – είναι πολύ ή εξαιρετικά πιθανό να στραφούν σε μια φίλη για συναισθηματική στήριξη, έναντι 38% των ανδρών, σύμφωνα με το Pew Research Center.
Επίσης, οι γυναίκες επικοινωνούν με τις φίλες τους πιο συχνά σε εβδομαδιαία βάση από ό,τι οι άνδρες, είτε τηλεφωνικά είτε με μηνύματα. Ενώ οι άνδρες μιλούν για αθλητικά και για την επικαιρότητα, οι γυναίκες συζητούν πιο προσωπικά θέματα, όπως η οικογένεια και η υγεία, σωματική και ψυχική. Μιλούν πιο ελεύθερα για τους φόβους, τη θλίψη, την απογοήτευση και τη ζήλια τους.
Τα οφέλη για την υγεία
Το να μοιράζεσαι τέτοια συναισθήματα βαθαίνει τις σχέσεις. Οι στενοί δεσμοί μάς κάνουν καλό και προσφέρουν οφέλη για την υγεία μας. Το να έχουμε ένα πρόσωπο που μπορούμε να εμπιστευτούμε και να βασιστούμε πάνω του μειώνει το άγχος και συμβάλλει στο να νιώθουμε εν γένει καλύτερα. Μάλιστα, σημαντικός αριθμός γυναικών – μία στις τρεις άνω των 50 ετών – πιστεύουν ότι οι γυναικείες φιλίες προσφέρουν μεγαλύτερη προσωπική ευτυχία από τις ερωτικές σχέσεις, σύμφωνα με έρευνα του 2025 σε 1.000 γυναίκες στις ΗΠΑ, την οποία διεξήγαγε η OnePoll για λογαριασμό της Wooga, μιας εταιρείας ανάπτυξης παιχνιδιών για κινητά, που χρησιμοποιεί συχνά στα παιχνίδια της γυναικείους χαρακτήρες.
Η Νάνσι και η Ντέμπι ταίριαξαν μεταξύ τους στο Δημοτικό, εν μέρει επειδή ήταν και οι δύο ήσυχες, αδέξιες και ψηλές. Γελούσαν με τις ίδιες χαζομάρες, όπως και σήμερα. Οταν, λίγα χρόνια αργότερα, η Νάνσι μετακόμισε μακριά από το Γιάνγκσταουν του Οχάιο, όπου γνωρίστηκαν, άρχισαν να γράφουν γράμματα η μία στην άλλη σχεδόν καθημερινά, την ώρα της μελέτης στο σχολείο αλλά και στο σπίτι, ξαπλωμένες στα κρεβάτια τους. Συνέχισαν και στα χρόνια του Λυκείου και του Κολεγίου.
Τα γράμματα
Στην αρχή, τα γράμματά τους ήταν γεμάτα νέα για τα κατοικίδιά τους, τα αδέρφια τους, τους καινούργιους συμμαθητές τους, ενώ στη συνέχεια πέρασαν σε πιο σοβαρά θέματα. Τι θα σπουδάσουν, ποιον θα παντρευτούν, πού θα ζήσουν. Εγραφαν για τις ανησυχίες, τις απογοητεύσεις τους, τις αμφιβολίες τους, για διαζύγια, για οικονομικές δυσκολίες – όπως το να έχουν μείνει με μόλις 35 δολάρια στον τραπεζικό τους λογαριασμό – και για τον πυρετό του μωρού που έφτασε 40. Η αλληλογραφία τους ήταν προτεραιότητα. Η Ντέμπι θυμάται ότι φρόντιζε να γράψει στη Νάνσι προτού καταπιαστεί με τις εργασίες του πανεπιστημίου. Κάποια γράμματα έφταναν τις πέντε σελίδες.
Ο Τζέφρι Χολ, καθηγητής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, λέει ότι αυτό που έχει σημασία για τη δημιουργία οικειότητας είναι η ουσιαστική, ειλικρινής ανταλλαγή σκέψεων και απόψεων. Δεν χρειάζεται να είναι μια πεντασέλιδη επιστολή. Τα γραπτά μηνύματα και τα email λειτουργούν εξίσου καλά, αναφέρει. Το σημαντικό είναι να γίνεται τακτικά. «Χρειάζεται επιμονή». Περίπου το 40% των Αμερικανών θα ήθελαν να είναι πιο κοντά με τους φίλους τους, λέει, αλλά δυσκολεύονται να βρουν χρόνο για εκείνους.
Οσοι δίνουν προτεραιότητα στις στενές φιλίες τους εκτιμούν περισσότερο πόσο σημαντικοί είναι γι’ αυτούς οι φίλοι τους. Συχνά ανακαλύπτουν ότι οι μικρές διαφορές δεν έχουν σημασία.
Η Ντέμπι δούλευε στο εστιατόριο του σχολείου στη Δ’ και Ε’ Δημοτικού ώστε να μπορεί να τρώει δωρεάν όταν ο πατέρας της απεργούσε. Δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να πάει σε άλλη πόλη για σπουδές, ούτε να συμμετέχει σε φοιτητικούς συλλόγους, επειδή δούλευε μετά τα μαθήματα. Η Νάνσι τα έκανε όλα αυτά, και στην Ντέμπι άρεσε να την ακούει να της τα διηγείται, χωρίς να ζηλεύει. «Είχε πολύ περισσότερα προνόμια από μένα όταν ήμασταν στο κολέγιο. Απλώς έτσι είχαν τα πράγματα» λέει η Ντέμπι. «Δεν αφήσαμε αυτό το γεγονός να σταθεί εμπόδιο ανάμεσά μας».
Οι μακροχρόνιες φιλίες τείνουν να είναι πιο ανθεκτικές στις μικροσυγκρούσεις, λέει η Κίλα Γουίλιαμς, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Hamilton College, που μελετά τις κοινωνικές σχέσεις. «Εχεις επενδύσει πολύ χρόνο, ενέργεια και προσπάθεια για αυτές. Δεν θέλεις να ακυρώσεις αυτή την επένδυση» λέει η Γουίλιαμς. Το να αποδέχεσαι τις διαφορές δείχνει επίσης ότι δεν είσαι φίλος μόνο στις χαρές, λέει η ίδια, αλλά ότι θα είσαι παρών όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη. Μετά το διαζύγιό της, η Ντέμπι έστειλε ένα μακροσκελές, ασυνάρτητο γράμμα στη Νάνσι, λέγοντάς της πόσες τύψεις ένιωθε. Η Νάνσι της απάντησε άμεσα: «Προσπάθησε να μη νιώθεις τύψεις επειδή χώρισες και προσπάθησε να μην το βλέπεις σαν λάθος, αλλά σαν κάποια χρόνια της ζωής σου όπου έμαθες μερικά πολύ σημαντικά πράγματα».
Τα παιδιά
Ισως η μεγαλύτερη διαφορά τους, που συχνά κάνει τους φίλους να απομακρύνονται, είναι τα παιδιά: όταν η μία γυναίκα κάνει παιδί και η άλλη όχι. Η Ντέμπι και η Νάνσι έμειναν έγκυες για πρώτη φορά την ίδια περίοδο και ανυπομονούσαν να μοιραστούν αυτό το νέο κεφάλαιο της ζωής τους. Πριν κλείσει το πρώτο τρίμηνο, η Ντέμπι απέβαλε – η πρώτη από τις τρεις αποβολές που είχε συνολικά. Δεν έκανε ποτέ παιδιά. Η Νάνσι έχει μια κόρη και έναν γιο. «Ενιωθα άσχημα. Ηξερα πώς είναι να έχεις μωρό» λέει η Νάνσι. Η Ντέμπι είπε ότι ήταν δύσκολο, αλλά ποτέ δεν ένιωσε αδικημένη ούτε ζήλεψε. Εχει βαφτίσει την κόρη της Νάνσι.
Οι δύο γυναίκες αποδίδουν στα γράμματά τους, χειρόγραφα και δακτυλογραφημένα, και σε όσα μοιράστηκαν μέσα από αυτά το γεγονός ότι παρέμειναν δεμένες. Στα 70ά γενέθλια της Νάνσι, η Ντέμπι τής πήρε δώρο ένα κολιέ με ένα κρεμαστό πλήκτρο Shift Lock γραφομηχανής.
